Justin Bieber That Should Be Me の小説・ストーリー

Ramdam ko ang inis sa boses niya. Naalala ko na naman ang babaeng dinala niya sa bahay, kung paano niya ngitian ang babae na kahit kailan hindi niya ginawa sa akin. Napaka saklap naman ng buhay ko. "Oh bakit ganyan ang itsura mo?... Teka sugat ba yan?" Napansin ni Joanna ang sugat malapit sa labi ko tinakpan ko na nga ng concealer mukhang nabura yata dahil sa pag inom ko ng juice

David's POV That should be me holdin' your hand, That should be me makin' you laugh, That should be me this is so sad, That should be me.. That should be me.. That should be me feelin' your kiss, That should be me buying you gifts, This is so wrong.. I can't go on, Till you believe.. That should be me.. (Track: That Should Be Me by Justin Bieber/My World album)

Nagiging tanyag na din ito sa France. “Oh, hello Barbie. It’s so wonderful meeting you. I..I did not know Nica had a beautiful sister like you.” Biglang nag iba ang tono ng boses nito. Napangiti na lamang si Barbie. “Thank you for the compliment, Mr. Rossi.” Nginitian nito si Mr. Rossi ng pagka tamis tamis. “Barbie, uhm.. can you be my model? I..I will go there first week next month because I need to launch some of my merch.”

pagbabanta ni Jasmin. "Ang kill joy mo naman! Minsan nga lang ako kakanta!" natatawang sabi ni Justin. Hindi talaga siya nagpapigil at kumanta. Ang kinanta niya ay ang kanta ni Ed Sheeran na may title na PERFECT.

Kaya pala parang naiba ang boses ng kumakanta ng isang awitin na iniiwasan niyang mapakinggan. Nakalagay pareho ang mga kamay nito sa baywang. Sa mumunting liwanag na galing sa poste ng ilaw, nakikita niya ang blangkong ekpresyon ng mukha nito. “You’re not just my wife my dear, tandaan mo, personal assistant din kita. Nakita kitang umalis sa loob ng bahay, kaya sinundan kita. Malay ko ba kung bigla ka na lang umalis.”

that should be me. Hindi na ako nakapagpaalam kay mama dahil bigla na akong umalis while holding my tears. Pumara ako ng taxi at saktong pagpasok ko sa loob ay doon pumatak na nga ang mga luhang pinipigilan ko kanina pa. Mas lalo pa akong umiyak ng marinig ang kanta na pinapakinggan ni manong driver. 🎶 (That Should Be Me by Justin Bieber)

Muli kong tinipa ang gitara at ngumiti sa kanila. "That should be me, holding your hand That should be me, making you laugh That should be me, this is so sad That should be me That should be me" "That should be me, feeling your kiss That should be me, buying you gifts This is so wrong I can't go on Till you believe That should be me." As the song I sing is way too hard because I can relate with the song. I was an audience and she's the model that I was watching, I'm not like her.

sabi niya " Eh ito saan to? " tanong ko at tinuro yung isang litrato. Mukhang galing iyak si Justin sa picture tapos may kakaibang outfit. Tapos yung babae naman nag aalalang nakatingin sa kaniya " Sa ano yan, yung sa singing competition tapos natalo ako HAHA " sabi niya " Tapos lagi rin ako sinasamahan ni mama at ni Shayne "

Hanggang sa makaalis si Armand sakay ng kotse nito ay hindi siya bumitiw sa pagkakahawak sa lalaki. At wala pa sana siyang planong bumitiw kung hindi lang ito nagsalita, "He's gone, you can let go of me now." Napasinghap siya at tila napapasong napabitiw rito. "S-Sino ka?" aniya. "A sudden amnesia, eh?" Napangisi ito. And Lord oh Lord, tila bumukas ang pinto ng langit sa pagkakangisi ng lalaki. "Ako si 'Babe', hindi ba?"

Nakakaramdam siya ng lungkot na hindi niya mapigilan kahit wala namang dahilan. Biglang tumigil ang masigla at maingay na tugtog. Napalitan ito ng awitin ni Pink na "Just Give Me a Reason", kaagad na nag alisan ang mga taong kanina lamang ay tumatalon at nagwawala sa pag-indak. Isang pamilyar na kirot ang naramdaman ng binata sa dibdib niya.