Eulogy Speech Tagalog Mga Nobela at Kwento

I closed my eyes as I uttered prayers for her soul. "Happy Birthday, Ma." mahinang wika ko habang nakatitig sa kanyang headstone. "Sorry po kung nakalimutan kong birthday mo ngayon. At ako na po humihingi ng sorry kung 'di ko kasama si Papa."

As Benjie and I were walking out of the room, I noted to him, "I'll give you a call as soon as I've sent the money over." "Marianne... You have no idea how much this means to us, so thank you very much." His eyes were tearful, but he smiled as he said it. All of them, it seemed to me, held a special place in their hearts for that young lady. Jay and his whole family seemed too sad and about to cry because of the bad health of a loved one, of Jay's child...

"Sa ngalan ng Ama, ng anak, ng Espirito Santo, Amen." Bigla na lang silang naglaho. Siguro nga ay matatahimik na sila talaga. Matapos naming magdasal ay nag-usap si Mama kasama ang mga kapatid ni Papa, at napag-desisyunan nilang ilibing na agad kinabukasan ang aming mga mahal sa buhay. Mabuti na rin 'yon upang mailayo ko na si Mama rito bago pa ako gumawa ng aksiyon.

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

Mahinang tanong ko. Nang tumango siya ay para bang gusto kong maiyak at magtatatalon sa tuwa. Mabuti na lamang at pinigilan ko ang sarili ko at muling nakinig sa kaniya. Hindi ko aakalaing mangyayari pa ang araw na ito sa 'kin. Ang araw kung saan may magsasabing maaaring buhay pa ang mga magulang ko. Sa loob ng ilang taon ay wala akong ibang naririnig kung hindi ang salitang "condolence". Wala pa mang bangkay na natagpuan na maaaring magpatunay na wala na nga ang mga magulang ko ay inassume agad ng mga taong wala na sila. Ngayon, masasabi kong may pag-asa. Ramdam ko. At sana lang tama ang pakiramdam ko na 'to. Sana lang buhay pa sila. I will do anything just to bring them back. I want to hug

Hindi naman nagsalita pa si Dave at saka sumeryosong tingin na lamang sa aking pinsan "By the way ako nga pala si Ellaine" Sadyang mapagpala ang lahat nang tao na nabubuhay at masayang namumuhay sa mundong ibabaw kahit na ang dami raming pagsubok ang pinagdadaanan natin sa loob nang mahabang panahon ay lagi pa rin nating ipagpasalamat ang blessings na laging dumarating sa atin. Yan lagi ang mga katagang lagi kong tinatandaan lalo na't sinabi yan mula sa akin nang aking pinakamamahal na Ina't Ama.

Umuga ang balikat niya, senyales ng pag iyak. Napahilamos ako sa sarili ko at nanghihinang humawak sa dibdib. "Hindi ba masakit? Ngayon paano ko sasabihin sa anim na taong gulang na batang nakikipag laban din para sa buhay niya sa loob ng ICU na wala na siyang makikitang Nanay pag gising niya? P-paano ko sasabihin sa kaniya na hindi ko man lang nakita si Nanay bago mag agaw buhay dahil nasa loob ako ng kulungan at pinag bintangang magnanakaw? Paano sa tingin mo Gideon? Anong paraan ang pwede kong gawin para hindi masaktan ang kapatid ko?"

Muli siyang ngumiti, at buong giliw na naglakad tungo sa lugar na yaon. Wakas. "Ang pagpapakamatay ang pinakamatinding karahasang magagawa ng isang tao laban sa napakabigat na mga pangyayaring hinding-hindi niya kailanman matatalo." - F. Sionil Jose's novel, PUNO. (Mula sa alaala ng aking yumaong kaklase, Pcpl. Rocapor.)

“Kung ako sayo, Gael, buti na lang at nakawala ka d’yan. Parang basurang itinapon ng Diyos.” Riva couldn’t speak. She was too stunned, too ashamed. Masyado na siyang pagod para lumaban. She wanted to scream, to fight back, to say something—anything. Pero wala. Pati ang dila niya, tila iniwan na rin siya.

@DeathWish Chapter #7 Granted Wish <<>>> "...Simula ng magising ako isang araw... kasalo ko ang mga magulang ko... " Huminga siya ng malalim. Nakikinig lang ako... "...kasalo mo ang mga magulang mo?.. bakit may nilagay ba sa pagkain mo para makakita ka ng multo?" Ngumiti siya ng mapakla. "... Sila ang unang kong nakitang multo." Natahimik si Dino. "...Dahil ng magising ako sa araw na yun... matagal na pala silang namatay sa aksidente. Ilang araw ko silang nakasama...bago ko yun natuklasan."