Bugtong Bugtong Tagalog Hard Novels & Stories

What should I say next? "Why are you here? At this hour?" malamig pa sa yelo ang boses n'ya. Sa mga oras na 'yon, parang gusto ko na lang umatras... but no! Kung mayroon man akong gugustuhin na samahan at mapangasawa, siya na lang. Siya lang. "Anakan mo ako, Chrome."

Ang boses niya, malalim, mabagal, parang utos na hindi mo puwedeng suwayin. Huminga ako nang malalim, pero halos walang lumabas na tunog sa labi ko. “B-bakit mo ako pinapatawag?” Tumingin siya, diretso sa mga mata ko. “Sit.” “Ha?” “Sit. Beside me.”

sariling dugo! Marami-rami pa ring bantay dito at may iilang kubong nakatayo dito sa gilid ng batis. "Dos....si B-Bagyo" mahinang saad ni Ange na nakamata sa mga kulungang nakabitin sa dalawang baging na nakatapat sa batis. Pinangilidan ito ng luha na matamang nakatitig sa mga laman noon dahil para lang silang hayop na isinilid sa kulungan!

"Sabagay 'di bagay sayo , mukhang butete.. "Butete? What's that? "Ay! Hindi mo pala alam 'yon. Butete is a--- tadpole. Baby of frog.. "Ah! Butete ngayon ko lamang siya narinig. Hindi ko naman mapigilang matawa, nakalimutan ko palang rich kiddo ang napangasawa ko. Anyway, next time papakita ko sa'kaniya 'yung sinasabi ko. "Did you think about something? Parang, wala sa dinner date natin ang isip mo.

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

Kaya naman hindi ko maiwasan na magulat, idagdag na rin ang bigla kong pagkaalala sa isang tao. Pilit akong ngumiti sa mga anak ko at saka tiningnan ang aking pamilya na nakangiting nanunuod. Mukhang narinig na nila ang dalawa na magsalita ng Tagalog dahil hindi na sila nabibigla roon. Napailing na lamang ako at iwinaksi ang pumapasok na alaala sa aking isip. Mabuti na rin ito para matuto silang makipag-usap sa ibang bata.

tanong ko rito. “What’s bubwit?” tanong nito habang magkadikit ang kilay na nakatingala sa akin. Natawa ako dahil nga hindi nito maintindihan ang nasabi kong salita. Mukhang hindi sanay mag-Tagalog itong batang ito. Nasaan na ba ang bantay niya? “Ah… ‘bubwit’… ano iyon… maliit na daga lang ‘yun,” natatawang paliwanag ko rito.

What the hell! "Alam kong gulat na gulat ka pero tulongan mo muna ako rito! Punyetang Aziel 'yan, bakit hindi siya ang magbigay sa 'yo!" aniya na talagang hirap na hirap habang hawak hawak ang isang set ng BT21 pillow-stuff doll. Oo, isang set! Hindi pa rin ako makapagsalita at hindi rin ako makapaniwala.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.