6

“Ano ba ang sinasabi mo…?”

Bahagyang paos ang boses ni Raina, hindi na niya sigurado kung dahil sa kaba o sa bigat ng sitwasyon.

“Ah… doon pala tayo magsisimula,” malamig na sagot ni Jaxen, tila may naunawaan.

Sa pagkakataong iyon, iba na ang mga mata nito. Wala na ang dating anyo na parang kulay ng dapithapon, napalitan iyon ng isang malamig at malalim na tingin na tila sinusuri siya hanggang sa kaibuturan. Sa repleksyon niya sa mga mata nito, biglang nanlamig ang likod ni Raina.

Hindi pa siya kailanman nakalapit nang ganito sa isang lalaki. Ang titig nito ay parang lubid na unti-unting humihigpit sa leeg niya, hindi siya makahinga, at hindi siya makagalaw.

Kahit ang isang hayop na nahuhuli sa bitag ay lumalaban.

Pero siya? Parang nawalan siya ng lakas.

“You said it yourself, didn’t you?” mababang bulong ni Jaxen.

“Hindi… hindi ‘yon—” nanginginig niyang sagot, pero hindi na niya natuloy.

Bahagyang gumalaw ang kama sa bigat ng katawan ni Jaxen. Napapikit si Raina saglit, pilit kinokontrol ang sarili. Sa di inaasahang sandali, napansin niya ang sarili niyang repleksyon sa mga mata nito, magulo ang buhok, at bahagyang nakalaylay ang suot niyang damit, na naglantad ng isang balikat.

Mabilis niyang itinaas ang kamay para ayusin iyon, pero agad hinawakan ni Jaxen ang pulso niya.

Napasinghap siya.

Dahan-dahang iniangat nito ang braso niya, habang ang kamay nito ay dumulas sa balat niya, mula pulso, paakyat sa braso.

Nanlamig ang katawan ni Raina.

“Ano… ano ‘to…?” mahina niyang bulong.

“Shhh.”

Ang mahinang tunog mula sa labi ni Jaxen ay halos dumampi sa labi niya, parang hangin na dumaan, pero sapat para manginig siya.

Hindi niya maialis ang tingin.

Hindi niya alam kung bakit.

Ang kamay ng lalaki ay patuloy sa paggalaw, mabagal, kontrolado, na para bang sinusubukan nitong alamin ang bawat reaksyon niya.

Bigla siyang napapitlag.

“J-Jaxen…”

Hindi niya natapos ang sasabihin.

Napakapit siya sa kumot, pilit inaalis ang sarili sa sitwasyon. Hindi niya maintindihan ang nangyayari, lalo na ang sarili niyang reaksyon.

“Pretending you don’t know?” mahina ngunit malinaw na tanong nito, malapit sa tainga niya. “Or… is this your first time?”

Napalunok si Raina.

Hindi siya si Reina.

Hindi siya sanay.

Hindi niya alam kung paano haharapin ang ganito.

“Wait… sandali—”

Pero tila hindi iyon sapat.

Sandaling natigilan ang mundo niya nang biglang maglapat ang mga labi nito sa kanya, isang mabilis ngunit mariing halik na nagpatigil sa lahat ng salita niya.

Napasinghap si Raina nang bahagyang maghiwalay ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung gaano katagal iyon, pero sapat para tuluyan siyang mataranta.

“Stop… please, ” pilit niyang sabi, habang sinusubukang umatras.

Ngunit ramdam niya pa rin ang presensya ni Jaxen.

Nanginginig ang katawan niya habang pilit niyang inaayos ang sarili, hawak ang damit niya.

“Anong ginagawa mo?!” halos sigaw na niya, nanginginig ang boses.

Tahimik lang si Jaxen, nakatingin sa kanya, walang emosyon, pero hindi rin umaalis ang atensyon.

Mas lalo siyang kinabahan.

“I, I’ll call someone…” sabi niya, pero kahit siya, alam niyang walang saysay iyon.

Doon niya tuluyang naalala kung nasaan siya.

Ito ang bahay ni Jaxen.

Ito ang kwarto ng asawa.

At siya, hindi siya ang totoong asawa.

Pero sa mata ng lahat sa bahay na iyon…siya si Reina.

Walang makakapigil sa lalaking ito. Walang makakarinig sa kanya.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating siya roon, naramdaman ni Raina ang isang bagay na mas mabigat pa sa takot, ang katotohanang wala siyang kakampi.

“May importante kang sasabihin, kaya mo ako pinapunta rito.” Malamig at diretso ang tono ni Jaxen, na para bang matagal na niyang alam ang direksyon ng usapan.

Napailing si Raina, halatang naguguluhan. “Hindi… hindi ‘yon ang ibig kong sabihin.”

Hindi agad sumagot si Jaxen. Sa halip, bahagya siyang lumapit.

“I still remember,” dahan-dahan nitong sabi, “yong mga binili mo two months ago.”

Biglang nanigas ang katawan ni Raina.

“Yung order mo… ‘yung bagong device na may kung anu-anong settings—”

“Hindi ako ‘yon!” biglang putol ni Raina, napalakas ang boses bago pa niya napigilan ang sarili.

Napatahimik siya.

Nanlamig ang kamay niya.

Hindi siya kailanman bumili ng ganung bagay, hindi nga niya kayang isipin nang maayos, kahit pa nakabasa na siya ng kung anu-anong eksena sa mga romance novels.

Para sa kanya, hindi iyon nakaka-excite.

Nakakatakot.

“Hindi… hindi talaga ako ‘yon…” mahina niyang ulit, pero parang hindi na niya kayang ipagtanggol ang sarili niya.

“Pero ikaw rin ang nagsabi,” patuloy ni Jaxen, hindi nagbabago ang tono, “na isa akong asawa na walang pakialam.”

Napapikit si Raina sandali. Hindi iyon ang gusto niyang iparating.

Sa simula pa lang, balak niyang ipaliwanag ang lahat, sabihin ang totoo, humingi ng tawad para kay Reina, at magmakaawa kung kinakailangan. Pero hindi niya nagawa.

Isa-isang sinara ni Jaxen ang lahat ng paraan. At ngayon,  wala na siyang ibang pagpipilian.

Kung hindi siya aamin… kailangan niyang manatili. At kung mananatili siya, kailangan niyang mabuhay sa mundong ito.

Pero hindi niya kayang mabuhay tulad ni Reina.

Hindi niya kayang magkulong, mag-isa, walang kausap, walang koneksyon. Gusto niya ng normal na buhay. Yung simpleng sabay kumain, mag-usap, lumabas, tumawa.

Hindi niya hiniling ang ganitong klaseng relasyon.

“Hindi ba ikaw mismo ang may gusto na gawin ko ang tungkulin ko bilang asawa?” tanong ni Jaxen, bahagyang bumaba ang boses.

Napatingin si Raina, naguluhan. “Hindi, ang ibig ko lang—”

Hindi niya matapos. Hindi niya alam kung ano ang tamang sasabihin.

Ang mga mata niya ay paikot-ikot, naghahanap ng sagot na hindi niya mahanap.

Sa tuwing nagtatagpo ang tingin nila ni Jaxen, pakiramdam niya’y nanghihina siya, parang dahon na tinatangay ng hangin.

Pero hindi siya pwedeng bumigay. Pinilit niyang kontrolin ang sarili, parang hinahawakan ang isip niya na muntik nang kumawala.

Huminga siya nang malalim. Kumapit sa rason.

“At… Jaxen,” dahan-dahan niyang sabi, pilit pinapatatag ang boses, “tatlong taon mo akong hindi pinansin. Hindi mo man lang ako kinamusta. Tapos ngayon… bigla na lang?”

“Because my wife asked for it.”

Napakurap siya. “Ha?”

“Refusing your spouse without reason,” patuloy nito, tila ba nag-eexplain lang ng isang simpleng rule, “is a valid ground for separation.”

Sandaling natahimik si Raina.

“I’m just doing my duty,” dagdag nito. “Is there a problem?”

Hindi agad nakasagot si Raina. Sa paraan ng pagsasalita ni Jaxen, parang hindi ito tungkol sa emosyon. Hindi ito tungkol sa pagmamahal. Para sa kanya, ang relasyon nila ay isang obligasyon.

Isang tungkulin. At sa mundong ginagalawan nila, ang kasal ay hindi para sa saya o romansa, kundi para sa responsibilidad.

At ngayon, pakiramdam ni Raina, siya na ang susunod na lulubog sa mundong iyon… kung hindi siya makakahanap ng paraan para baguhin ang takbo ng lahat.