Generosity In A Sentence 소설 & 이야기

Dahil sigurado akong walang tatanggi kung isang Axl Genesis ang makikipag-usap. He chuckled, "I went there personally. I happen to see the lack of infrastructure so I donated some money." Nanlaki ang mga mata ko, hindi makapaniwala ko siyang tinignan. "You're so unfair. Ayaw kong magiging espesyal ako dahil sayo Axl." "It's not unfair Adri, I donated money in exchange of your comfortability." I sighed, "Axl naman.." "You are gonna be special because you are my girl Adrianna, you have to accept that."

"Maraming bumisita sa akin, nagdadala ng iba't ibang regalo, kaya naisip ko na dapat tayong magdaos ng charity auction." "Sa isang banda, lahat tayo ay makakatulong sa kawanggawa, na isang magandang gawa. Sa kabilang banda, maaari akong magdaos ng isang kaganapan kung saan maaaring magtipon ang lahat—sino ba ang nakakaalam, maaaring magkaroon ng bagong pakikipagsosyo, at may pera na maaaring kitain." Pumalakpak ang bulwagan nang matapos si Gene—tiyak na magaling siyang magsalita.

Kagabi kinausap niya ako kung pwede niya bang iiwan na lang sa mga friends niya yong ibang mga gamit niya at pumayag naman ako. At a very young age I can say that my daughter is generous. Hindi ito madamot sa mga kalaro niya. Palagi itong namimigay ng mga laruan sa kanila. Pati mga pagkain gusto niya pinapatikim niya din sa mga ito. That's one of the things that I'm proud of my daughter. Malambot ang puso niya sa kanyang mga kalaro. "Mabait ba ang daddy mo Tasha gaya ng Mommy mo? Pwede kami pumunta doon sa inyo?"

Napagtanto ko na ang pag-iisip sa kung ano ang maaaring mangyari ay makakabawas lamang sa kagandahan ng kung ano ang mayroon ako. One evening, as the sun painted the sky with hues of orange and gold, I turned to Sheena, my heart overflowing with gratitude. "Thank you for never giving up on us, Sheena," I whispered, my voice filled with genuine affection. "You've shown me a love that I never thought possible, and I am forever grateful for the journey we've taken together."

"Gusto mong humingi, ilan ba ang gusto mo? 20 million?" Napasinghap ako. "Anong 20 million, hindi ko nga kailangan noon, Noah. Ayos na ako sa kung ano ang meron ako. At isa pa mayaman din naman kami, hindi pa ako naghihirap. Kung wala kang paggagamitan sa pera mo ibigay mo na lang sa mga charity, huwag sa akin." Umukit ang ngisi sa labi niya. "That's my baby."

“Bakit mo ba ako laging binibilhan ng pagkain?” His reason ay baka nagki-crave ito because of the baby pero dahil ayaw niyang masuntok sa mukha, sinabi lang niyang… “I’m a generous person.” Natawa si Shamcey sa generous person niya at basta na lang kinuha ang phone para mag grab na lang. “Marami akong gustong kainin.” Biglang tumayo ang dalawang tenga ni Kelleon sa narinig.

Alam niya na ito ay isang gift return mula sa kanyang granddaughter-in-law na punong-puno ng pagpapahalaga at malasakit. Sa sandaling iyon, napuno ng emosyon ang puso ng matanda. Alam niyang napaka-sincere ni Ophelia na handang magbayad ng sampung beses na kabutihan sa kahit anong maliit na pabor na natanggap nito.

sabi niya, bahagya itong inirapan. Humalakhak na ito, planting a soft kiss on her forehead. “Of course, I was just kidding, love,” umpisa nito. Kapagkuwan’y sumeryoso. “We can give the houses away to people in need pati na rin sa mga deserving na empleyado ng Crown Bank at SSL. What do you think?” The thought gifting those houses to people really in need of them warmed her heart. Napangiti na siya at yumakap sa asawa. “That’s a great idea, Gael! Remind me about it when we get home. I have a few people in mind at SSL."

Bahagyang kumunot ang noo ni Karylle na parang nagulat, "Ganoon ka ba ka-generous sa mga babae, Mr. Handel?" Ngumiti si Alexander, "Of course not. Sa’yo lang ako generous. Kung papayag kang pakasalan ako, lahat ng meron ako, sa’yo na."

Kung makapag offer ng malaking halaga ay parang barya lang sa kanya ang lahat ng to. "Yup! Sobrang nagustuhan niya. Actually, gusto ka nga niyang pasalamatan dahil sa gagawin mong pag tulong sa pamilya niya." Nakangiti kong sambit sa kaniya. Iba pala talaga ang feeling kapag mapera ka at nagagawa mong makatulong sa kapwa mo ng walang kahirap hirap. Kung marami lang sigurobsa mundo ang mayaman at hindi madamot sa pag tulong sa iba, siguro ay mas magiging maganda ang samahan ng bawat isa.