Espacio の小説・ストーリー

sagot niyang tipid na ngumiti nang sulyapan siya nito mula sa rearview mirror. Tama nga ang sinabi nito. Malapit lang doon ang bahay. Ilang ikot lang. Maaliwalas ang lokasyon. Hindi congested at may sapat na distansiya sa main highway. May sariling private road at mataas ang bakud. Ang commercial space ay kanugnog lang ng pader at may roll-up doors na kulay green. Pwedeng gawing sari-sari store o kaya ay coffee shop.

Pero ramdam agad ang kontrol. “On time,” sabi niya. “Expected,” sagot ko. Bahagya siyang ngumiti. “Good.” Lumapit ako. Napatingin ako sa paligid. Malawak ang floor. Pero wala pang laman. Walang mesa. Walang equipment. Blank slate. “Welcome to your new workspace,” sabi niya. “Hideout,” dugtong ko. Tumango siya. “Mas accurate.” “Secure?” tanong ko.

Aligaga niyang nilibot ang buong beach house pero bigo siyang makita si Salba. She was hyperventilating while she was searching for Salba. Wala rin ito sa paligid ng beach house kung kaya at umabot na siya sa labas. Natatanaw na niya ang araw na papalubog sa dulo ng laot kaya naman mas lalo siyang nag-alala kay Salba. Fennec fox is a rare animal ni Poza Rica. Siya lang yata ang may alagang fennec fox sa lugar na iyon kaya nangangamba siya dahil tiyak marami ang magkaka–interes sa pet niya.

“Okay. Ano ‘yon?” Umabante si Luna at tinuro ang ilang lines. “Time,” sabi niya. “Hindi ako available 24/7.” Tumango si Adrian. “Fine.” Napataas ang kilay niya. “Ang dali naman.” “You’re not asking for anything unreasonable.” Napahinto si Luna sandali, parang hindi niya inaasahan ‘yon. “Okay…” bulong niya, medyo nag-aadjust sa sagot nito. “Space,” dagdag niya. “Hindi porket lilipat ako, pwede mo na akong guluhin anytime.”

Kabanata 66 Nasa trenta minutos lang ang pagitan ay dumating na rin ang mga kaibigan ni Alexa sa condo. Pinapasok ang mga iyon ng yaya Guada niya, habang siya naman ay nakahilata sa kama niya, katabi si Jumbo.

Maxine POV Hindi ko alam kong gaano na ako katagal na walang malay,pag gising ko andito ako sa isang unfamiliar na silid.. Tanging LED lights ang nagsisilbing liwanag ng silid na to..maayos ang kwarto na tila ba talagang pina sadya.. Architect na architect ang design ng kwarto na to,very impressive.. Napa tingin ako sa isang pinto kong saan pumasok ang isang lalaki,hindi familiar sa akin ang mukha niya at natitiyak kong bago lang siya sa paningin ko.

AGAD AKONG NAPA BUNTONG HININGA AT TUMAYO NA AT NAG PUNTA SA CR PARA MALIGO NG MATAPOS AKO AY AGAD AKONG NAG PALUTO SA MA NGA MAID KO NG UMAGAHAN AT PINADALA NA SA KWARTO KO NANDITO PALA KAMI NGAYON SA MISMONG MANSION NG MAGULANG KO DI KO KO NA LANG DILA SIYA KAGABI DAHIL DI KO NAMAN ALAM KONG SAAN SIYA IUUWI DAHIL NAKA TULOG NAMAN NA SIYA SA KALASINGAN NG MASET UP NA NILA ANG KAKAINAN NAMIN AY AGAD AKONG UMUPO AT SUMIMSIM NG MAINIT NA KAPE AT HABANG PINAG MAMASDAN ANG BABAENG TULOG PA SA AKING KAMA AT AGAD NAMAN MAY KUMATOK ANG ISA SA MANGA KATULONG NAMIN AT AGAD KO NAMAN BINUKSAN ANG PINTO AT INABOT NIYA ANG ISANG FOLDER AGAD KO NAMAN KINUHA AT PINAALIS NA SIYA AT SINARADO ANG PINTO AGAD

Di pa rin nawawala ang excitement sa mukha ni Ash. “OMG, Bes! Feeling ko artista na talaga ako! Tignan mo, ang lapit na nila satin o!” Mapapatingin si Danna sa tent ng mga artista. Sampung metro ang layo nila sa mga tents. “Oo nga,” matamlay niyang sagot. “Teka, nasaan na ba yung script mo?” “Ha? Uhm, sabi ni direk dito nalang daw niya ibibigay e.”

Naka de kuwatro pa siyang nakaupo, kaharap niya sa di kalayuan ang terrace ng isa sa kuwarto sa itaas, tingin niya iyon ang silid na naoili ni Tobias kung saan ito matutulog. Wala sa loob na itinaas niya ang DSLR camera niya na nakasukbit sa leeg saka kinuhanan ng pictures ang magandang terrace, sa lahat ng silid, ang silid lang na iyon ang may terrace at naka sentro pa rito sa may harden. Habang busy si Thaddeus sa kaka click ng camera niya ay may isang malaking bulto ng katawan ang biglang nahulog sa terrace o mas tamang sabihin na tumalon.

Hindi ko inaasahan na may iba pang espasyo bukod sa Miracle Palace. At mahihinuha na sa sansinukob na ito, malamang na magkaroon ng mas maraming espasyo at lahi, na siyang pinakanakakatakot na lugar para sa kanya. Pagkatapos lunukin ang kanyang laway, tinanong ni Leon Diaz si Esteban, "Jules Santiago, ayon sa sinasabi mo, maraming magkatulad na mundo sa uniberso?"