Isabella Of Castile Mga Nobela at Kwento

Ang lola ni Sebastian. Hindi pa niya ito nakikita noon, pero narinig na niya ang pangalan nito mula kay Manang Lydia. Kilala si Senyora Beatrice bilang isang matapang at estriktang babae—ang dating reyna ng pamilya Villafuerte bago pa man namuno si Don Victor. At ngayon, narito siya, nakatayo sa harap ni Isabella, sinusuri siya mula ulo hanggang paa na parang isang mahigpit na hurado.

“I brought food for everyone. Just a little something to keep the team energized.” Celia smiled, polite but cool. “That’s thoughtful of you. But you can call me Mrs. Bernardino. I'm married to Andres' father now." "Oh, yes, Tita Celia. I'm so sorry. It completely skipped my mind," tabingi ang ngiti ni Isabella dahil ramdam niya ang tens'yon sa boses ng ginang. Iba ang aura nito. “Try niyo po,” giit ni Isabella, inaabot ang isang plate kay Celia.

“Alam mo ba, Eris… bago ako naging tagagawa ng uniporme ng Sanctum, ako ang personal na sastre ng iyong ina?” Napatigil ang mundo ko. Ang buzz ng karayom ay tila naging background noise na lang. “Anong sabi mo?” “Huwag kang gagalaw,” babala niya habang patuloy ang pag-ukit ng petal ng rosas. “Kilala ko si Isabella Valderama. Napakaganda niya, parang ikaw. Pero ang ganda niya ay naging sumpa. Noong panahong sikat pa ang inyong pamilya, madalas siyang pumunta sa akin para magpatahi ng mga gown na may matataas na kwelyo at mahahabang manggas. Bakit?”

tanong ni Paola. "Dahil sa pamilyang ito, ang bunso ang laging nakakakuha ng lahat! Ako ang nagtrabaho, ako ang nagsakripisyo, pero ikaw ang naging reyna!" sigaw ni Isabella. "Ngayong gabi, walang Valeriano at walang North na maiiwan. Ako ang magiging huling nakatayo." Pinindot ni Isabella ang button. Isang malakas na pagsabog ang yumanig sa buong paligid. Ang mga sasakyan ay tumilapon, at ang lupa ay tila nahati.

Maganda, maputi, may mga matang puno ng lambing. Parang biglang kumabog ang puso ni Celestine. “Adrian…” mahinang sabi niya. “That woman… she looks familiar.” Ngumiti si Doña Mercedes. “She should, señorita. That’s Señora Isabella Villarreal.” Halos hindi makagalaw si Celestine. “Isabella…?” bulong niya. Dumating si Mr. Villarreal mula sa hagdan, marahang naglakad papalapit. “You came,” sabi niya, may ngiti ngunit halatang mabigat ang loob. “I’m glad.”

dagdag niya pa nang may pang-aasar. “Tumigil ka nga, suportahan mo na lang kasi ako. Akin na nga iyang white envelope ko,” naaalibadbaran kong utos sa kaniya. Naiiling na lamang niyang inabot iyon sa akin. Apat na taong gulang pa lamang ako nang ampunin ako ng pamilya Castillo. Ang pinakamayamang angkan sa Isabela noong panahong iyon. Walang anak na babae si Mommy Marianna, tanging dalawang lalaki lamang ang naging anak niya sa kaniyang namayapang asawa. Kaya't nang masilayan niya ako noong musmos pa lamang ako. Hindi siya nagdalawang-isip na ako'y ampunin kaagad.

Puno ng kuryosidad na tanong ko pa habang di magkamayaw sa pagwawala ang dibdib ko. "Matagal na iyon nangyari Ma'am ganda eh, pero sa pagkakatanda ko ay Isabela ang pangalan nung babae. Montegrande ata yung apelyido. Naku! Parang iyon nga. Hindi ko yon makalimutan dahil sobra iyong iniyakan ni Doña Olivia." At sa salaysay niyang ito ay tuluyan na akong nanginig at nanghina kaya napaupo ako.

Kahit na matagal nang nawala ang kanilang ina ay hindi pa rin niya ito matanggap, parang kailan lang noong mga panahong buo at masaya pa silang pamilya. Napabuntong hininga si Isabella at nagsimula na itong maglakad patungo sa puntod ng kaniyang ina. Huminto ito sa harap ng isang marmol na bato kung saan nakaukit ang pangalan ng pinakamamahal niya. Karen Javier Mercado.

Gano'on din din si Prince Usko, things are getting weirder and weider. "Sorry, for the unexpected laugh. I was just joking, I wanted to see your nervous face. Your line are actually entertaining." Nakita kong parang tangang tumawa ang dalawa dahil sa pagbibiro ng Reyna sa kanila. "Who's Trixia by the way? And is it true Frost that these two are your wives?" "I'm Trixia, Queen Isabella. That's the name that my parents gave me in the human world." Napatango si Queen Isabella sa dahilan ko at tumingin kay Frost.

Umupo nang diretso si Isabella, seryoso ang mukha na parang nasa hearing. “Ate,” sabi niya, “official na talaga kayo… like… sa buong mundo… ni Mr. Castillo?” Tahimik ang mesa. Isang segundo. Dalawa. At saka— Napatawa si Maria Elena. Napailing si Roberto, may bahagyang ngiti sa labi. “At ikaw naman,” sabi ng nanay nila, pero hindi na napigilan ang amusement. Hindi tumigil si Isabella. “So,” dugtong niya, “pwede ko na ba siyang tawaging—”