Mortal Kombat X Guest Characters

เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...

“นายต้องการอะไร?” “นาย?” “ก็นาย…ไง” “เรียกชื่อฉันใหม่อีกที! ถ้ายังเรียกไม่ถูก เพื่อนเธอได้รู้เรื่องของเราแน่ๆ!”

ตามจีบ ตามเปย์เธอมาตั้งนานแต่สถานะดันเป็นได้แค่ รุ่นพี่-รุ่นน้อง เหตุผลหลักๆก็คือ ไม่คู่ควร! อีกฝ่ายฐานะสูงเสียดฟ้า แต่อีกฝ่ายกลับวิ่งวุ่นทำงานใช้หนี้ทั้งปีทั้งชาติ “กับไอ้แค่เศษเงินแสนเดียว ทำไมไม่ขอพี่?” สำหรับคนบางคนมันก็คงเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนบางคนมันแทบจะให้ชีวิตใหม่กับตัวเองได้เลย แต่ไม่ว่าจะผลักไสผู้ชายคนนี้อีกสักเท่าไหร่ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเธออยู่ดี ไทม์ บริหารปี4 หล่อ สุภาพ สายเปย์ เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคน หื่นนิดๆ นิสัย : เอาใจใส่ มีความเป็นผู้นำ ไม่หวงเงินกับคนที่ตัวเองรัก แต่บางครั้งก็ออกแนวบังคับให้ทำตามใจของตัวเอง “พี่ซื้อมาให้เราไม่ได้จะให้คนอื่น ถ้าเราไม่เอา ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับพี่” มีนา บริหารปี2 สวยหวาน แต่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง นิสัย : ชอบด้อยค่าตัวเอง ขี้เกรงใจ “ฉันไม่อยากดึงพี่เขาลงมาอยู่ในโคลนตมกับฉัน” “เมื่อกี้พี่กดเลขอะไรไป” “1215ค่ะ” “จำไว้ด้วยล่ะ ประตูห้องนี้พี่เปิดให้เราเข้ามาได้ตลอดเวลา”

คำโปรย : แฟนหนุ่มขี้เงี่ยน กับเพื่อนสาวร่านเงียบเปิดโลกแห่งการเรียนรู้เรื่องเซ็กส์

"เธอคือเด็กใสซื่อหน้าตาน่ารักมาก เเต่ดันเป็นเมียนักเลงที่มีใบหน้าหล่อดั่งเทพเจ้า เเต่นิสัยโคตรเถื่อน เลว โหด ปากเข็ง เย็นชา ไม่มีใครกล้าลำเส้นนอกจาก เมียเด็กที่ชื่อยาหยี..." เรื่องย่อ "เราเลิกกันเถอะค่ะเฮียศึก เค้าไม่อยากคบกับเฮียเเล้วฮึก!!" "เพราะ?" "มีคนส่งรูปมาให้เเละมีผู้หญิงน่าอกตู้มๆนั้งอยู่บนตักเฮียด้วย เฮียนอกใจเค้า หนูไม่รักเฮียศึกเเล้วเราเลิกกันฮึก!ฮื่อๆ" ตึกๆๆๆๆ จากนั้นเธอก็วิ่งหนีออกไปจากผับ99ที่ดังที่สุดไปด้วยความเสียใจใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา ส่วนเขามองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งเกินจะคาดเดา โปรดติดตามชมกันในเนื้อหา เเนะนำตัวละคร พระเอกชื่อ พันศึก อายุ30ปี สถานะมีเมียเเล้ว นิสัยเป็นคนเย็นชา ขี้หึงสุดๆโหดกัับทุกคนยกเว้นเมีย พูดน้อยไม่ชอบสุงสิงกับใครนอกจากเพื่อนของเขาเท่านั้น ไม่เจ้าชู้รักเเค่ยาหยีคนเดียว ที่สำคัญเยโคตรเก่ง นางเอกชื่อ ยาหยี อายุ19ปี สถานะมีผัวเเล้วผัวโหดมาก นิสัยน่ารักใส่ซื่อ เชื่อคนง่าย ขี้หวง ขี้อ้อน โกรธง่ายหายเร็ว เกลียดผู้ชายเจ้าชู้

"แอบรักเพื่อนข้างเดียวก็ว่าเจ็บแล้ว แต่รู้ว่าเพื่อนรักใครเจ็บยิ่งกว่า" ทั้งที่เธอทุ่มเททุกอย่างให้เขา แต่เขากลับเฝ้ามองใครอีกคนที่ไม่เคยแม้แต่จะหันกลับมา แต่สุดท้าย...เธอก็ยังเลือกจะยืนอยู่ข้างเขา ในจุดที่เจ็บ แต่ก็ยังรักอยู่ดี

อยากได้ผู้หญิงตัวเล็กเป็นเมียเว้ย ไม่ใช่ได้ผู้ชายตัวเท่าควายมาเป็นผัวแบบนี้

Tenía ocho meses de embarazo y estaba en una gala benéfica con mi esposo, Don Massimo, cuando una familia rival nos atacó. La multitud entró en pánico. Fui empujada al suelo con fuerza. Había sangre por todas partes. Massimo perdió la cabeza, gritando por médicos, desesperado por salvar a mi bebé. Pero cuando desperté, se habían ido. Ambos. Sin bebé y sin Massimo. Recordé los disparos, a Massimo protegiéndome con su cuerpo. Un terror frío me invadió. Me arrastré hasta una silla de ruedas y recorrí el pasillo a toda prisa. Fue entonces cuando los escuché: a Massimo y al doctor. —Don, lo siento. Hicimos todo lo que pudimos. El bebé… no lo logró. Las lágrimas rodaron por mi rostro. Habían matado a mi bebé. La familia rival había matado a mi hijo. Pero sus siguientes palabras destrozaron mi mundo. —Solo había un equipo médico. Tuve que elegir. Bianca… ella también estaba esperando un hijo mío. Massimo suspiró y luego dio la orden. —Nadie se lo dirá a Arabella. Ella criará al hijo de Bianca como si fuera suyo. Él será mi único heredero. Me llevé una mano a la boca, con la visión borrosa por las lágrimas mientras me alejaba. El hombre que amaba era una mentira. Bien. Si quiere una guerra, la tendrá.

Eu estava grávida de oito meses e participava de um baile de caridade com meu marido, o Don Massimo, quando uma família rival nos atacou. A multidão entrou em pânico. Fui empurrada ao chão com violência. Havia sangue por toda parte. Massimo perdeu o controle, gritando por médicos, desesperado para salvar meu bebê. Mas, quando acordei, eles tinham desaparecido. Ambos. Sem bebê, sem Massimo. Lembrei-me dos tiros, de Massimo me protegendo com o próprio corpo. Um pavor gelado tomou conta de mim. Arrastei-me até uma cadeira de rodas e corri pelo corredor. Foi quando os ouvi — Massimo e o médico. — Don, sinto muito. Fizemos tudo o que pudemos. O bebê… ele não sobreviveu. Lágrimas escorriam pelo meu rosto. Eles mataram meu bebê. A família rival matou meu bebê. Mas as palavras seguintes dele destruíram meu mundo. — Havia apenas uma equipe médica. Eu tive que fazer uma escolha. Bianca… ela também estava carregando meu filho. Massimo suspirou e então deu a ordem: — Ninguém conte a Arabella. Ela vai criar o filho de Bianca como se fosse dela. Ele será meu único herdeiro. Tapei a boca com a mão, minha visão embaçada pelas lágrimas enquanto me virava. O homem que eu amava era uma mentira. Tudo bem. Se ele quer uma guerra, ele vai ter uma.

Morí el día de mi cumpleaños, pero ni mis papás ni mi esposo se dieron cuenta. Todos estaban de lleno en los preparativos de la fiesta de cumpleaños de mi hermana gemela, Alicia Gonzáles. Mientras todos la rodeaban para escoger su vestido de gala, a mí me habían amarrado de pies y manos y me habían arrojado al sótano. Con las últimas fuerzas que me quedaban y con los dedos ya torcidos, logré marcar el 9395, la señal que Sergio Sandarti y yo habíamos acordado para pedir ayuda en caso de peligro. Nunca imaginé que llegaría el día de tener que usarla de verdad. Pero Sergio no me creyó. Respondió con frialdad: “¿De verdad haces tanto drama nada más porque no te llevamos a comprar un vestido nuevo? El del año pasado todavía te queda bien. Nos vemos más tarde en la fiesta, deja de hacer escándalo”. Él no sabía que mi vestido ya lo había destrozado Alicia. Tampoco sabía que, en cuanto colgué la llamada, yo ya estaba muerta. Así que no asistí a la fiesta de cumpleaños. Pero cuando todos vieron el regalo que yo había preparado con anticipación para Alicia, se volvieron locos.