Enaknya Kontol Papa

Yura Azalia Hazmi tak pernah bermimpi menikah dengan duda kaya dan ternyata mantan kekasih jaman kuliahnya. Sebagai wanita yang dianggap perawan tua, kerap membuatnya terus menerus dijodohkan, banyak laki-laki sudah dia tolak. Sampai akhirnya tidak ada kalimat yang harus dia bantah. "Apa? Duda? Papa mau jodohkan Yura dengan duda? Yura nggak mau!" penolakan Yura tidak berbuah manis, adanya sarkastis untuk kehidupan dia. Hinaan, sindiran demi sindiran sudah dia dapat dari kedua saudara perempuan yang sudah jauh menikah darinya. Bahkan adik Yura sudah menikah. "Umur kamu tahun ini 30 tahun, nggak malu sama teman sebaya kamu, adik kamu dan tetangga kita yang selalu bilang kamu itu nggak laku." Lagi-lagi itu menjadi masalahnya 'MALU' "Yura tetap nggak mau!" "Enggak ada penolakan! Besok calon suami kamu datang." Hidup ini tidak ada adil! Apa ada yang bertanya kemauan Yura? Apa yang Yura suka? Atau sebaliknya? Apakah Yura bisa menerima pernikahannya? Lalu siapakah laki-laki yang akan menjadi suami Yura kelak?

Je portais le petit de mon compagnon destiné. Le petit de l'Alpha Seth. Mais pendant douze ans, il a refusé de me reconnaître. J'étais son secret. Sa guérisseuse personnelle. Rien de plus. Il n'a même jamais laissé notre fils, Léo, l'appeler 'Papa'. Tout ça parce qu'il détestait que le destin ait choisi une compagne 'impure' comme moi. Il prétendait que je l'avais drogué, que je l'avais piégé avec un enfant. Il a abandonné le Premier Hurlement de notre fils pour une autre femme. Une Bêta puissante nommée Sarah. C'était la goutte d'eau. Je l'ai rejeté. J'ai pris notre fils et je me suis enfuie. On dit que le fier Alpha a perdu la raison. Que la douleur du rejet l'a déchiré, et qu'il nous a traqués comme un fou. Mais il n'y a pas de retour en arrière. Il n'y a pas de pardon.​​​​​​​​​​​​​​​​

Warning : Mengandung konten dewasa 21+ “Pak Damian, saya mohon lebih dalam lagi!” pinta Jessica menjerit. Dijebak oleh seseorang yang menginginkan Jessica tidur dengan seniornya, gadis itu berakhir menghabiskan malam terlarang dengan sang presdir. Jessica hamil, tetapi Damian sama sekali tidak mengenalinya, karena dirinya juga dalam pengaruh alkohol yang tinggi. Damian mencari gadis itu dengan bermodal cincin yang ditinggalkan Jessica untuk ia nikahi karena desakan sang papa yang ingin ia segera menikah dan memiliki pewaris. Namun, bukan Jessica yang Damian nikahi melainkan Audy—sahabat Jessica sendiri. Jessica yang marah dan kecewa akhirnya mengungkapkan yang sebenarnya jika dirinya lah yang tidur dengan Damian. Tetapi bukti itu sama sekali tidak ada hingga Jessica diusir oleh Damian begitu saja. Jessica yang sakit hati memutuskan untuk pergi membawa anak yang masih di dalam kandungannya tanpa memberitahu jika dirinya hamil dengan Damian. Dan 5 tahun kemudian takdir mempertemukan mereka kembali. Mengapa bisa Audy yang dinikahi Damian? Bagaimana reaksi Damian jika ternyata anak Jessica sangat mirip dengan dirinya?

Ariana menarik napasnya dalam-dalam, ketika ia mendengarkan permintaan kedua mertuanya. "Pernikahan kalian sudah menginjak tahun ke lima, Ariana. Janganlah menundanya terus, kami mau cucu laki-laki dari Sagara!" ucap Alex, Papa mertuanya. "Iya, Mama juga Ariana. Sebenarnya, apa yang kamu takutkan?" sela Arisa, Mama mertuanya. "A-aku hanya belum siap saja," jawab Ariana lirih. "Alasan kuno. Seharusnya, sebelum menikah itu kamu pikirkan ini baik-baik! Kamu mau kami mati berdiri karena terlalu lama menunggu cucu dari Sagara?" "Tidak begitu," bantah Ariana. 'Bagaimana caraku menjelaskan semuanya kepada mereka? Bahwa aku memang sudah di vonis mandul oleh beberapa Dokter yang menanganiku.' "Kami tidak mau tahu, Ariana. Kami mau generasi kami tidak berhenti sampai Sagara. Kalau kamu kukuh dengan kata-kata belum siap, maka izinkan Sagara menikahi perempuan lain yang bisa memberinya keturunan!" Degh. Bagaimana kisah Ariana dan Sagara? Simak ceritanya, yuk! Eits, jangan lupa untuk follow akun author. Lalu subscribe dengan tambahkan ke daftar bacaan kalian+ review lima bintang, ya!

Prologue: Moi: Mais papa enfin! Lui: N'insistes pas ma décision est prise. Moi: Tu n'as même pas essayer de m'écouter! Elle: Quand l'homme parle, la femme écoute et se tait. Moi: Maman!... 0_0... Je n'arrive pas à croire qu'elle soutienne la décision de papa. Qu'est-ce que je dis?... Elle a toujours été de son côté de toute fâçon. Mais j'espérais pour une fois qu'elle prenne ma défense vu les enjeux. Moi: comment vous pouvez prendre de telles décisions? Lui: Ce n'est pas à toi de décider ma fille mais à moi. Et j'estime que tu as trop fait l'école. Dans nos traditions la femme ne doit même pas y mettre les pieds mais toi tu y es allée alors maintenant c'est fini. Moi:...mais... Quoi? À cause de ces stupides traditions encore?...je ne sais même plus quoi dire, quoi faire pour les convaincre de me laisser continuer.

Setelah dijadikan bank darah oleh cinta pertama suamiku, aku sakit hingga meninggal di rumah kontrakan yang disedekahkan oleh suamiku yang merupakan konglomerat. Hari ini adalah hari ketiga setelah kematianku. Putraku yang berusia enam tahun akhirnya menyadari ada yang tidak beres. Dia bermain mainan dan jarinya terluka, aku tidak menenangkannya. Dia membuka biskuit dan menyuapkan makanan ke mulutku, aku tidak menghentikannya. Dia berbaring dalam pelukanku, mencengkeram bajuku dan memanggil pelan "Mama," aku juga tidak memberi respons. Dengan panik, dia menemukan ponselku dan menelepon suamiku yang konglomerat itu. "Papa, kenapa Mama masih tidur?" Pria itu malah mengirimkan sebuah foto dirinya sedang menyantap makan malam tahun baru bersama cinta pertamanya, lalu berkata dengan dingin, "Cuma tidur, bukan mati. Hari ini malam tahun baru, aku sangat sibuk." "Katakan pada ibu kamu yang nggak tahu diri itu, kalau dia sudah mau mengakui kesalahannya, baru datang mencariku." Telepon ditutup. Anak itu tertegun lama. Dia memungut biskuit terakhir di rumah dari tempat sampah, mematahkannya menjadi dua, lalu menyuapkannya ke mulutku. "Mama, kita juga makan."

On the night of the Benedetto family's Harvest Festival, my Mafia husband, Salvatore, told me to bring our son, Giuseppe, to the family gathering. He said his madre had finally accepted us into the Benedetto bloodline. I was trembling with excitement in our little cottage as I dressed Giuseppe in his finest little suit. He had carved a single wooden rose by hand, a project he'd saved for over five years. He said he would present it to his grandmother at the celebration, a plea for her to accept our place in the family. But the moment we stepped into the stone manor, I saw Carmela. Salvatore had her pinned against an oak barrel in a deep, searing kiss. In the moonlight, her hand was undoing his tie. In front of everyone, Salvatore smiled and gently pushed her away. He walked toward the family members gathered in a semicircle and raised a crystal glass. "Tonight, in addition to celebrating the harvest, I have an important announcement." "I would like to introduce you all to the woman I have married in the eyes of God and the Church." "Miss Carmela Torrino." Before I could even process his words, Giuseppe tore his hand from mine and rushed forward. "Papa, what are you saying?" "Isn't my mother your wife?"

Prologue Celine Dela Cruz never imagined na mauuwi sa ganito ang buhay niya. Sa probinsya, simple lang ang mundo niya—gising ng maaga para tumulong sa tindahan ng pamilya, makipagbiruan sa mga kapatid, at mangarap na balang araw… magkakaroon din siya ng love story na parang sa pelikula. Pero isang gabi, habang sabay-sabay silang kumakain, bumagsak ang bombang hindi niya inasahan. “Anak…” mabigat ang boses ng tatay niya. “May kasunduan tayo. Ikakasal ka.” Nag-freeze si Celine. “What? Papa, seryoso ka ba?” At doon niya narinig ang pangalan. Liam Alcantara. CEO ng Alcantara Group. Isa sa pinakamakapangyarihang tao sa Maynila. Mayaman, guwapo raw sabi sa mga balita, pero kilala ring cold at walang puso. Arranged marriage. Hindi niya choice, hindi niya gusto. Pero dahil nalulunod na sa utang ang pamilya niya, wala siyang nagawa. Sa moment na iyon, narealize niya—hindi lahat ng love story nagsisimula sa kilig. Minsan, nagsisimula ito sa kontrata. At minsan, ang taong akala mong magpapabagsak sa’yo, siya pala ang matututunan mong mahalin.

Prologue: Moi: Mais papa enfin! Lui: N'insistes pas ma décision est prise. Moi: Tu n'as même pas essayer de m'écouter! Elle: Quand l'homme parle, la femme écoute et se tait. Moi: Maman!... 0_0... Je n'arrive pas à croire qu'elle soutienne la décision de papa. Qu'est-ce que je dis?... Elle a toujours été de son côté de toute fâçon. Mais j'espérais pour une fois qu'elle prenne ma défense vu les enjeux. Moi: comment vous pouvez prendre de telles décisions? Lui: Ce n'est pas à toi de décider ma fille mais à moi. Et j'estime que tu as trop fait l'école. Dans nos traditions la femme ne doit même pas y mettre les pieds mais toi tu y es allée alors maintenant c'est fini. Moi:...mais... Quoi? À cause de ces stupides traditions encore?...je ne sais même plus quoi dire, quoi faire pour les convaincre de me laisser continuer….

To protect his biological child, the mafia Don deliberately announces to the world that my fiance is his long-lost son. A Rolls-Royce pulls up outside my house. My fiance stares at his custom-tailored suit, his entire body trembling with excitement. I'm about to tell him it's all a lie when he shoves me aside and brushes off his sleeves with disgust, like he's touching something filthy. "Stay away from me. I can smell the poverty on you from here!" "Since I'm the Don's son, our engagement is over. An unwanted nobody like you isn't even fit to lick my boots." I try to explain, but he pulls out a check and slams it against my face—the sharp paper edge slices across my cheek. "Here's a million dollars. Consider it a breakup fee, and don't bother me again. We're not from the same world anymore." Watching the check flutter down into the mud, I quietly dim my phone screen. On it is a text from my father, the mafia Don. "Mia cara figlia, bear with it a little longer. Papa will bring you home soon to take over the family." Since he wants to burn every bridge between us, fine. He can have all this fortune on a silver platter. Whether he'll live long enough to enjoy it is another question entirely.