Eulogy Speech Tagalog Novels & Stories

"I understand. Sorry for your loss, I know how much your father meant to you" "Thank you" "My parents said I should extend their condolences and they are sorry they can't be here" "My regards to them" "Ummm....." "Eulalia, I've been looking around for you. The priest wants to speak to us" Gabe said before turning to Constantine "Thank you for coming man" "You're welcome. I'm here if you need anything" he said his eyes filled with worry. "Thanks. Eulalia when you are through, I'll be waiting for you in front of the church"

' Pasimple na lang siyang napabuntong-hininga at pasimpleng napakamot sa ulo. "Naku siguradong magugustuhan mo dito Son! This place has a lot of good memories. I'm sure marami kang makikilalang mga kaibigan dito. Some of our favorite places are still here," napapangiti na lang ang kanyang mama habang sinasabi yoon. Marahil naaalala ang kabataan ng mga ito "You're right so many memories linger here, kaya naman sinikap kong ma-preserve," She sounded so sentimental habang nakatingin sa kanyang mama.

Parang tutoo ang mga butil ng luhang gumulong mula sa mga mata ng may edad na lalaki. "Huwag na po kayong umiyak, Daddy," pang-aalo niya. "Ang dapat lang nating pag-usapan siguro ay kung ano ang dapat kong gawin p-para hindi ako maging disappointment kay–kay Sir, uhm, G-gringo…” She was breathless when she finished her speech. Talagang inaatake siya ng sari-saring pakiramdam sa tuwing si Gringo Salviz na ang paksa.

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

Hindi ko alam kung bakit pero parang kusa akong nagkaroon ng lakas ng loob at naglakad na parang natural lang. "Josefina Erika B. Matienzo, 18, representing Bachelor of Science in Electrical Engineering!" pakilala ko sa sarili nang makarating sa tapat ng microphone. Ramdam kong nanginginig ang boses ko subalit sa kabila nito'y kaagad nagsigawan ang mga madla matapos akong magpakilala. Hindi ko alam ang mararamdaman ko ngunit para akong nabunutan ng isang malaking tinik nang sa wakas ay nakatapos na rin akong magpakilala.

“Ho?” “Sadyang maliit ang mundo. Hindi ko akalain na magkikita tayo sa pagkakataong ‘to. Marahil, plano na rin siguro ‘to ng Panginoon para maresolve ang lahat sa atin. And I’m sorry.” Lumapit ito sa kanya at yuyuko sana para hawakan ang mga kamay niya pero agad umiwas si Porsche. “Ang dami namang humihingi ng sorry ngayon. Para saan pa ang sorry n’yo kung huli na ang lahat? Wala na ang tatay ko.”

He said kahit medyo hirap na siya "Wag kayong oa na saakin pa din yun" Tinignan ko ang paligid "Tara na baka kung malaman nila ang ginawa ko lahat tayo mamatay" i said but they look at aling lucia.. nakaramdam ako ng awa para sa anak niya .............................. Hindi pa kami umuwi dahil ililibing pa ang ibang namatay sa labanan kanina. Anim ang namatay.. alam kong nagdadalumhati pa din ang anak niya kaya bilang respect na rin

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

he yelled and held my hand and back. Lahat ng atensyon ay napunta saamin kahit si Teacher Fernando ay nagulat, the crease in his forehead deepened. “Why are you even shock?! We are learning history! Everything is in the past, all who was involved are now either dead or buried underground!” matigas nitong sabi. But I didn’t mind or even cared. Ang nasa loob lang ng isip ko ay iisa lang. Death. The smell of Death is lingering beside me…