Blank Slate の小説・ストーリー

Halos salubong na ang dalawang kilay nito at handa na yata siyang sabunutan kapag nagkamali pa siya ng sasabihin. "Relax, I'm just joking. Saka ayaw ko rin na maging old maid. Wala lang talaga akong time ngayon sa lovelife. Mas marami pang dapat na intindihin." "Teka, gusto mo makipagblind date?" "A blind date? No." "Please?" "No, Aliza." "For me?" "My answer is still a no. Ang mabuti pa, matulog ka na. Maaga pa pasok mo bukas diba? Go to sleep."

Ngayon nasa tabi niya na ang asawa, naghihintay sa kaniyang sasabihin. "What did you see here?" Tinuro niya ang blangkong canvas. "I... I don't see anything. Blangko ito." "Exactly." Bigla siyang nagseryuso. "That's how my life are. Blangko. Walang kakulay-kulay. Sa loob ng ilang buwan na kasama kita sa iisang bubong, puro pananakit ang binigay ko sa 'yo. Para akong naglalakad na patay at the same time ay buhay. Pero nandiyan ka lang, hindi ka lumayo. Nasa tabi kita..." Binitawan niya ang kamay ng asawa at kinuha ang paint brush at palette.

bulong ko. Umayos ako sa pagkakaupo at sinimulan kong buklatin iyon. Hindi ito punong-puno ng kulay at kung ano-anong designs na ginagawa ng karamihan para magpa-impress dahil sa napaka-creative na notes. Bagkus, puro white spaces, gray lines, at black-colored words. Just normal plain notes... but very detailed. Nandoon lahat ng explanations na kakailanganin ko. And it’s not just some simple explanations randomly copied from books. These words are definitely Ethan’s own explanations. Damn, he’s quite smart (and extremely good kisser too!). Looks lang talaga kulang.

Wala namang may nagsend ng message sa akin or ano kaya naisipan kong buksan ang I*******m at magscroll. Habang nagtitingin ng mga picture ay bigla kong ibinalik ang isang picture na nadaanan. Inislide ko ang mga ito upang tingnan ang laman. It's a picture of a two girl and they are wearing a casual dress then it change to a uniform of my favorite restaurant. They are familiar to me but I forgot where did I saw them. They're both pretty but different from each other. I half smirk because of that I like the other girl style and she's pretty while the other one is like a doll. Bagay sila ni Zero kaso sayang wag na lang.

😨 Ang Takot sa Sariling Lakas Hindi makapaniwala si Juan. Tinitigan niya ang gitna ng pagsabog. Hindi siya sigurado kung mabubuhay pa siya kung siya mismo ang nasa gitna ng blast radius. Dapat tandaan: ang cyan grain na iyon ay ginawa niya gamit lamang ang mga hiblang nasa loob ng kanyang katawan. Walang ibang materyales. Walang ibang sangkap.

--- Ang Natuklasang Blueprint Sa isang drawer, natagpuan ni Alexa ang blueprint ng isang gusali. “Adrian, tingnan mo ito,” tawag niya habang iniabot ang papel sa asawa. “Isang planta? Mukhang kilala ko ang lugar na ito,” sagot ni Adrian. “Ito ang bagong planta na itinatayo para sa expansion ng negosyo natin.” Natigilan si Marco. “Ibig sabihin, may plano silang i-sabotahe ang negosyo mo. Pero paano?”

“It’s a necessity.” Bahala nan ga ito. Inaliw niya na lang ang sariling pagmasdan si Wade habang metikulosong tinatanong ang specs ng phone at tablet. Ito naman ang mas maalam. Ang tanging ambag niya lang ay ang mamili ng kulay. Frosted white ang phone para mas madali niyang mahanap, in case na humalo sa mga gamit niya. Ganun din ang stylus pen. Pearl silver naman ang tablet.

Book 21 Si Brayan na nag pakita ng Lightning Mode sa harap ni Oprahim at Zedra, “Walang silbi yang kulay puti na bumabalot sa katawan mo” ika ni Oprahim kay Brayan “Bakit ano bang meron sa puting kumikislap kislap sa katawan nya” pagtatakang tanong ni Zedra kay Oprahim sa pagkakita nya sa Lightning Mode ni Brayan “Hindi ko alam ang bagay na yan, pero tinitiyak kong walang silbi yan sa lakas ko” sigaw ni Oprahim at sabay sugod kay Brayan Brilliones

Samantala, kinuha ni Sabrina ang isang blueprint na itinuring niyang pinakamalapit sa pagiging perpekto upang magtrabaho at ibigay ito sa Direktor ng Disenyo nang pribado. ‘Direktor, tunay akong nagpapasalamat sa iyong pagtitiwala. Wala ako masyadong oras upang trabahuhin ito habang pagtakbo takbo ako sa mga gawain sa opisina sa araw, kaya't iginuhit ko ito sa gabi nang makauwi ako mula sa trabaho. Inaasahan ko na maaaprubahan. Kung mayroong anumang kulang, higit akong handang gumawa ng mga susog. Ako ... Wala akong access sa isang computer, kaya't iginuhit ko ito sa pamamagitan ng kamay at maaaring medyo magulo. ‘

Yung klase ng sugat na hindi mo maipaliwanag pero ayaw mo ng balikan. Tumahimik na lang si Janella at hindi na nangulit pa. Pero sa isip niya—anong klaseng bata ang kayang magpaiwas ng ganitong lalaki sa salita? --- SA kabilang dulo ng lungsod, sa isang kwartong kulay pink at puti, nakahiga si Blythe sa malambot na kama na parang eksena sa isang mamahaling dollhouse. Naka-krus ang binti, nakataas ang cellphone sa taas ng ulo niya habang may kausap.