Blank Slate Novels & Stories

Naghahalo ang kulay orange at dilaw sa langit. Nakaka-relax ang ihip ng hangin! Idagdag pa ang view. Kitang-kita ang bayan mula rito. Ang liit tingnan ng mga bahay sa baba. "Pandak, nandito ka pala." Napatingin ako sa nagsalita. Umupo si Blake sa tabi ko at nilapag ang dala niyang platito na may laman na ube cake sa lamesa. "Kain ka," alok niya.

Nathan Ang hirap kausap minsan ni Ysla. Hindi ko maintindihan kung bakit nagseselos pa rin siya kay Blythe gayong paulit-ulit ko na namang nilinaw sa kanya na ex-girlfriend ko na ang babae. Ex. Nakaraan. Wala nang koneksyon. Bakit parang hindi sapat ang paliwanag ko sa kanya?

Itinabi niya ang baso sa sahig sa may gilid ng sofa. "May laro ka pa mamaya," sabi ko rito bago kumuha ng isang papel na nasa mesa para tignan kung ano bang pinagkakaabalahan niya. Isa itong blueprint. Blueprint ng i-re-renovate na building ng 3-A. "You need to rest," sabi ko pa bago kinuha ang isang folder na naglalaman ng maraming papel. Nang buksan ito, nakita kong profile ito ng mga estudyante ng Hillman.

inis na sabi ni Roman, pinisil ang tulay ng ilong habang nakikinig sa kabilang linya. “Walang pink. She doesn’t like pink and me either. Walang may gusto ng pink dito. Just, white, cream or green. Basta ‘wag lang pink. Okay?” Napahawak si Blair sa bibig, pilit pinipigilan ang tawa na kumawala. Ang sarap panoorin si Roman Kingston, isang lalaki na laging kalmado, pero ngayon ay halos mabaliw lang sa

Parang kulang ang umaga ko kapag wala akong naihahain sa kanya na special blend ko. At parang kulang din ‘yung araw kapag hindi niya ako pinipikon. I sighed. Then suddenly, may napansin akong maliit na papel sa ibabaw ng espresso machine. Nakapatong lang siya, parang sinadyang iwan. Binasa ko ang sulat. Simple lang, at handwriting niya talaga. “Wala akong time magalit ngayon. Pero ‘wag mong baguhin ‘yung timpla ng flat white ko. Sakto na ‘yun. –J.”

Paano? *** BUMABA AKO SA SALA dahil hindi ako makatulog. Binuksan ko ang tv at pinagpipindot ang remote. Hindi ako mapakali sa mga channel pero natigilan ako nang makita ko sa isang news ang litrato ni Blaze. Kumabog ng husto ang dibdib ko at tumingin sa paligid. Lumunok ako nang wala akong nakitang tao. “The young businessman Blaze Villacorta was rushed to the hospital after he fainted during the interview with Bachelor's Magazine...”

Sa halip, ang mundo ay balot ng isang nakatutulig na katahimikan. Wala nang mga helicopter na lumilipad. Wala nang mga sirena. Ang bawat digital na screen na makikita sa di-kalayuan—mga billboard sa highway, mga cellphones na hawak ng mga taong naglalakad sa kalsada—ay nagpapakita ng iisang imahe: Isang blangkong puting blueprint na may nakasulat na: "FREEDOM IS THE FIRST FOUNDATION."

Samarah’s POV “Good morning everyone, I prepared the presentation about our new shades for jelly blushes.” Pangatlong beses na ako tumayo sa harap ng mga staff ni Rowan at nag present. Pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin maiwasan kabahan. "As you can see, these jelly blushes are much more blendable than the blush sticks, or the classic powder blushes. Hindi rin ito kasing pigmented ng usual blushes which is why it is perfect for natural look and everyday use. It offers you the option to build the pigment that way."

Lahat ng kaibigan namin ay kasali sa misyon na ito, pero habang pinapanood ko silang nakaupo sa sala ko, nagsisimula na akong magbago ng isip kung tama bang isinama ko sila rito. "Okay, listen up, gentlemen," panimula ko habang ibinababa ang isang malaking floor plan ng gallery na pagdarausan ng Velvet Frames launch next month. "Everything must be perfect. Walang pwedeng magkamali dahil alam niyo kung gaano ka-observant si Shan."

paalaala ni Mang Lito. “Salamat po ulit, I’ll be back quick,” she told him. As she stepped inside, she was greeted by a spacious lobby adorned with modern furnishings and polished marble floors. The air hummed with the soft murmur of conversations and the distant hum of office machinery. Elevators whisked occupants to their respective floors, their doors opening and closing with a soft chime. Each floor housed rows of cubicles and offices, divided by glass partitions that allowed natural light to filter through. The atmosphere was one of focused productivity, with employees buzzing around, and engaged in their tasks. It brought Chloe back to a time when her father had proudly toured her arou