Isabella Of Castile の小説・ストーリー

Na sana… mabasa ito bilang isang paalala: Na siya pa rin ang may hawak. Na kahit wala siyang sinasabi, hindi niya ito basta kayang bitawan. Kahit sa dami ng hindi niya kayang aminin—isang bagay lang ang totoo: Ayaw niyang mapunta si Isabella sa iba. Lalo na kay Real—na kaibigan niya pa.

Buong biyahe ko mula sa opisina, ang tanging nasa isip ko lang ay ang makauwi agad para mayakap ang naglilihi kong asawa. Pero pagdating ko, ang madaratnan ko ay ang mayabang niyang kapatid na akala mo ay kung sinong prinsipe na nag-aalok ng kaharian kay Isabela. “Liam...” malambing na tawag ni Isabela. Lumapit siya sa akin, may bakas ng amusement sa kanyang mga mata habang tinutulungan akong tanggalin ang suot kong relo. “Galit ka ba?”

ani Aling Isay, ang mayordoma sa mansyon. “Mahal ko. Na-miss na kita,” ani Don Emilio at niyapos ang babae. Umismid si Aling Isay. “Akala ko ay nakalimutan mo na ako.” “Mangyayari ba naman ‘yon? Masyadong lang madaming nangyari. Malapit na nating makuha ang yaman ng mga Castillo.” “Dapat mo akong isama sa tagumpay mo. Tinalikuran ko si Isabella at pumanig sa’yo.”

Mahaba ang buhok ng babad may head band sa ulo at kumikinang ang porselas sa kanang palapulsuan. “That's Isabella De Palasyo, anak siya ng pinakamaraming shares at donations dito sa AU. Apelyido palang alam mo ng bigatin kaya dyan tayo mag-ingat kung ayaw nating mapatalsik dito ng maaga,”bulong niya. How interesting because we have the same name. Totoong pangalan niya nga lang ang Isabella at ikalawang pangalan ko naman iyon.

Ang mga patak ng ulan ay tumama sa salamin na bintana, at ang silid ay napakalamig, ngunit si Isabella ay humigop ng mainit na sabaw at nakaramdam ng sobrang init. Minsan naramdaman ni Isabella na ang kanyang kapatid ay ang lakas na sumuporta sa kanya upang magpatuloy. Gaano man kahirap ang mga araw, malalagpasan niya ang mga iyon sa pamamagitan ng pag-iisip kay Sheen sa kanyang nakababatang kapatid. Kinabukasan, nakatanggap si Isabella ng tawag mula kay Madam Celeste, na nagsasabing darating si Clifford Natividad.

Puno ng paghihinagpis at pagdadalamhati ang gabing yun. Sa puso niya, si Isabela ay gentle, mabait, at masipag na estudyante. Talented, independent, at may intellectual na ganda. Pero nung gabing iyon… umiiyak si Isabela ng higit pa sa batang nawalan ng kendi. Umiling si Isabela at bahagyang umubo, “Hindi ako galit. Ayokong umiyak.” “Tama, meron ka nang Daddy ko, bakit mo pa kailangan ng isang Villamor?”, proud na sagot ni Rita.

Binuhat ni Czarina si Isabella saka sila huminga sa kama ni Riley. “Mommy?” paos pang usal ni Isabella. Hindi alam kung nananaginip lang ba siya. Ngumiti si Czarina saka niya ikinawit sa likod ng tenga ni Isabella ang mga buhok nito. “Good morning my sweet pie. Matulog ka lang, tatabi sa mommy sa inyo.” Saad niya saka niyakap si Isabella. Masaya namang yumakap si Isabella sa kaniyang ina at isinubsob ang mukha niya sa dibdib nito. Nasa tabi naman ni Isabella si Riley. Inabot ni Czarina ang isa pa niyang anak at parehong niyakap ang mga ito.

malambing na pagkakasabi ng ina ni George sa kanya. Galit na galit at lihim na napangiti si Isla dahil sa mga sinabi ng matandang babae. Naalala tuloy niya, na mula ng pumasok siya sa pamilya Madrigal, hindi kailanman umakto ang matandang ito bilang kanyang biyenan. Dahil lagi na lang, para siyang reyna na kulang sa pansin at ayaw masapawan.

Unti-unti kong binuksan ang aking mga mata at inaninag kung sino 'to. "Zechariah Santino Adriel Moschelli?!" Gulat kong bulalas at agad akong umupo mula sa pagkakahiga sa mga hita niya. Nagsumiksik ako sa kabilang dulo ng sasakyan. Sasakyan? Teka lang? "Good afternoon, Isabella Sabrina Elizabeth Congero." Seryoso at napaka masculine ng boses niya. "Anong ginawa mo sa akin?" Niyakap ko ang aking sarili.

Wala na ang kaniyang bagsak na balikat at inosenteng mukha; ang aninong aninag sa kaniyang likuran ay ang anino ng isang haring handang pumatay para sa katarungan. ​"Lumabas ka na, Isabella," malamig na sabi ni Cyrus. ​Mula sa likod ng isang dambuhalang crane, lumitaw si Isabella. Suot niya ang isang itim na leather jacket, at sa kaniyang kamay ay isang lumang leather case—isang bagay na pamilyar kay Cyrus. Iyon ang briefcase ng kaniyang ama. ​"Akala ko ay hindi ka na darating, Cyrus," sabi ni Isabella. "O baka natatakot ka na ang pamilyang Sandoval na kinalinga mo ay ang mismong pamilyang pumatay sa iyong nakaraan?"