Dining Table Set Used

“หวานยั่วอะไรคุณน่ะคะ หวานยังไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ...อา...อา” หวานตาก็ชักเริ่มเกิดอารมณ์เมื่อถูกพิทักษ์ซุกไซ้ไปตามซอกคอ หลังหูแถมมือมือไม้ของเขาก็ไม่อยู่นิ่ง มันตะปบบลงบนหน้าอกของหล่อนแล้วยขยี้ยขยำเหมือนเขากำลังกลัดมันเต็มที่

โฉมนางได้แต่ส่ายบั้นท้ายไปมา กระดกบั้นท้ายของหล่อนขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นสัญญาณว่าอยากจะให้บอสเล่นของใหญ่กว่านั้น ปรินทร์ยังยั่วเย้าหญิงสาวด้วยการเพิ่มนิ้วที่กำลังขยับโยกจากหนึ่งเป็นสอง ขยับถี่ ๆ แล้วเพิ่มเป็นสาม พอโดนเข้าหลายนิ้วมันก็ยิ่งทำให้เนื้อแน่นของโฉมนางคับจนแทบปริ หล่อนส่งเสียงอื้ออึงในลำคอและมีเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง “โอวววว...หนูจ๋า...ฉันว่าเรามาเล่นอะไรที่สนุกกว่านี้จริง ๆ กันดีมั้ย นี่แหละงานของหนู และตอนนี้ฉันก็จะสอนให้หนูรู้จักกับจุดไคลแม็กซ์ของงานที่ต้องทำซะที”

เรื่องราวของ 4 พี่น้อง จากตระกูลมหาอำนาจ มาเฟียใหญ่ 4 เรื่องราวความรักของคนทั้ง 4 คน มีทั้งเศร้า ดราม่า รักหวานชื่น และโหดร้ายในเวลาเดียวกัน ทั้ง 4 คน แม้จะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด แต่นิสัยก็ใช้ว่าจะเหมือนกัน ต่างคนก็ต่างนิสัย สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือความโหด ดิบ ดุ และเถื่อน ถ้ายังรักชีวิตก็อย่าลองดี ไม่ควรท้าทาย

อาทับลูบไล้ล้วงคลึงอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังปลุกตัวเองให้ตื่นพร้อมทั้งโยกย้ายสะโพกไปด้วย ส่วนฉันก็เสียวสะท้านเลยทีเดียวเมื่อนึกถึงลีลาการเด้าน้าเรไรในท่ายืนสุดเด็ดของพ่อเลี้ยงเมื่อคืนนี้ ถ้าฉันได้ลิ้มลองเขาบ้างล่ะ มันจะเสียวสยิวขนาดไหน

Normal is overrated; that’s what my mom always said. My mom didn’t know the half of it. For 23 years, I thought my biggest problem was being an adopted child of a single mom in a tiny house, then I burst into flames. My first thought was mental breakdown, but that didn’t explain the fact that real flames were put out by real firefighters, so I fled to the city. The plan had been to check myself into a mental hospital, but I’d been too afraid, so I looked for a temporary job while I worked up the courage. My first interview is where things really went off the deep end. I found myself submerged in a world of monsters, and I was one of them. By my 24th birthday, I would supposedly be set into my immortality, with supernatural powers and all. With not one, but two handsome immortals watching out for me, hatred and hostility still lurked around every corner.

I set up a company cafeteria for employees with an abundant meal daily worth 150 dollars per person. Meals are prepared by a world-renowned master chef. Every day, I only ask my employees to contribute a token of one dollar. Instead of gratitude, all I get is their envy of the neighboring company. "I wish we had that. Their healthy lunches cost them nothing, and the company covers everything." "Yeah. Free salads always seem to taste the best." Before long, this chatter spreads through the office, and the new hires carry it into the company's group chat. "Mr. Shaw, can we switch things up? All this rich, heavy food is just too much for us!" A few of the senior employees quickly jump in. "Yes, Mr. Shaw! We're not asking for anything extravagant. We only want something like the healthy lunches the other company gives out for free!" Perfect. They ignore my lavish 150-dollar meals that cost them almost nothing, yet they pine over the neighboring company's modest lunches. I scroll through the chat, feeling nothing but sharp irony. I immediately send a company-wide email. "Attention, everyone! By popular demand, and so you can all experience a truly free lunch, the cafeteria's daily meal is reduced from abundant to simple starting today. "Snacks and fruit options are discontinued and replaced with the same healthy lunch set offered by the neighboring company. The company will cover the full cost. Enjoy your meal!"

On the day I was supposed to donate my bone marrow, my mother called me. “You’re pretending to be sick again? We’re just asking you to donate some bone marrow. Why are you acting like we want you to die?” My brother agreed. “How could you be so horrible? You owe her this one! Even if she’s asking you to die, it’s because you deserve it!” Even my boyfriend could not hide his anger. “It’s just a bone marrow donation. We’re not asking you to die. How could you be so selfish?” They did not know that I would indeed die if I donated my bone marrow. Since they wanted me to die so much, so be it.

Berawal dari rasa cemburu dan juga salah paham, Wisnu Ardiansyah tega merusak wajah istrinya sendiri, Astri Wulandari dengan menggunakan air keras. Melihat wajah Astri yang rusak, membuat Wisnu merasa jijik, bahkan pria itu sampai berpaling pada wanita lain. Wisnu diam-diam menikah dengan seorang wanita, yang tak lain adalah mantan kekasihnya dulu. Ratna yang memang sudah membenci Astri sejak dulu, sangat mendukung keputusan putranya itu. Bahkan Ratna menyuruh Wisnu untuk menguasai harta kekayaan istrinya. Astri yang awalnya dihina akan berubah menjadi terhormat, yang awalnya jelek akan berubah dan berkembang menjadi cantik untuk bisa membalas orang yang telah memandangnya sebelah mata.

Pretending to be a couple caused Alex and Olivia to come under attack from many people, not only with bad remarks they heard directly but also from the news on their social media. There was no choice for Olivia in that position, all she thought about was her mother's recovery and Alex had paid for all her treatment. But the news that morning came out and shocked Olivia, where Alex would soon be holding his wedding with a girl she knew, of course she knew that girl, she had been with Alex for 3 years, the girl who would become his wife was someone who was crazy about the CEO, she's Carol. As more and more news comes out about Alex and Carol's wedding plans, many people sneer at Olivia's presence in their midst. "I'm done with all this Alex!" Olivia said. "Not for me!" Alex said. "It's up to you, for me we're over," Olivia said and Alex grabbed her before Olivia left her. “This is my decision! Get out of this place then you know what will happen to your mother," Alex said and his words were able to make Olivia speechless.

Mom dies of rage when she discovers that the bride at my wedding has become Nelly Johnson, Harvey Fisher's business partner. My wedding turns into Mom's funeral the moment she breathes her last breath. Despite that, Harvey insists that the ceremony continue as planned. He even orders me to put the wedding ring on Nelly's finger. "Hurry up and put it on! I'll explain everything to you tonight!" he snarls. I ignore him and leave the hotel with Mom's body in my arms. The wedding ends with a banging success at 8:00 pm. Nelly updated her social media with a post that's liked by tens of thousands of people. "I've finally married the light of my life! I'd like to thank a certain homewrecker for leaving after remembering her place." Harvey updates his social media with a similar post. "Those who are unworthy don't deserve to be loved." I like both their posts in the ice-cold morgue. I comment, "I wish you two a lifetime of happiness." Then, I head home with Mom's ashes. When I enter the house, I see Harvey holding Nelly tightly while making out with her.