Blank Slate の小説・ストーリー

"Wag kang sumigaw. Ikaw naman, namimiss mo ako kaagad.." Mas maluwang pa ang silid kaysa sa inaasahan ni Erin. Minimalist lang ang design—isang payapang kumbinasyon ng kulay gray slate at malinis na white—ngunit buhay na buhay ang espasyo dahil sa malalaking bintanang mula sahig hanggang kisame, na sumasalamin sa kumikislap na mga ilaw ng city. Sobrang kapal ng wool carpet, para kang lulubog na sa ulap sa bawat hakbang, at ang hangin ay punô ng amoy ni Blake: pamilyar, malamig, at super masculine.

dont worry hindi ko sya sasaktan" seryosong sagot nya dito Hindi na kumibo si Blue sa kanyang pinsan at patuloy na lamang na gumawa naiinis sya sya rito Hindi nya gusto ang binalita neto sa kanya at tila wala syang gana Mag trabaho sumagi sa kanyang isip na itext ang dalaga at sabihan na huwag sumama Kay Brando ngunit sino nga ba sya para pigilan ang dalaga kung sino ang gusto neto kasama kung kaya inalis na lamang nya sa kanyang isipan ang Binalita ng pinsan nya sa Kanya at tuloy nalang sya sa pag gawa hanggang sa naging busy sya

Tiningnan niyang muli ang Journal entry, hinahanap ang paliwanag na kailangan ni Lia. "Ang Blueprint na iyon ay nabuo sa pag-ibig at pagkakamali." Ang first word ng pangungusap na nagpapaliwanag kung bakit siya ipinadala sa Vanuatu ay: Blueprint. Nag-type si Rafael ng encrypted email kay Lia: Subject: BLUEPRINT Sa Zurich, naghihintay si Lia. Pagkarating ng email, mabilis siyang nag-log in. Pagkakita ng salitang BLUEPRINT, napangiti siya—isang ngiti na matalas at romantiko.

I announced proudly “ Just look at it.” utos niya so I flipped the folder pero wala naman akong nabasa. Napakunot ang noo ko sa kanya. “It’s blank! Ano naman makikita ko dito?” I impatiently asked “Exactly bro! It’s blank.” He looked serious “ Because Blanca dela Riva doesn’t exist! Wala akong makuhang any info about her. Baka alias lang siya or something. Ang nasisiguro ko, walang ganyang pangalan ang naka rehistro at nabubuhay sa mundo!”

Pagkababa niya ng bus, agad niyang nakita si Blake na nakatayo hindi kalayuan. Naka-puting T-shirt ito, simple ngunit malinis, kapareha ng dark gray na pantalon na pang-casual at pares ng puting sneakers. Walang labis na palamuti, ngunit sa kabuuan ay nagbigay ng anyong bata, presko, at puno ng sigla. Idagdag pa ang kanyang mukhang halos inukit ng sining—perpekto, maayos, at nakakaakit—tila ba isa siyang palatandaan doon sa hintuan ng bus.

Hindi kaya… Hindi kaya sila talaga ang mga batang iyon? Naputol ang kanyang pag-iisip nang makarinig siya ng mga yabag mula sa di kalayuan. At ilang segundo lamang ang lumipas, dahan-dahang bumukas ang pinto. Lumingon siya at nakita niya si Blane na iniluwa ng pinto. Nakasuot ito ng simpleng itim na polo at dark slacks, ngunit kahit ganoon ay hindi maitago ang taglay nitong kaguwapuhan at matindi presensya.

Para lang itong malawak na football field, wala akong nakikitang estruktura. Napakapit ako sa kinauupuan ko ng biglang bumilis ang pagpapatakbo ng sasakyan ni Blythe. Wala naman humahabol sa amin para gawin n’ya ito. “M-Ms. Blythe,” pagtawag ko sa kanya pero diretso lang ang tingin n’ya. Namangha ako nang biglang may bumukas na lagusan sa gitna ng open field—isang underground base pala!