Even The Nights Are Better Mga Nobela at Kwento

Parang ang amateur ng gawa ko kumpara sa ginawa niya sa Satellite. "Thanks!" ani Katelyn. The big moon, the three coconut trees, the setting sun, the orange sea, the dark blue night sky, and some stars... Everything's perfect! "Hindi ko naman ginaya ang sayo. Kung ginaya ko, sana ay pareho lang tayo ng gawa, hindi ba?" Humalukipkip si Katelyn. "Of course..." matamlay kong sinabi. Ngumuso si Katelyn ngunit bakas parin ang kanyang ngiti. Hindi ko alam kung ano pang idudugtong kaya laking pasasalamat ko nang narinig ko ang boses ni Trina at Jane.

He glanced at me before averting his eyes from mine. I just smiled and nodded slowly. He's indeed right. When was it? I don't know how to determine better. But it suddenly made me think that some things are meant to be a dusk in our eyes but are actually a dawn. "Better means... there's only one thing which made you so sure. That made you feel like everything was alright. Better is alone. Nothing else." His voice was deep. My gaze fell to his lips, and I found myself swallowing repeatedly, feeling the warmth creeping up my face.

I closed my eyes and I can felt his so romantic and passionate kiss. -- A man may drink and not be drunk A man may fight and not be slain A man may court a pretty girl And perhaps be welcomed back again But since it has so ought to be By a time to rise and a time to fall Come fill to me the parting glass Good night and joy be with you all Good night and joy be with you all.~ -- "Awts! Porn!" rinig kong boses ni Kid. "Yown!" kendall. "Shit!" Trevor.

Pang-aasar ni Ismael dito. They continued throwing their rebuttals to each other. Suddenly, everything felt lighter. Ito na yata ang pinakamagandang paraan para ihinto ang araw. The skies above were giving us the reminder that even the goodbyes could be beautiful. It has the orange shades. Hindi pa gabi, ngunit hindi na rin umaga. The sun was never in a rush to bid a goodbye, neither to come back. Gano'n din kami.

Masakit man sa akin manggaling mismo pero may kagaya siya ng kapangyarihan. “Pinuntahan lang kita rito, dahil gaya mo nais ko rin ng katahimikan.” Ngunit ibang katahimikan ang nais ko. Nais ko ng panghabang buhay na kaayusan, kahit kaguluhan ang pinili ko. Untold stories always holds mysteries never solved, nor a prophecy they’ve never encountered. How can they possibly defeat the darkness if the light doesn’t shines like how it shines before? The dead arises from their grave and the moment they summon the never-ending darkness the question will be? what will happened with us?

Alam niyang ano man oras ay bubuhos na ang ulan. Mula sa harap ng computer ay tumayo siya at tumanaw sa labas. Ngayon na tuluyan na siyang pinatahimik ng bangungot na nagtulak sa kanya para magtrabaho sa gabi. Mas gumaan na ang kalooban niya sa ulan. Ngayon lang niya naisip na kapag umuulan, naitatago niya sa likod ng malakas na tunog nito ang tunog ng kanyang pag-iyak. Magagawa niyang maitago sa ilalim ng ulan ang kanyang mga luha. Now, midnight rain gives her comfort instead.

Bumulaga sakanya ang hangin at masarap iyon sa pakiramdam. Kitang kita niya mula sa taas ang mga tanawin na talaga namang kahanga hanga. Halos langgam na lang ang laki ng tao mula sa itaas. Inilibot niya ang tingin at napatingin siya sa kisame. "One more thing, they have this unique system called ' _blades_ ' it has been designed for the ceiling, which match the sky's appearance, with

wika ni Draeden na kitang kita namin na pagod na. "Well I guess that’s about everything ladies and gentlemen we have finally come to the end of our program. It has been a great day and a wonderful evening with you all. Again thank you all for your presence. God bless and Goodnight to each and everyone," huling sambit nito.

“Shut up, Ate. Baka marinig ka niya.“ pagsusungit niya sa akin. Hmmp, e 'di mas mabuti! “Hayys, torpe. Oh, sige na. . . Mamaya na ang harot, tumulong ka muna rito.“ natatawa kong wika. “Fine, whatever.“ he boredly said. Tumulong na kami sa pagtitinda. Medyo kaunti lang ang namimili ngayon dahil miyerkules pa kung kaya't mas marami pa ang pagtambay kaysa sa pagtitinda.

Ang buwan ay patuloy na nagpapakita ng kanyang ningning sa kalangitan, at sa ilalim ng mga bituin, naglalakad ang magkasunod na hakbang nina Blake at Allie. Ang mga sugat ng nakaraan ay unti-unting maghihilom, at ang mga alaala ng mga pagsubok ay magbibigay daan sa mas maliwanag na bukas. Wala nang takot, walang alinlangan—isang bagong simula ang naghihintay.