Maria Clara Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Seryosong wika niya. “Then wag ka maniwala, It's up to you. Let me go. Claire.” Mariin kong sabi pero hindi nagpatinag ang babae. “No.” Muli akong sumulyap kela Hermosa, Napatiim bagang ako ng makitang pinapanood lang nila kami. At ang lalaking kasama ni Hermosa ay walang emosyong nakatingin lang sa akin. “Let.me.go.” Mariin ko ulit sambit saka binalik ang tingin kay Crystal.

"Mahal tapos ka na ba?” Napahawak pa ako sandali sa aking tiyan. Hindi pa rin ako makapaniwala na may mayroong buhay sa loob nang aking sinapupunan. Gaano na kaya siya katagal doon?. Tuluyan na akong lumabas ng pintuan nang nakadalawang tawag si Rigor. Hawak ang resulta sa aking kamay ay nabungaran ko ang nag-aalalang mukha ni Rigor at tila halo-halong emosyon ang makikita sa mukha nito.

Sobrang laki ba naman at dami ng tao that time. Maya maya pa ay tinawag niya si Joan na hinatak naman si Joshua at sinama pa nga si Kiel kaya napaiwas agad ako ng tingin. What the hell! Ang naisip ko lang na iimbitahan ay sina Joan at Joshua. Hindi naman kami masyadong magkakilala at nag-uusap netong si Kiel! "Hi Iya!" Masayang bati na naman ni Joan sa'kin kaya ginantihan ko ito. "Bakit pala Kuya Elon?" Takang tanong pa ni Joan sa Kuya niya.

Naluluha akong napangiti saka isinuot ang singsing na eksaktong eksakto sa akin. "I will" pabulong kong sagot sa kawalan. Alam kong masyadong mabilis pero wala akong balak tumangi. Mahal ko talaga siya. Hanggang sa maggabi ay hindi ko pa rin mapigilang mapangiti dahil sa pinadala niya. Pero teka nga.. Paano si miss Carmen? Ano ng nangyari sa kanila? Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip ko ng biglang bumuhos ang malakas na ulan na may kasama pang kulog at kidlat.

Hindi na ako nagulat ng pagbukas ko ng bahay ay nakasigaw na boses agad ni Cloud ang sumalubong sa akin. "Nag grocery ako." Mahinang anas ko at tumalim ang mata ko ng masulyapan ko ang babaeng katalik nito kanina na naglalakad palapit samin at niyakap si Cloud sa likod. “Baby, I’m hungry na.” Maarteng wika nito na inirapan ko lang. "Magluto kana bilisan mo at nagugutom na kami… DALIAN MO NA!!"

I tell her with full authority. Magkahawak ang dalawa niyang kamay at ngumiti ng dalisay. Hindi siya naka make-up ngunit nangingibabaw ang ganda niya sa pamamahay namin. Maamo ang simple niyang mukha. Mala Maria Clara ang kilos. May curve ang katawan niya, hindi siya katulad ko na may suman na katawan. Wait, I don't feel any insecurities! At least ako millionaryo kahit no job experience pa ako.

Kung saan puwedeng maging resulta pa ng hindi pagkakaintindihan at pagsisisi sa buhay ng bawat indibidwal. “Ate! Tulungan mo kami, parang awa mo na!” sigaw muli ni Maria na may tinig na nagmamadali, dahil dito agad siyang napatakbo. Agad niyang ibinagsak ang kalderong nagbigay ng malakas na kalabog sa lababo.

Lumingon siya nang diretso sa camera, na tila ba nakikita niya ako sa kabilang panig ng screen. "Clara..." tawag niya. Pabulong lang ito, pero sapat na para manginig ang buong katawan ko. "Please... just one sign. Tell me you're okay." Mabilis akong tumalikod at naglakad nang mabilis palayo sa mga telebisyon. Hindi ko na kailangang makita ang pagmamakaawa niya. Tapos na ang Clara Vergel. Si Maria Evangelista na ako ngayon.

Tumatawa sa kaniyang ginagawa. "I will leave. But I will back. You must be ready. Because Clara Mondragon will back as your loving wife." Nanlalaki lamang ang mga mata ko sa mga salitang iyon. Parang sinaksak ako sa dibdib. Hindi ako makagalaw. Ibang Clara ang nakikita ko ngayon. Hindi ko maipaliwanag kung ano ang nangyayari sa kaniya? Nasisiraan na siya ng bait.

“‘Yan lang ba ang masasabi mo?” “The feeling is mutual.” walang takot niyang sabi. Sinalubong pa niya ang tingin nito para mabasa bitong hindi siya nagbibiro. Hindi na naman nauuso si Maria Clara sa panahong ito para kimkimin a niya ang kanyang damdamin. Mas maigi ng magpakatotoo. “Meaning…?”