7

Sa mundong ginagalawan nila, malinaw ang batas, kapag patuloy na tumatanggi ang isang asawa sa relasyon nang walang sapat na dahilan, maaari itong mauwi sa legal na paghihiwalay. At higit pa roon, ang tumatanggi ay maaaring maakusahan ng panlilinlang sa asawa.

Pero hindi iyon ang gusto ni Raina.

“Ang hinihingi ko lang naman… ay isang normal na relasyon,” mahina niyang sabi, halos hindi niya marinig ang sarili. “Hindi… hindi lang tungkol sa gano’n. Ayoko ring humingi ng gano’n mula sa’yo.”

“Is that so?” mahinang sagot ni Jaxen, bahagyang ikiniling ang ulo.

Napanginig si Raina, kahit hindi niya maipaliwanag kung bakit. Oo, guwapo ito, nakakahilo pa nga sa sobrang dating, pero may kung anong bagay sa kanya na nagpapakaba.

“Hindi mo na kailangang pilitin ang sarili mo,” dagdag ni Raina, pilit inaayos ang boses. “Hindi mo kailangang gampanan ‘yung… tungkulin mo bilang asawa.”

Bahagyang gumalaw ang buhok niya sa balikat habang humihinga siya, at doon lalo siyang naging aware sa sarili niyang presensya sa harap nito.

Tahimik lang si Jaxen, pinagmamasdan siya. Masyadong kalmado at masyadong tahimik.

Hindi niya maiwasang ihambing ang sarili niya sa taong pinapalitan niya. Tatlong taon, hindi man ganoon kahaba, pero sapat para magbago ang isang tao. Tatlong taon na halos walang kausap, walang pamilya, walang koneksyon.

Natural lang sigurong magbago si Reina.

Pero kahit ganoon, may kakaibang pakiramdam si Jaxen habang tinitingnan si Raina, isang uri ng pagnanasa na hindi niya agad maipaliwanag. 

“Mrs. Camillo,” mahina nitong tawag.

“Yes…” sagot ni Raina, napahigpit ang hawak sa sarili.

Lumapit ito nang kaunti. At sa bawat hakbang nito, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso niya.

Hindi niya maintindihan ang iniisip nito.

“I’m not an irresponsible husband.”

“I know…” mabilis niyang sagot. “Nagkamali lang ako, misunderstanding lang ‘to—”

“And you said hindi lang ikaw ang may kasalanan.”

Napahinto si Raina. “H-ha? Oo… siguro…”

Mahilig si Raina sa mga libro. Sanay siyang manood, magmasid, mag-analyze. Hindi siya tulad ni Reina na kayang manguna, magbiro, o basta na lang sumabak sa gitna ng eksena.

Pero ngayon, siya ang nasa gitna. At hindi niya alam kung paano lalabas.

‘Anong gagawin niya sa’kin…?’

Bigla niyang pinagsisihan ang paghingi niya ng usapan.

Hindi niya kailangan ng awa. Hindi niya kailangan ng atensyon. Ang kailangan niya, ay makahinga.

“Look at me.”

Hindi niya namalayang napatingin siya. Parang kusa na lang gumalaw ang katawan niya, sumusunod sa boses nito.

Biglang uminit ang pisngi niya, kahit hindi naman mainit ang paligid.

“If you won’t ask me… then I will.”

“…Ha?” halos mabulunan siya sa sariling laway.

Hindi tama ang narinig niya.

“I want us to have a proper marital relationship.”

Nanlaki ang mata ni Raina.

“Hindi, hindi pwede!” agad niyang sagot, nanginginig ang boses. “Tatlong taon kang wala… tapos ngayon—”

“Then I’ll make up for those three years.”

“Are you serious?” halos pabulong na tanong niya.

“I mean it.”

Ngumiti si Jaxen, isang ngiting kayang tunawin ang kahit sinong makakakita.

Pero para kay Raina, nakakatakot iyon.

Napakalapit na nila sa isa’t isa. Halos wala nang distansya. Hindi na siya makasagot.

Nakatitig lang siya, nakabuka ang labi, parang nawalan ng kakayahang magsalita.

“So?” tanong ni Jaxen. “Ano ang gusto mong mangyari? Kung ayaw mo, pwede mong sabihin.”

“H-hindi ko…”

“I won’t divorce you just because tumanggi ka,” dagdag nito, kalmado pa rin. “Pero madidismaya lang ako… sa asawa kong walang pananagutan.”

Biglang napaangat ang ulo ni Raina. “Sino ang walang pananagutan?!”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Jaxen. “So… tatanggapin mo?”

‘Diyos ko…’ Napalunok si Raina.

Ngayon niya tuluyang naintindihan.

Ang lalaking ito, alam niya ang ginagawa niya. Isang mahusay na negosyante.

Isang taong kayang manipulahin ang sitwasyon, gamitin ang boses, ang presensya, at pati ang sarili niyang anyo para makuha ang gusto niya.

At sa pagkakataong iyon, siya ang target.

Biglang kumabog ang dibdib ni Raina.

‘Delikado ang lalaking ‘to…’

Parang may alarm na sabay-sabay tumunog sa isip niya. Ramdam niya, kapag hinayaan niyang magpatuloy ang sitwasyon, tuluyan na siyang mahihila ni Jaxen sa direksyong gusto nito.

“Wait, Jaxen…” mabilis niyang sabi, pilit pinapakalma ang sarili. “Kailangan ba talaga ngayon?”

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki. “Kung may dahilan kung bakit hindi dapat ngayon, sabihin mo.”

“Hindi naman sa ganon, ah…” napasinghap siya, napahigpit ang hawak sa sarili nang maramdaman ang mainit na hininga nito na dumampi sa leeg niya.

“Mr. Camillo…” nanginginig ang boses niya.

“I told you,” mahinang bulong nito, “huwag mo na akong tawaging parang pormal. You can call me Jaxen or Edmond if you want. Just drop na Mr.”

Dahan-dahang dumulas ang labi nito sa gilid ng leeg niya. Napapikit si Raina, napakapit sa kumot, habang ang bawat dampi ay parang nag-iiwan ng init na hindi niya maintindihan kung saan ilalagay.

“Ah…” napasinghap siya, hindi na niya napigilan.

Namula ang buong mukha niya, mula pisngi hanggang tenga, habang pilit niyang hinahabol ang sarili niyang paghinga. Parang naghalo ang hiya at takot, at hindi niya alam kung alin ang mas nangingibabaw.

Habang pilit niyang inaayos ang sarili, napansin niyang gusot na ang suot niyang damit. Bahagya itong nakataas, hindi niya namalayang ganoon na pala ang ayos niya.

“Jaxen…” mahina niyang tawag, halos pakiusap na.

“Yes, Reina,” sagot nito, mababa ang boses, tila sinasadya ang paraan ng pagbigkas sa pangalan na iyon.

Sa isang iglap, naramdaman ni Raina na gumaan ang suot niya, parang may nawala. Nagulat siya, napatingin sa lalaki, at doon niya napansing hindi na maayos ang damit niya.

“Yong… damit ko…” nauutal niyang sabi, bakas ang pag-aalala. “Mahal ‘yon…”

“I’ll replace it,” diretso nitong sagot, na para bang walang halaga ang bagay na iyon.

Napatigil si Raina.

Hindi niya maiwasang masaktan, hindi dahil sa damit mismo, kundi dahil sa paraan ng pagtrato rito. Hindi niya kailanman naranasang gumastos nang ganoon kalaki para sa sarili. Lahat ng meron siya noon, inubos para sa pamilya.

At ngayon, isang iglap lang, wala na.

At tila doon din nagsimulang humina ang loob niya.

Napansin iyon ni Jaxen. Hindi nito sinayang ang sandali.

Muli itong lumapit, mas malapit kaysa kanina, at sa pagkakataong iyon, mas ramdam na ni Raina ang presensya nito, hindi madaling tanggihan.

“Stop… please…” mahina niyang sabi, pilit itinutulak ang balikat nito.

Pero parang walang epekto.

“Bastos ka!” bigla niyang nasabi, nanginginig ang boses. “Ang manyak mo!”

Bahagyang napangiti si Jaxen, isang ngiting hindi umaabot sa mga mata.

“I don’t think that’s how you should describe your husband.”

“Paano mo nagagawa ‘to?” galit at takot ang magkahalong emosyon sa boses ni Raina.

“This is normal,” sagot nito, kalmado pa rin. “This is what couples do.”

Napatigil si Raina.

Sa paraan ng pagsagot nito, parang walang mali.

Parang natural lang ang lahat.

Pero para sa kanya, hindi.

Sa kabila ng kagwapuhan ni Jaxen, sa kabila ng charm at boses nito na kayang magpahina ng loob, may isang bagay na malinaw kay Raina.

Ang ngiti nito ay hindi masaya. Hindi rin mainit.

Sa likod ng maayos na itsura at kaakit-akit na presensya, may isang uri ng gutom.

Isang pagnanais na hindi niya kayang sabayan. At habang nakatingin ito sa kanya, pakiramdam niya, matagal na nitong pinigilan ang nararamdaman.