Levin Resort Essence

Sa murang edad ni Clariza ay natutunan nyang umibig. Subalit ang una niyang pag-big ay hindi katulad ng pangkaraniwan sapagkat hindi niya nakita si Joseph. Sa pamamagitan lamang ng text sila nag-usap at sa ganoong paraan niya ito minahal. Nagpakilala si Joseph kay Clariza bilang pump attendant ng isang gasoline station. Lingid sa kaalaman ng dalaga na nag-iisang tagapagmana ang binata ng pamilya Villa Fuente at Monreal. Itinago ng binata ang kanyang estado sa buhay upang sukatin ang pag-ibig sa kanya ng dalaga. Naging tapat naman ang pag-iibigan nila pero isang araw ay nagbago iyong lahat. Dahil sa isang mabigat na dahilan ay nakipaghiwalay si Joseph kay Clariza. Labis na ikinadurog ng puso ng dalaga ang biglaang pakikipaghiwalay sa kanya ni Joseph. Mula noon ay nangako si Clariza sa sarili niya na hindi na siya iibig pang muli. Mabilis na lumipas ang sampung taon. Lingid sa kaalaman ni Clariza ay matagal na siyang nagtatrabaho sa lalaking nanakit sa kanya. Si Engr. Joseph Kristian Monreal Villa Fuente. Isang kilalang inhinyero at isang multi-billionaire. Tatlong taon siyang hindi umuwi sa Pilipinas dahil sa kagagawan ni Venus, ang babaeng sumira ng maganda nilang relasyon ni Clariz. Sa kanyang pagbabalik sa Pilipinas ay dumeretso siya sa resort na pag-aari niya. Nakilala niya nang personal ang supervisor na laging ipinagmamalaki sa kanya ng kanyang assistant. Sa unang pagtatama ng paningin nila Joseph at Clariza at sa simpleng ngiti ng dalaga ay agad na nahumaling ang binata. Dala ng kuryusidad ay natuklasan ng binata na ang babaeng napupusuhan niya ay siya rin ang babaeng iniwan at sinaktan niya sampung taon na ang nakalipas. Pano makukuhang muli ni Joseph ang puso ni Clariza? May pangalawang pagkakataon pa ba ang kanilang magmamahalan gayong hindi na handang muling umibig ang dalaga?

Tinaguriang most eligble bachelor in town, owned a multi billionaire company pero iyon nga lang wala sa vocabulary ni Archer ang salitang "Relasyon o Marriage" para sa kaniya laro-laru lang ang lahat. Hindi niya na raw kailangan ng babaeng makakasama niya pera lang ang mahalaga sa kaniya. Kung usapang tawag ng laman madali lang sa kaniya iyan dahil may pera siya. Nagbabayad siya ng mga babaeng pera lang ang habol at basta na lang binibenta ang laman para lang sa pera. Pero nagbago ang lahat ng iyon sa isang gabi ng pagtatalik nila ng isang babaeng bayaran, sa lahat ng babaeng naikama niya iyong babaeng iyon lamang na may butterfly tattoo sa likod ang kakaiba para sa kaniya. Hindi niya maipaliwanag ang pakiramdam ng gabing iyon. Kakaibang sarap ang pinaramdam sa kaniya na hindi niya kailanman natikman sa mga naunang naikama niya. Ngunit nagising siya nang wala na ito sa tabi niya at nag-iwan na lamang ng isang sulat bilang pasasalamat sa isang gabi na puno ng ligaya. Binalikan ni Archer kung saang bar niya nakuha ang babae ngunit bigo siyang makita pa ulit ito at hanggang sa kasalukuyan ay pinapahanap niya pa rin ito. Hanggang sa nag-krus ang landas nila ni Choleen, ang pamangkin ng isa sa mga katulong nila. Pinasok ito bilang katulong sa isa sa mga resort nila, Doon na nagsimula ang kwento nila, noong una ay akala niya nangbu-bwesit lang ito dahil sa mga sunod-sunod na kapalpakang ginagawa sa trabaho. Doon niya lang nalaman na wala pala talaga itong alam sa kahit anong trabaho at gawaing bahay. Sa tinatagal-tagal nakayanang pagtiisan ni Archer ang pagiging inosente ni Choleen. Ngunit isang madilim na sekreto pala ang nakabalot sa pagkatao nito, malalaman kaya ni Archer na ang babaeng matagal na niyang hinahanap ay nasa harapan niya na mismo.

After being reborn, I secretly switch the man I want to marry the most to the useless scion who loves flirting with me that lives next door. My dad, who's a high-ranking military colonel, is quite surprised by my choice, but he respects my wishes. In my past life, when Dad asked who I liked the most in the entire neighborhood, I had written down Damian Conrad's name. He nodded and told me, "This man has contributed greatly to the country despite only joining the army for three years. His future will definitely be a bright one. "A man as just and fair as him will undoubtedly be a good man who takes good care of his family and stays devoted to them." Dad immediately arranged for the two families to meet. Everyone thought that it was a rare and fated union. Our wedding was very grand and high-profile. Most of the people living in the military base came over to celebrate our wedding. But Damian set off for the frontier half a year after our marriage, with the excuse of wanting to contribute to the country. Not only did he leave me behind to take care of my in-laws on my own, but he also cut off all contact with me when Dad was severely ill. When I was finally done dealing with Dad's funeral matters, all I received was the bad news of Damian's death at the frontier. Crushed by the devastation and despair of the news, I fell into severe depression. Soon, I took my own life by jumping off the building. After my death, my soul refused to fade away at all. 40 years later, an elderly man and woman with graying hair showed up before my grave. With an arm around Heidi Myers' waist, Damian paid his respects to me at my grave. "It's my fault for lying to you back then, Carla. But Heidi doesn't have much time to live, so I can resort to desperate measures. Please let everything go and stop pestering her, Carla. If you really are resentful, feel free to come at me instead." It turns out that Damian loved Heidi this much that he was willing to fake his death just to trick me. But at the same time, they were so superstitious that they thought I was the one pestering Heidi, causing her to be afflicted with a terminal cancer. Now that I found out about the truth, I finally let my obsession go. When I open my eyes again, I realize I've returned to the day Dad asks me who I want to marry the most.

Alors que mon accouchement approchait, un trou énorme est soudainement apparu dans la comptabilité d'armement de la famille Gauthier. Les hauts responsables ont immédiatement pris une décision. Moi, l'épouse du chef de la famille, celle qui n'avait soi-disant rien de mieux à faire, j'ai été envoyée personnellement vérifier l'arsenal. Je pensais que ce n'était qu'une simple formalité. Mais je ne m'attendais pas à ce que Léa Morel, la sœur adoptive de mon mari Gabriel Gauthier, profite de l'occasion pour faire exploser tout l'arsenal. La détonation était assourdissante. Les flammes ont illuminé tout le ciel. J'ai été coincée sous les décombres effondrés, incapable de bouger. Une douleur violente m'a lacéré le ventre, comme si une lame me déchirait de l'intérieur. Pourtant, je n'ai pas appelé la ligne privée prioritaire de mon mari. À la place, j'ai envoyé un signal de détresse à mon père, parce que, dans ma vie précédente, j'avais contacté Gabriel dès la première seconde de l'explosion, en utilisant cette ligne prioritaire. L'enfant avait donc finalement survécu. Mais Léa avait disparu dans l'explosion, sans laisser la moindre trace. En apparence, Gabriel disait ne pas m'en vouloir. « Léa n'était qu'une étrangère de la famille. Rien n'est plus important qu'un héritier. » Il avait même dépensé une fortune pour faire venir des spécialistes en obstétrique, chargés de veiller sur moi chaque jour, me répétant sans cesse de rester tranquille et d'attendre sereinement l'accouchement. Mais le jour où j'avais accouché, tout avait changé. Il m'avait enfermée de ses propres mains avec mon enfant dans un entrepôt abandonné imbibé d'essence, avant d'y mettre le feu. Nous avons brûlé vifs. « Si tu n'avais pas fait exprès de gagner du temps, Léa ne serait jamais morte. Tu crois vraiment pouvoir me tromper en jouant la victime innocente ? Tu rêves ! » « Tu aimes jouer avec le feu ? Très bien. Je vais te faire ressentir toi-même le désespoir qu'elle a connu à la fin ! » Quand j'ai rouvert les yeux, je suis revenue au moment même de l'explosion de l'arsenal.