Mother S Warmth Chapter 3

Ever since my mom gave birth to her second child, everything in the household is tied to drawing lots. Everyone has to draw lots in order to decide whose favorite food will be served for each meal. We have to draw lots to see who among us gets a hug from our parents. Every time, I end up drawing the short end of the stick, so everyone automatically assumes that my younger sister, Anabelle Madden, gets the better lot. She easily reaps my parents' love without having to do anything at all. Whenever I feel like crying because of the injustice, Mom will scold me instantly. "I bought the lottery box because I was worried that you might feel upset about this. I'm doing this just to be fair to both of you. "If you want something, you have to be the one deciding who gets what. Your father and I won't interfere with your decision at all. Since you can't draw the better lot, that just means you have bad luck." Hence, I keep practicing my lot-drawing skills every day, hoping that I can eventually draw the better lot in order to obtain my parents' love. But for ten years, I never get to draw the better lot. Not even once. On my birthday, Anabelle wants to go to the amusement park, so Mom tells us to draw lots once again. I secretly glue two short lots together before giving it to Mom in an attempt to get her to stay with me. Instead, she slaps me and berates me for being a disobedient child who cheats in lot-drawing. Then, she leaves the house with Anabelle. When I fall to the floor, I feel the short sticks piercing through my neck.

In my previous life, my three sons told me they wanted to set up a Family Bond Fund for me. Each of them would deposit three thousand dollars every month. I cried with gratitude, truly believing that decades of sacrifice had finally paid off. One of them even said, "Mom, you've given us so much. It's our turn to take care of you now." However, eight years later, I was told I have uremia. That was when I discover that the bank card, which supposedly held the fund, couldn't even cover the dialysis deposit. Soon after, my eldest son video-called me. He said he wanted to buy a better apartment in a good school district. He was short of 150 thousand dollars for the down payment and asked if I could lend it to him first. My second son came to the hospital with his wife and daughter. He didn't ask about my condition at all. Instead, he kept showing off his daughter's piano competition trophy, hinting that he needed 50 thousand dollars to enroll her in a prestigious international piano program. My youngest son was even more straightforward. He said he had his eye on a limited-edition pair of sneakers and wanted me to pay 30 thousand dollars for them as a birthday gift. The moment they realized the bank account didn't have enough money, their faces fell. "We each put in three thousand dollars every month. Over eight years, that's at least eight hundred thousand dollars. Mom, are you hiding the money from us?" To force me to reveal my savings, they took turns pressuring me, switching between sweet talk and threats. They even told relatives that I had dementia and had been scammed out of my money. Unable to take it anymore, I yanked out my IV late one night and walked out of the hospital, only to be hit by a car, dying instantly. When I open my eyes again, I find myself back on the day of my hospital checkup.

When I get mutilated by the killer, my Mom, who works as a forensic doctor, is currently shopping with my older sister, Winona Langdon. After the killer gouges out one of my eyes, he unlocks my phone and sends Mom a video call invitation. But the video call only rings a few times before Mom rejects it. When the killer tries calling her again, he finds out that my number has already been blocked. He merely shoots me a mocking smile in return. Once the police have discovered my body, Mom can't help but curse at the killer for his brutality after seeing how badly I was decimated. But what she doesn't recognize is that the twisted-looking corpse actually belongs to me, her unloved daughter.

ซ่งเจียซิน ถูกรถชนตาย ทว่าตายแล้วเกิดนับเป็นวัฏจักรชีวิต แต่การเกิดใหม่ของเธอแปลกประหลาดเกินไปไหม คนอื่นเกิดใหม่ในครรภ์มารดา แต่เธอกลับเกิดใหม่มาเป็นมารดาผู้อื่น ที่สำคัญผู้อื่นที่ว่ายังมีถึง 3 คน

My husband, an Army regimental commander, was killed in action. Before his body was even cold, I didn't hesitate. I filed for his death certificate and notified the Army, the Social Security Administration, and our bank. Then, three days later—on the very day his twin brother married his childhood sweetheart—I moved out, changed the locks, and remarried quietly at the courthouse, taking my son and the full line-of-duty death benefits with me. To everyone else, I was heartless. Cold. I let them curse me. I just looked into my “brother-in-law's” bloodshot eyes and felt a quiet, cruel satisfaction. Only I knew the truth. In my last life, I discovered the body sent home wasn't my husband's at all—it was his identical twin brother's. I ran to confront him, but by chance I overheard him and my mother-in-law whispering. "Mom, Sarah is strong. And we have our son. She'll be okay. The benefits will take care of her. But Amy has waited for my brother all these years. If she finds out he's dead, she might do something drastic." Their words struck me like lightning. I tried to expose them, but my husband knocked me out. He told everyone grief had driven me insane. He locked me in the garage apartment and, with cold detachment, married his sweetheart. And when that woman complained my son was too loud, my husband slipped sleeping pills into our boy's juice—right as my crying child was coming to look for me. My son never woke up. The day they buried him hastily, I ended my life in the garage, utterly broken. When I opened my eyes again, I was back to the day they delivered my brother-in-law's body to our home.

พอ.กับนอ.ถูกจับให้แต่งงานกันตามความประสงค์ของผู้ใหญ่ แต่เมื่อทั้งคู่ได้มาเรียนรู้และลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน. นอ.จึงคิดว่ามือของหมออย่างเธอมีไว้เพื่อรักษา. แต่มือมาเฟียอย่างเขามีไว้เพื่อทำล.าย ซึ่งมันไม่ควรอยู่ด้วยกันได้ แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น นั่นเป็นพราะนอ.รักพอ.มากเกินกว่าจะแบ่งปันเขาไปให้ใคร เธอจึงไม่อยากเสียใจภายหลัง. เมื่อคิดได้นอ.จึงตัดสินใจขอยกเลิกงานแต่งงาน โดยอ้างเหตุผลที่ว่า นอ. : 'เราเข้ากันไม่ได้เลยสักอย่างเพราะเราแตกต่างกันมากเกินไป' พอ. : ใครบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้. ในเมื่อพี่ก็เอามันเข้าไปในตัวเธอได้ทุกรอบ แล้วเธอก็ทำหน้าฟินตลอด. เข้ากันไม่ได้ตรงไหนช่วยเอาปากกามาวงให้ที" ###อิพี่ก็ดันทำเป็นไม่เข้าใจความหมายไปซะอย่างงั้น### : “!!?”

หลัวเผิงเผิงขุนนางหญิงขั้นหกแห่งกรมคลังต้องการจะสกัดความรุ่งเรืองในธุรกิจร้านสมุนไพรของสกุลฮัวจึงคิดจะกำราบท่านหมอหนุ่มฮัวจิงอวี๋ แต่แผนของนางกลับผิดพลาดทำให้นางตกอยู่ในกำมือของชายหนุ่ม

“คุณชายใหญ่สกุลฮัวผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหมอเทวดาที่มี รูปร่างหน้าตางดงามราวเทพเซียนเก็บตัวคิดค้นตำรับยาอยู่ในเรือนชานเมือง จับตัวโจรสาวมอมแมมผู้หนึ่งที่แอบบุกเข้ามาในเรือนไว้ได้ เขาจึงใช้นางทดลองยาโดยที่เขาเผลอไผลจูบนางเข้า จากนั้น...เขาก็หาทาง จับนางมาวางไว้ในฝ่ามือ”

医者によると、私は交通事故で頭を打って「解離性健忘」になったらしい。一番大好きな人のことだけが、鮮明に残っているという。 病室のドアが乱暴に蹴り開けられた。そこに立っていたのは、東都で最も厄介だと言われる、あの三人組の御曹司たちだ。 太田正人（おおた まさと）は目を真っ赤にしていた。「葵（あおい）、お前が覚えてるのは、俺だけだよな。なんたって、俺のためなら命も惜しくないって言ってたんだから」 金子渉（かねこ わたる）は数珠を指で弄び、冷たい声で、でも確信に満ちた様子で言った。「葵、俺がいなきゃダメなんだって、そう言ったのは君だろう」 工藤竜也（くどう たつや）は、わざとらしく色気を漂わせて笑った。「葵、しらばっくれるのはやめてよ。僕たち、昨日の夜もあんなに……忘れるわけないでしょ」 昔は私をパシリ扱いしてたこの男たちを前に、私はゆっくりと一冊の手帳を取り出す。それは、彼らが宝物みたいに大事にしている、赤い手帳だ。 最初のページを開くと、そこには【太田正人：1000000】とだけ書かれていた。 正人は大喜びして、残りの二人に向かってドヤ顔をした。「ほらな！やっぱりお前の中で、俺が一番なんだよ！」 渉と竜也の顔が、途端に曇った。だって、二人のページはまだゼロのままだったから。 その場がシーンと静まり返る中、正人だけが、賞状をもらった小学生みたいにはしゃいでいた。 私は微笑みながらも、優しい目つきで正人を見つめた。もちろん、心の中では思いっきり悪態をついていたけど。 このアホ。 それはあなたが先月、私に払ってないパシリ代の100万円だろう？ 今日、利子付きできっちり払ってもらうまでは、誰もこの部屋から出しやしない。

เมื่อนางแบบชื่อดัง ต้องมาอยู่ในร่างของท่านหญิงผู้อ่อนโยน ที่ถูกสามีมองข้าม เมื่อเขาว่านางร้าจกาจ เช่นนั้นนางจะแสดงให้เขาได้เห็นว่าสตรีร้ายกาจที่แท้จริงเป็นเช่นไร