Generosity In A Sentence 소설 & 이야기

Kinausap ko si Senator tungkol doon pero wala siyang alam doon at pera lang ang ibinigay niya. “I'll send you back the money, Senator.” I told him on the other line. [“No need, it's a gift for my grandson.”] “He's still a baby, he don't accept gift to anyone except to mine. I'm not bragging and not my intention to offend you, my son would accept gift when he know how to speak.” [“Alright. I want it double.”] Sounds sarcastic. “I make it triple.” I'm just doing my job as a great dad.

imporma nito sa kaniya. “Bakit, sinong may birthday?” usisa ni Hunter habang nagkakape sila. “Haha, no one’s birthday today. This is just our routine — Alona and I do this every time the boutique makes good profit. We cook or order food and give it to the elderly homeless people on the streets. Any remaining money goes straight to charity!” nakangiting paliwanag nito. Hindi naman niya inaasahan ang sinabi ng kaniyang nobya. Ngayon niya napatunayan na may mabuti talaga itong puso at may malasakit sa kapwa.

"Okay naman love, gets ko. Nainis ka sa harot na yun, at infairness sayo napangiti mo ako sa aksyon mo. Pero alam mo namang hindi ako mag-aaksaya ng pera ng dahil lang sa mga ganyang bagay. Mas mainam pang i donate ko yung perang iyan sa charity. Okay na ako sa tianggian parehas lang naman ng design. Kaya love, wag ng matigas ang ulo mo. Yung pera natin dapat gamitin natin ng wasto. At huwag magpa-bigla-bigla ng desisyon."

“Pasensya na kayo, Mrs. Sear. Alam ko naman na pinag uusapan niyo ako at ilang beses ko na kayong hinayaan pero sumusobra na kayo eh. Wag kayong mag alala, hindi rin naman ako interesadong sumama sa grupo niyo. “Alam ko! Mayayaman kayong lahat at baka nga mas mahal pa yang mga bag niyo kaysa sa isang taon kong sahod, pero taas noo kong sasabihin sainyo na wala kaming inaapakang kahit sino ng anak ko kaya hindi namin kailangan ng charity niyo.

Sunny asked for a new stock of it and luckily, mayroon pa and it was the last one. "Thank you, Sunny." usap ko sa kanya. Hindi ako makapaniwala na inilibre ako ng mas bata sa akin ng worth four thousand na bag. She's very generous kahit na ilang araw niya pa lang akong nakilala.

"Turuan mo siyang magtrabaho. Wawaldasin lang niyan ang kayamanan mo sa hinaharap. Matuto siyang magbanat ng buto at hindi nakaasa sa gaya mong basta siya palalamunin. Buti sana kung pangkain lang hindi ba? pati panluho niya, kinukuha sayo." Ito naman ang napabuntunghininga. saka siya hinarap ng maayos. "Bakit ba kita napapayag sa ganito?" malungkot ang mata nito. "Para sa dati nating pagkakaibigan, at magiging pagkakaibigan natin ngayon. Kesa idonate ang kayamanan sa charity, tutulungan kitang makuha ito para sa future mo."

inanunsyo ni Gerald nang nakangisi. "A-ano?" Matapos marinig ito, lahat ay lubos na nabigla! Na parang hindi pa sapat ang five hundred thousand dollars! Ang taong ito ay nagbigay ng tumataginting na six hundred and fifty thousand dollars sa charity! Sa puntong ito, lahat ng kaklase ni Gerald ay mulat na mulat sa nangyari. Napakahirap isipin para sa kanila na ang simpleng tao na ito ay sobrang mayaman na tao pala!

And the last thing was admiration. Ilang sandali pa ay tinawag na kami ni Leeyah upang ipamigay ang mga gamit na nakalaan para sa mga bata. That single moment felt like an hour. Tuwang-tuwa naman ang lahat nang makita kung gaano sila kasaya sa mga natanggap. Those smiles had always encouraged me to do more. To be the best, not just for myself but for everyone. It is refreshing to see those genuine smiles in this world. Where the world is full of greed and jealousy, here they are, being contented of what do they have. Those simple gestures could make everyone realize that you could make a difference. Helping someone isn’t a burden. Most especially, for those who are privileged enough to get w

Tumango ako. "You know what we did during Axel's 19th birthday? We gave homeless and poor people a groceries and cooked food. It's actually a small act, but it's big for them. Especially for Axel and Cali. They love helping people, Ash." Napatingin ako kay Ash na nakatingin parin sa screen. "And this, donating five hundred million is just a cent for me. It's not a big deal actually. As long as I can help people in need." Pinatong ko sa cocktail table ang baso at inayos ang sarili para hanapin mga kaibigan ko.

tukoy nito sa lalaking kausap parin ngayon ni Kaylee. natawa si Alexander sa huling sinabi nito. "At paano mo naman nasabing mabait ako?" tatawa-tawa n'ya pang tanong dito ulit. "You're not greedy but if you are, it must be for a reason. You're a businessman but you're not rude and mean and most of all you donated a lot of money to this restaurant para lang sa mga bata o kahit matanda na pupunta dito at naghahanap ng pagkain. No businessman will do that." mas lalong kumunot ang noo ni Alexander sa alam nito.