Sa mga eksena sa anime, lalo na sa mga dramatikong sandali, ang malungkot na mukha ay tila simbolo ng mga damdaming hindi masabi. Madalas kong naiisip kung anong mga kwento ang nakatago sa likod ng mga matang puno ng lungkot. Isang halimbawa ay si Ken Kaneki mula sa 'Tokyo Ghoul'. Mula sa labis na kakayahan at pighati sa kanyang pagkatao, makikita mo ang kanyang mga facial expression na puno ng aliw sa galit at pighati. Sa mga sandaling ito, talagang naisasalamin ang mga problema sa lipunan at ang pag-uugali ng tao. Sa ilalim ng malungkot na mukha, may malalim na kwento – maaaring resulta ito ng paglimot sa sarili dahil sa sakit at pagkakahiwalay.
Ang ganitong klaseng emosyonal na pagbabahagi sa mga tauhan ng anime ay hindi lamang nagpapahayag ng kanilang personal na laban, kundi nagiging daan din ito upang mas madali tayong makisali sa kwento. Ang bawat isang kulang na pag-ibig, pagkakaibigan na nawala, o mga pangarap na nadurog ay nagiging bahagi ng kanilang mukha. Sa tuwing nakikita ko ang mga ganitong emosyon, hindi ako makapagpigil na magmuni-muni sa aking sariling mga karanasan na puno ng saya at lungkot. Kadalasan, ang mga kwentong ito ay nagiging inspirasyon sa akin upang patuloy na lumaban sa aking sariling mga hamon sa buhay.