Bibingka Ng Hari Hindi Mo Mahati Novels & Stories

May himig ng panghihinayang na sabi nito. Muling pumasok sa isipan ni Zam ang mga nangyayari noon. Lalo na ang malinaw na imahe ng pakikipaghalikan ni Caleb kay Yssa noon sa ilog. Natigilan siya saglit at nakaramdam ng kirot sa dibdib. It's been years. Pero bakit ganon pa rin kasakit na parang kahapon lang ngyari? Matagal na niyang ibanaon sa limot ang lahat ng iyon. Kaya dapat hindi na siya nakararamdam ng kahit na ano para doon. This is not good.

Halos hindi ako makagalaw o makapag-isip man lang. Dahil ang malamig na Hari ay wala sa sariling h******n ako.

Hindi pwedeng mag-api. Sa araw na iyon wala akong ginawa kung hindi manghaba ang leeg ko kakatanaw kung parating na ba si Mommy. Bumabagsak ang balikat ko kapag wala akong nakikitang bulto niya. Ngunit noong hapon na ay agad akong napatayo matapos makita ang laylayan ng mamahalin nitong itim na bestida. Nahagip pa ng tingin ko ang isa pang bestida.

"Naniniwala ka na hindi ako nakainom noong gabing yun?" "Wala na sakin kung naka inom ka man o hindi. Ang mahalaga dito ngayon ay mawala ang kaso mo kaya hahanapan kita ng magaling na lawyer para makahanap tayo ng butas, at yun yung gagamitin nating para makalabas ka dito."

Kung hindi pa siya sumuko ay baka abutin kami ng buong araw. :P

“Malaking bagay sa akin ang pagpayag mong ito. Hindi ako magiging guilty na natapakan ko ang ego mo.” “Ang totoo, naawa ako sa ‘yo kagabi,” nahihiyang tugon ni Markus. “Hindi ka agad nakatulog kahit may katapat kang electric fan.” “Paano mo nalaman?” nanlaki ang mga matang tanong ni Helena. “Hmmnn, sinisilip mo ako kagabi sa kuwarto?”

Hindi lang tayo nagbibigay para may makuhang kapalit kung hindi pati na rin ang makatulong. Sa Lunes pa kami aalis dahil hindi maaaring makaligtaan namin ang simba tuwing linggo. Ang paglalaan ng oras sa Diyos ay nararapat. Hindi tayo obligado ngunit kung titignan mo ang iyong buhay, may bagay siyang nagagawa sa buhay mo na kailanman ay hindi mo kayang ibalik. It may be cliché for others but it is the truth. He deserves to be worship. Sa araw-araw na ginawa ng Panginoon ay ang paggawa niya rin sa buhay ng bawat tao. Hindi man natin nakikita sa kinasalukuyan ngunit madadatnan din ito sa tamang panahon.

“Hindi ibig sabihin na sumuko ka, meaning ayaw mo na. Pwedeng kaya mo sinukuan kasi napagod ka o natakot kang subukan yung bagay na bago lang sa ‘yo pero yung totoo kaya mong subukan.” Napasinghal ako at napatingala. “Paano ko gagawin iyon, meron silang bala sa akin Zoren. May alas sila laban sa akin. Yung gabi—yung gabi na hindi ko naman ginusto na mangyari…paano… paano kung makita ni Kiara iyon? Paano kung malaman ni Kiara iyon… magbabago yung tingin niya sa akin.”

Khaliyah POV Maaga akong nagising nang umagang iyon, mas maaga pa kaysa sa sikat ng araw. Pakiramdam ko, ngayon na ang tamang araw para subukan ang pagbebenta ng jam na ginawa ko kahapon. Oras na para lituhin ang mga tao, para isipin nilang hindi ako galing sa pamilyang mayaman.

Hindi naman malakas, marahan lang pero nakakainis pa rin dahil nga kumakain ako. “When I say good morning, dapat ay sagutin mo rin ng good morning.” “At kung hindi naman good ang morning, paano kita sasagutin?” “Bakit naman hindi magiging good ang morning mo eh hindi naman kita ginulo na kagabi? Iniwanan na kita para hindi ka na mainis na makita ako?” Talagang nagtanong pa! Hindi niya talaga alam ang ginawa niya kagabi?