Dear Friend Letter 소설 & 이야기

' Gusto ko pa sana idagdag yan nguni't sa takot kong bumigay ang mga luha ko tinikom ko nalang ang aking bibig. "Gusto ko sabihin sayo ito na against the will na gamitin ko ang friendship na buo satin noon, Pechie I want to apologize sincerely to you, I truly value you as my friend no as my real younger sister... " "Will you stop?"Pigil ko, Parang hindi ko na kaya pa marinig ang sunod na sasabihin niya.

Nilabas niya ang cellphone at napansin kong abala siya sa social media account niya. “Thank you nga pala sa pag-accept sa ‘kin kagabi.” In-add ko kasi siya sa social media na agad naman niyang in-accept ang friend request ko. “No problem, we’re friends.” Naks, friend daw kami. Sana soon madagdagan ng ‘boy’ ang ‘friend’. “So, mamayang lunch ba… pwedeng sabay tayo?” “Sure.” “Really, how about your friend na binanggit mo last time?”

Ramdam kong binalot ako ng malamig na ihip ng hangin. John. “Pinapatawad na rin kita sa mga nangyari sa huli nating pagkikita, aking kaibigan. May you rest in peace wherever you are. Because I know you are in God’s side and I also know that in His side nothing and no one can ever brought pain to you. You are my friend, J. You remain as my very first friend aside from them. At gusto kong malaman mo mismo sa akin na may lalaki na ako’ng napupusuan. Ours is only a deal pero hindi ako titigil hangga’t hindi niya ako nagagawang mahalin pabalik.”

Dahan-dahan ko itong dinukot never minding the petty arguments of my two friends. My heart skipped a beat when I saw the name pop up on the screen. I open his message. Cameron: Where are you? Where am I?

Bubuksan ko na ang pintuan ng pigilan niya ako. “Ahm, Arnie.” Lumingon ako sa kanya at hinintay siyang magsalita. “Yes?” tanong ko ng may ilang saglit na ay wala pa rin siyang sinasabi. “I just want to thank you, you know, for accepting my friendship.” “Ano ka ba!” bulalas ko. “I mean, what are you saying? You’re really good and I’m sure Nikita and Nate will agree.” “I’m just thankful that’s all.”