Chapter 3: Mask On

“What?” hindi makapaniwala kong tanong sa kaniya. Siya si Mr. Ho Shein? Kung siya ang asawa ko ay sino iyong nakita kong puti ang buhok sa labas kanina?

“Niloloko mo ba ako? ‘Di ba si Shein ay isang matandang hukluban?” agad niya kong binitawan ngunit narinig ko ang mahinang pagtawa niya. Napanganga ako.

Nababaliw na ba siya? Ang mahinang tawa niya ay mas lalong lumakas at para akong timang na nakatulala habang nakatingala sa kaniya. Ang gwapo nang pagtawa niya.

“So my wife was expecting that her husband is an old hag, huh?” madiin ang pagkagat ko sa labi ko sa sinabi niya. Kung ganoon, siya nga si Mr. Shein? Hala ka! Pero required ba na kaakit-akit ang boses niya?

“Hindi ka matandang hukluban?” paninigurado ko.

“Do I sounded old to you?” No. He’s not! In fact, nakakahalina nga ang boses niya. Pero baka isang mafia boss or drug lord nga siya?

“Isa ka bang mafia boss?” kinakabahan kong tanong sa kaniya. Or baka drug dealer talaga.

Hindi ko alam kung bakit na naman at bigla siyang natawa ulit. Joker na pala ako ngayon.

“Really wife? So your husband is a mafia boss now and what’s the other again? Oh drug dealer. I see.” There’s something on his voice. I can see his eyes. The color of it is in the shade of blue but it looks so sad. Kumikinang ang ganda ng mata niya sa madilim na kwartong ito. He’s laughing but his eyes didn’t.

 At bakit parang hindi siya madman gaya ng naririnig ko?

He sounded like a well-educated man.  

Napalunok ako ng ilang beses lalo nang hawakan niya ulit ako sa kamay. This time he was tracing my hand kung malambot ba ito o hindi. Nakakahiya. Nakaramdam ako ng hiya at hindi maipaliwanag na kaba sa dibdib.

Hawak niya ang kamay ko at inakay palabas ng bahay. Hindi ko makita ang kabuuan ng itsura niya sa ngayon pero alam kong mamaya ay makikita ko na ang totoong itsura ng napangasawa ko na sinasabi nilang madman.

Nang makalabas kami ay agad na sumalubong sa ‘min ang mga katulong kanina na nagbihis sa ‘kin. Sa harapan ay nakita ko rin si Richmoon at ang lalaking naka puti ang buhok ko kanina.

Sobrang nagulat ako nang makita ang itsura ng lalaki na akala ko ay isang matanda na si Mr. Shein dahil ang nagmamay-ari sa puting buhok na iyon ay hindi pala matanda kundi isang binatang may mala koryanong mukha.

Kung ganoon ang lalaking kasama ko nga sa kwarto ay si Mr. Shein na walang iba kun’di ang asawa ko. Halos hindi ako makakilos agad nang maisip ang bagay na ‘yon. Nasa likuran ko siya pero hindi pa rin ako makalingon.

Lahat sila ay nakatingin sa ‘kin. Gusto kong lingunin si Mr. Shein pero nahihiya ako.

“Saan mo siya nakita Ho?” tanong ni Richmoon.

“Pumasok siya sa kwarto ko,” nanindig lahat ng balahibo ko sa katawan nang magsalita siya.

“Oh. Hindi mo siya na orient brute?” natatawang tanong nong koryano kay Richmoon. Nagkibit balikat ang lalaki at tumingin sa ‘kin na siyang dahilan kung bakit napaatras ako.

Bumangga ako kay Mr. Shein. Bigla niya 'kong hinawakan para hindi ako tuluyang matumba na siyang nagpakaba ng husto sa puso ko. Paano niya nagagawang pakabahin ako ng ganito?

Nang lingunin ko siya ay sandali akong napatanga. Sandali kong pinakatitigan ang itsura niya. Kumunot ang noo ko kung bakit naka sombrero siya at nakamask.

“Ikaw ba talaga si Mr. Shein?”

“Yes sweetheart. I’m Harold Olver Shein, your husband,” nilahad niya ang kamay niya sa harapan ko. Tinitigan ko lang ito. Hindi ko magawang ikilos ang kamay ko para tanggapin ang kamay niya.

Panget ba ang mukha niya? Bakit siya naka mask? Hindi ko talaga makita ang mukha niya except sa mata.

“Brute, I think your wife is a bit slow?” napatingin ako sa koryanong sumabat na binuntutan ng tawa ni Richmoon. Sinamaan ko silang dalwa nang tingin. Talagang iniinsulto nila ako.

“Tumahimik ka koryanong hilaw,” galit na sabi ko sa kaniya. Sumimangot ang mukha nito pero umalingawngaw naman ang malutong na tawa ni Mr. Shein.

Nakita kong natigilan sandali ang dalawa habang nakatingin sa asawa kong tumatawa sa harapan naming lahat.

“Anong sabi mo?” pagalit na sabi nong koryano. Inirapan ko lang siya at hinarap ulit si Mr. Shein na amuse na amuse habang nakatingin sa ‘kin. Hindi ko rin alam kung bakit amuse na amuse siya.

Nilahad ko ang kamay ko sa harapan niya to offer a shakehands. Tinignan niya ito bago tanggapin.

“Hi, I’m Lorelay Sugala and nice to meet you Mr. Harold Oliver Shein.” His eyes darkened at klarong klaro iyon sa harapan naming lahat. I even heard his friends curses. Kinabahan ako bigla kung bakit ganoon ang naging reaction niya kung nakipagkilala lang naman ako sa kaniya.

“Stop that,” he said. Napapahiyang binawi ko ang kamay ko at naguguluhang tinignan siya. Ayaw niya bang makipagkilala?

“Do your thing here and don’t mind me,” aniya sa supladong boses at tinalikuran kami at bumalik sa kwarto niya. Naguguluhang nilingon ko si Richmoon at ang kasama nitong koryano.

“He doesn’t like formalities. Lalo na sa’yo.” Sagot ni Richmoon na para bang alam na niya kung ano ang itatanong ko. Pero bakit? May rason ba kung bakit ayaw niya?

“Ayaw niya kasi sa mga pangit na katulad mo,” sabat nong koryano. Sa inis ko ay sinipa ko ang paa niya.

“Mas pangit ka,” napahiyaw siya sa sakit. Serves him right. “Tabi nga,” binangga ko siya sa balikat at nagpahatid kay manang sa kwarto ko. Kakapalit ko pa lang ng dress na ito pero gusto ko nang magpalit ng damit na komportableng suotin.

“Maiwan na po kita Lady Lay,” tumango ako kay manang at naligo ulit para matanggal lahat ng make up ko sa mukha at pawis sa katawan. Pinagpawisan kasi ako kanina nang makaharap ko ang asawa ko.

Mabilis lang akong naligo at humiga sa kama. Iniisip ko ang pagkikita namin kanina. Hindi ko alam bakit naka mask siya at naka cap. Ayaw ba niyang makita ko ang mukha niya?

Hindi ko naman siya kukutyain kung sakaling panget nga siya. Hindi naman ako pinalaking ganoon ng mga magulang ko. Ayaw ko lang talaga sa mga criminal dahil sila ang dahilan kung bakit namatay ang tatay ko.

Nagpahinga ako sandali at saka lumabas nang sinundo ako ni manang para kumain. Huminga ako nang malalim saka lumabas. Wala na ang mga kaibigan ni Mr. Shein kaya medyo tahimik ang malaking bahay na ito.

“Manang, hindi po ba sasabay sa ‘kin ang a-asawa ko po?”

“Hindi talaga dito kumakain si Mr. Shein, lady Lay. Nagpapahatid lang siya ng pagkain niya lagi sa kwarto niya.”

“Po? Hindi niyo po ba nakita ang mukha niya?”

“Hindi ko maisasagot iyan, lady Lay. Pag pasensyahan niyo na po. Pinagbawalan niya kaming magsabi ng tungkol sa kaniya sa ‘yo.”

Mas lalo akong na curious kung bakit bawal.

“Manang, sabihan niyo po siya na magpapasama po ako.”

“Sasabihan ko po. Hindi ko po maipapangako na susunod siya sa ‘yo.” Tumango ako sa sinabi niya. Mababait ang mga tao dito. Siguro mabait si Mr. Shein kasi kung masama ang ugali niya, hindi ganito ka loyal sila manang.

“I’m sorry po ma’am but may ginagawa daw po siya. Kakain lang siya after mong kumain.” Tumango nalang ako at kumain na. Kung iisipin, ang ganda ng buhay ko dito.

Natapos ako sa pagkain ng mag-isa sa hapagkainan. Masarap nga ang pagkaing nakahanda dito pero ang lungkot-lungkot. Mas pipiliin ko pang kumain sa bahay-kubo naming bahay, at least doon ay masaya kami at laging may kwentuhan.

Nasa kama ako at iniisip ko pa rin si Mr. Shein. Sobrang laki ng kwarto ko na ito pero sobrang lamig. Wala kang maririnig na kahit ano. Hindi ako mapakali. Pakiramdam ko ay may multong magpapakita sa akin mamaya.

Kinuha ko ang isang unan ko. Ayaw ko talaga ng mag-isa. Lumabas ulit ako ng kwarto para puntahan sina manang. Pero nagulat ako nang makita na lahat ng mga katulong including manang ay may dalang mga maleta.

“Saan po kayo pupunta?” tanong ko sa kanila.

“Dahil nandito ka na po kayo, kailangan na po naming umalis lady Lay.”

“Aalis? Bakit kayo aalis? Sinisante ba kayo ni Mr. Shein?”

“Hindi po. Kailangan naming lumipat sa ibang property niya. Inutusan niya lang kami ngayong araw para maghanda sa pagdating ninyo.”

“Paano po ako? Sino pong makakasama ko dito?” kinakabahan na ako. Kung ganoon, kami lang dalawa ni Mr. Shein ang titira dito?

“Huwag po kayong mag-alala lady Lay, kasama niyo naman po si Mr. Shein. Sige po, mauna na kami.” Wala na akong nagawa. Nakatingin lang ako sa kanilang lahat na papalabas ng bahay.

Hindi ko alam kung pinaglalaruan ba ako ng tadhana dahil bago ko isara ang pintuan, umihip ng malamig ang hangin. Agad kong niyakap ang unan ko. Binabaybay ang daan pabalik sa kwarto ko pero hindi ko alam kung bakit dinadala ako ng mga paa ko papunta sa kwarto na pinasok ko kanina. Ang kwarto ni Mr. Shein.

Anong gagawin ko dito?

Tumalikod ako at humarap ulit. Nakakabaliw ang sitwasyon kong ito. Bumuntong hininga ako saka humugot ng lakas ng loob.

Kumatok ako. “Ano… anong ginagawa mo?” hindi siya sumagot. Sa sobrang tahimik ng bahay niya ay halos nagmistula itong haunted house.

“Gutom ka na ba? Gusto mong kumain?” tahimik pa rin siya. Umupo ako sa sahig at ipinatong ang ulo ko sa unan na nasa ibabaw ng tuhod ko. Unti-unti ko nang naramdaman ang antok nang maramdaman ko na bumukas ang pintuan ng kwarto niya.

Pumikit ako at nagkunwari na tulog.

Naramdaman ko ang pagdami ng labi niya sa noo ko at sa leeg ko. Pinigilan ko ang sarili ko na suminghap. Gusto kong ibuka ang mga mata ko para makita ang itsura niya dahil wala siyang suot na mask ngayon.

But hindi ko nagawa nang pumasok kami sa loob ng kwarto niya na nababalot ng dilim saka niya ako inihiga sa kama niya.

“You’re awake, don’t try harder.” Sabi niya na nagpamulat bigla sa mga mata ko.