Buntong Hininga 소설 & 이야기

“Sinong may utos? Si Butler Shing ba?” “Paumanhin Miss Loraine, hindi n’yo na po kailangang malaman.” “MISS Loraine.” “Ay kabayo!” Nagulat siya ng biglang nagsalita si Butler Shing sa likuran. “Ano ba Butler ginulat mo naman ako e,” reklamo niya. “May gusto pa po ba kayong kainin?” “Naku wala na po Butler, sa dami nito wala na akong ibang hahanapin pa. Bukas po ulit ha.” Sabay hagikhik.

Bakit parang siya mismo ay hindi nagtutol? Isang mabigat na buntong-hininga ang kumawala sa kanyang dibdib. At sa mga sandaling iyon, naramdaman niya ang isang malamig na simoy ng hangin sa likod niya—hindi, hindi pala hangin. Isang presensya. Kilalang-kilala niya.

Unti-unti niyang ibinaba ang ulo hanggang sa mapasandal ito sa kanyang mga braso. Mahigpit niyang ipinikit ang mga mata. Hindi niya alam kung bakit ganoon kasakit marinig ang mga salitang iyon. Alam niyang tsismis lamang ang karamihan sa mga iyon. Pero, may mga pagkakataong ang tsismis ay nagsisimula sa katiting na katotohanan. At iyon ang pinakamasakit. Nanatili siyang tahimik sa loob ng ilang minuto. Pagkaraan ng ilang sandali, dahan-dahan niyang inilabas ang mahabang buntong-hininga.

Buntong hininga lang ang tanging magagawa ko ngayon. “Hoy Bea, ba’t bumubuntong hininga ka riyan?” biglang tawag ni Ben sa atensyon ko kaya nagtaas ako ng tingin. “H-uh?” Natulala ako bigla. “Okay ka lang? Kanina kapa buntong-hininga nang buntong-hininga,” pahabol ni Ben. “Ah, o-okay lang naman. M-may iniisip lang,” palusot ko.

Bumuntong- hininga muna sya ng ilang beses at pina- hupa ang kanyang kaba. 'Kaya ko 'to" bulong nya sa kanyang sarili. Muli syang pumikit at muling humugot ng isa pang malalim na buntong- hininga. Matapos niyon ay agad na nyang binuksan ang pinto ng banyo at lumabas. Dahan- dahan syang humakbang palabas at bigla muli syang nag blush ng makita ang binata na kampanteng naka higa sa malaking kama.

Bumuntong hininga ako at sumilip sa pintuan nagbabakasakali na bumukas iyon at pumasok siya pero walang nangyari Kinagat ko ang aking labi at pilit na pinigilan ang sarili na huwag maiyak Nasa posisyon ako na nakatingala sa ceiling ng biglang mag-ingay ang cellphone sa aking tabi, agad akong umayos at tinignan iyon pero isang buntong hininga ang lumabas sa aking labi ng makitang si Thea ang tumatawag saakin Ang akala ko ay siya na Nanghihina akong sinagot ang kaniyang tawag at hinayaan siyang magsalita lang

"What is that stupid woman doing here?" Tama nga ang basa ng radar niya ang impaktong Sarin ang nandito. Parang diring-diri pa nitong tanong habang nakatingin sa kaniya. Kunti nalang talaga't masasapak niya na tong kumag nato. Sa lahat lahat ba naman ng makikita niya sa araw na to umepal pa ang impakto. Tinanggal niya ang mask niya. Nahigit niya ang hininga ng makita ang kabuoan ng mukha nito yung malapit na malapit ang gwapo eh. Nakakahimatay ang kagwapohan ang ganda ng mata talaga shit! Huminga siya ng malalim Bwesit! Agad niyang tinakpan ang ilong niya napaka oa talagang agad siyang inabutan ng sanitizer ng Diyos ko nandito rin ang mga baka niya nakatayo sa likod niya double kill! Nanlaki

Bumilis ang tibok ng puso ko. "Tatlumpung libo." Hindi man lang kumibo si Rosaline. Napalunok ako. “Limang pung libo!” Mukhang nasaktan si Rosaline habang naka-strapped sa akin. "Wag kang umarte na parang napaka inosente mo!" Na may mahinang buntong hininga, pinaupo niya ako.

Humugot muna ng malalim na buntong-hininga ang binata bago inumpisahang ilahad ang lahat. “IPAGBIBILI mo ang pagkatao mo sa Helena na iyon? Hindi yata ako makakapayag, anak…! Katulad ng lagi kong sinasabi sa inyo, na kahit mahirap lang tayo basta mayroon tayong dangal na maipagmamalaki…!” may galit sa tono na sabi ni Mang Berting.