Okay In Korean

CAROLINE PATRICIA FROWLINE, is the illegitimate daughter of Mr. Frowline. Nang ipinanganak siya ay namatay ang kanyang ina kaya hindi ito naikasal sa kanyang ama. Kahit na ganun ay lumaki siyang mabait, magalang at masipag. May potensyal sa negosyo ang dalaga so she gave her all into it. May pinupusuan siyang binata pero hindi niya ito tinuunan ng pansin dahil alam niyang wala siyang pag-asa—not until both of their fathers arranged their marriage. Tumutol siya nung una, pero pumayag na rin siya. Alang-alang sa ama niya, at dahil mahal niya ang binata. Caroline thought that once she married him, he would bring heaven to her—but it turned out to be the other way around. Sa simula lang pala maayos ang lahat. She lost their first baby because of him. He keeps hurting her every time umuuwi ito galing trabaho. It was endless misery until one day, she saw him lying on the ground outside, unconscious with blood on his chest. She was seen on the crime scene, so the police took her into custody and accused her of murdering her husband. She was sent to jail for 8 years. When she got out, akala niya ay OKAY na ang lahat, but when she went to her father's house, she was kicked out. She was left with nothing. The accusation of her killing her husband changed her life, pero hindi sumuko si Caroline. Nangako siyang babangon siyang muli at binago ang kanyang katauhan bilang ROSITA MANSALANG. Namasukan siya bilang katulong sa binatang si CROSS RAVEN WOODSMAN—isang binata na obsessed sa kanya. Pero malamig pa sa yelo, at walang sinasanto pag-dating sa ibang tao. At parte ang binata ng isang malaking organisasyon sa bansa. Tatanggapin kaya ni Rosita ang pag-ibig ng binata sa kanya? O may matutuklasan ang binata sa kanya?

BE WITH YOU (TAGALOG) Lumaki si Adeline Pendleton sa isang mayamang pamilya. Nasa kanya ang lahat ng gusto ng isang tao sa buhay. Kayamanan, katanyagan, kagandahan, pera, mga damit na taga-disenyo, at mga masasarap na pagkain. Lahat, maliban sa lalaking mahal niya- si Drake Wright. Si Drake Wright ay ang tagapagmana ng Wright's Corporation. Sa kanyang murang edad, bumuo ang kanyang mga magulang ng isang imperyo na mamanahin niya balang araw. Okay ang lahat para sa kanya, hanggang sa nasangkot ang kanyang ama sa isang seryosong sitwasyon na nakaapekto sa kanilang kumpanya. Sinabihan siya ng kanyang mga magulang na malulugi ang kanilang kumpanya at ang tanging makakalutas sa kanilang problema ay dapat niyang pakasalan ang anak ng kanilang kaibigan- si Adeline Pendleton. Hindi niya gusto ang babae dahil ito ay masyadong walang muwang para sa kanya; naiinis siya sa presensya nito, at may mahal na siyang iba. Sa kasamaang palad, may malubhang karamdaman din ang kanyang ama at wala siyang magawa sa kanilang kumpanya kaya't humingi ito sa kanya ng pabor na ayusin ang problema para sa kanya. "Marry her, son. That's the only way. If you won't, maglalaho lahat ng sinakripisyo at ginawa namin ng ina mo para sa kumpanya natin." Sabi ng ama ni Drake habang nakahiga sa kanyang kama, hindi maigalaw ang kanyang mga kamay. Ano kaya ang mangyayari sa one-sided at broken marriage nina Drake at Adeline? Kakayanin kaya ni Adeline ang malupit na pagtrato at kayabangan ni Drake? Mabubuhay ba silang magkasama bilang mag-asawa nang walang pagmamahal at pagkakaintindihan? O mamumulaklak ang pag-ibig sa gitna ng bawat poot at hindi pagkakaunawaan?

During the holidays, Ellie Harper, my wife who's a hospital director, tells me once again that she has taken on a few operations at the last minute, so she can't go home with me to spend time with my parents. But soon, I see her assistant, Jaiden Roth's social media feed. Apparently, Ellie is slaughtering pigs at Jaiden's village in preparation for a holiday party. The caption writes, "Dad says having a daughter-in-law who works as a doctor is amazing. To think that she's this skilled in slaughtering pigs as well!" With a cold smirk curling on my lips, I leave a like on the post. I also comment, "That's her major, after all." My colleagues keep gossiping among themselves in various group chats. They all think I'll definitely get into a huge fight with Ellie this time. Ellie wastes no time in calling me. I can already imagine the impatient look on her face and the way her brows are drawn into a tight frown. "Jaiden's village is hosting a huge party for the holidays, so I'm there to lend them a helping hand! What's with that passive-aggressive tone of yours, huh? "There isn't anyone who can help out in his household, you know! Do you know how badly it'll reflect on his family if no one from his side helps out at all? I was just helping him out as a friend! What's there to kick up a fuss over? "Hurry up and remove the like and the damn comment! Don't make life difficult for Jaiden at the hospital, you hear me? "Once I get back from the village, I'll pick a good date to go back to your hometown with you, okay?" Another empty promise from Ellie, it seems. All she does is making empty promises that she can never keep nowadays. I'm completely stuffed with those promises, and I can't afford to wait for her anymore. Once the holidays are over, I'll receive the divorce certificate marking the end of our seven-year marriage once and for all.

My name is Margaret Turner. After my daughter, Sarah McDowell, becomes pregnant, I am shocked to find that I can hear the thoughts of the baby in her womb. "Grandma, please don't let Mommy get the prenatal checkup! If they learn I'm a girl, Dad will make her get rid of me. I don't want to die!" I can't believe what I'm hearing. Knowing that my son‑in‑law, Jeremy O'Brien, works at a hospital and can use his connections to learn the baby's gender, I do everything in my power to keep Sarah from being examined. But three months later, doctors confirm that Sarah's baby has a congenital deformity and is fated to be born disabled. Sarah is devastated, and guilt consumes me. Suddenly, I hear my granddaughter's voice again. "It's all because of Dad. He cheated with that nurse and returned home soaked in her cheap perfume. As soon as Mommy breathed it in, I was fated to come into the world deformed. Poor Mommy…" Rage explodes inside me. Without a second thought, I storm into Jeremy's workplace, determined to catch him in the act. I don't expect to walk in on a critical heart surgery he is performing. My intrusion throws the room into chaos, and the patient dies on the operating table. The patient's family loses control, and they cause a violent scene in the hospital. In the mayhem, Jeremy is killed on the spot. When Sarah learns what I've done, she is consumed by rage and declares she wants nothing more to do with me. At that moment, my granddaughter's voice echoes in my mind once more. "Mommy is heartbroken and needs time to heal. Grandma, please don't make things worse. Mommy will be okay after she rests." Hearing this, I force myself to stay calm. But that very night, word arrives that Sarah has thrown herself into a river and ended her life. Shattered by grief, I eventually make the same tragic choice. As my final breath fades, my granddaughter's chilling laugh echoes in my ears. When I open my eyes again, I find myself back on the day her voice first crept into my mind.

Lumipat ang kaniyang kaluluwa sa asawa ng Mafia Boss na kung saan ay matagal nang nakakaranas ng paghihirap habang kasama ang asawa nito. Clyde Cleomonte, a 21 years old na kung saan ay pinakasalan ng sapilitan ni Silvia Kill na Mafia boss. "Hon, are you okay?", tanong ng babae saakin. Hon? Bakit niya ako tinatawag na Hon at bakit nandito ako sa hospital? Ang huli kong naaalala ay itinulak ako ni Blue, may tumulong ba saakin? "Nasaan sina Blue? Nakulong naba sila?", tanong ko sa mga lalaking nakaitim. I think mga pulis sila pero bakit hindi sila nakauniporme? "Whose blue? Hon, what happened back then?", tanong ulit ng babae. Bakit ba Hon ang palaging tawag niya sakin? Hindi ko naman siya kilala. Napatingin ako sa salamin na kung saan ay nasa side wall, I saw that this is not my face. Nanlaki ang mata ko sa gulat, anong nangyari sa mukha ko at sino sila. Lalapit na sana ang babae ng itinago ko ang katawan ko hanggang sa leeg ng kumot. "Stay right there!! Wah mokong lapitan", sigaw ko kaya napahinto naman siya at nag aalalang nakatingin saakin. "Do you- do you forget about me?", nauutal na sagot niya. Biglang may lumitaw na batang babae around 3 ata galing sa kaniyang likod. Nakatingin na siya saakin ngayon. "Mama?", tanong nito. Wait, naguguluhan na ako. Sino ba sila at bakit tinatawag akong Mama ng bata. "Hindi ko alam ang sinasabi niyo at wag mokong tinatawag na Mama!!" ,sigaw ko sa kanila. Biglang umiyak ang bata at nagpabuhat sa babae. Kinarga niya ito at nagdilim ang tingin nito saakin. Sino ba sila? I don't understand what's happening. Mama, i need you.

Si Isabel Herrera ay may tinatakasan na nakaraan. At sa murang edad na labing-siyam ay nagsimula na siyang magpalipat-lipat ng tirahan kasama ang kaniyang anak na lalaki at yaya Lorna na itinuring niya ng parang tunay na ina simula nang pumanaw ang kaniyang biological mom na si Elina. Pagod na pagod na siya sa ganoong routine subalit sa kagustuhang takasan ang bangungot ng kaniyang nakaraan ay wala siyang nagawa kung 'di ang gawin iyon. Nakatatak na sa isipan ni Isabel na hinding-hindi siya magpapapasok ng kahit na sinumang lalaki sa kaniyang buhay kaya lahat ng nanliligaw sa kaniya ay binabasted niya lang. Kahit nga pagkakaibigan lang ay hindi niya pinapahintulutan ang mga ito. Ayon pa nga sa kaniya ay okay lang mamatay siya na walang ibang lalaki sa buhay kung 'di ang anak niya lang . Subalit isang gabi, habang sinusubukang tumakas sa isang birthday party ng kaniyang kasamahan sa trabaho na ginanap sa isang engrandeng hotel ay bigla na lamang may humila sa kaniyang matipuno at ubod ng gwapong lalaki. Sobra-sobra ang pagpupumiglas na ginawa niya sa mga sandaling iyon pero dahil mas malakas ito ng ilang beses sa kaniya ay walang kahirap-hirap siyang nadala ng lalaki sa isang malawak at engrande ring silid. At doon isang mainit at masarap na gabi ang kanilang pinagsaluhan. Napamura pa siya sa isipan kinaumagahan nang bigyan niya ito ng huling sulyap bago umalis. Ang lintik naman kasi, hindi manlang nabawasan ng kahit kaunti ang kagwapuhan kahit tulog at gulo-gulo ang buhok dahil sa pagkakasabunot niya. Hindi makapaniwala si Isabel sa pangyayaring iyon. Hindi niya akalaing ganoon na lamang siya kabilis na bumigay sa lalaking kahit pangalan ay wala siyang kaide-ideya. Lingid sa kaniyang kaalaman na ang lalaking iyon na kaniyang nakatalik ay isa pala sa dahilan kung bakit patuloy siyang tumatakas sa nakaraan.

("You belong to me, okay? Once you think about someone else, you'll be punish!" - lord Stan Elthen Indelcio.) Si Stan Elthen Indelcio ay walang oras para sa pag-ibig dahil tanging paghihiganti lang ang nasa isip niya, hanggang sa nakilala niya ang isang magandang gangster chic na nagdala ng parehong liwanag at dilim sa parehong mundong ginagalawan niya. Gagawin niya ang lahat para lang mapasakamay ang sutil na dalaga. Hindi sigurado si Haidei tungkol sa mga motibo ni Stan nang kunin siya nito mula sa sariling grupong Ruffian upang magtrabaho bilang isa sa miyembro ng kanyang gang na Stygian. Ginawa ni Stan ang lahat para kumbinsihin si Haidei na mahal niya talaga ito pero isang hamak na playboy college student lang talaga ang tingin nito sakanya. Ang gusto lang gawin ni Haidei ay alagaan ang kanyang grupo, kaya napunta siya sa deal na panghabambuhay para sa mga gastusin at kaligtasan ng kanyang grupo, sinusunggaban niya agad ang pagkakataon. Hindi niya alam na ang pakikipagkasundo kay Stan ay isang kulungang imposibleng takasan. Unti-unting napawi ang kanyang ngiti, at ang kanyang tawa ay nalulusaw hanggang sa ang natitira na lang ay ang sirang puppet sa impyerno na nilikha ng kanyang personal na hangarin. Si Stan Elthen Indelcio, ang pinuno ng Stygian Beast, ay tumayong mag-isa para hanapin ang humamak sa Ina nito. Brutal, walang awa, at mapanganib, si Stan ay kinatatakutan ng lahat - maging ng mga halimaw na naglalayong patayin ang kanyang kaluluwa. The instant Stan notice what's happening, he took her under his wings, and even though he's all sharp edges and has threatening screams, she feel safe with him. Kung ang kaligtasan niya ay kapahamakan ni Stan? Ano ang gagawin niya? Hayaang mapahamak si Stan para sa kalayaan niya?

"You're breaking up with me kasi sa tingin mo mas magaan? Ganoon ba iyon?" ang mahinahon pero puno ng hinanakit na tanong-sagot sa kanya ni Uriel. Sinubukan niyang magbuka ng bibig para magpaliwanag pero walang anumang salita siyang naibulalas kaya nagpatuloy ang binata. "Kasi wala pa tayong isang taon kaya iniisip mong hindi pa kita ganoon kamahal?" noon na galit na napatayo si Uriel. "Very childish, and I should tell you, that was the most bullshit excuse that I have ever heard!" ang galit na sagot ni Uriel na tila ba hindi narinig ang sinabi niya. Malakas na sampal ang pinadapo ni Therese sa pisngi ng binata dahil doon. "Sa tingin mo madali ito? Ginagawa ko ito para sa'yo!" "Really?" ang binata na mapait pang tumawa. "para sa'kin o para sa sarili mo?" "How dare you!" si Therese na muling napaiyak. "Well same here! Bakit sa tingin mo ba may magbabago sa kundisyon mo kapag inalis mo ako sa buhay mo?" "Tumigil ka!" "No! Hayaan mo akong magsalita okay? You've done too much talking already so I guess it's my turn now!" Natigilan si Therese sa nakita niyang magkahalong galit at paghihirap sa mukha ni Uriel kaya hindi siya nakapagsalita at umiiyak na pinakinggan ang lahat ng sinabi ng binata. "Masakit oo, at ako mismo natatakot na ngayon palang. But I'm not like you. Kasi kahit natatakot ako at nahihirapan, sinusubukan ko paring ihanda ang sarili ko. Pinag-aaralan kong tanggapin ang lahat. Kasi gusto kong maging masaya ngayon, habang nandito ka pa, habang kilala mo pa ako," ani Uriel na tuluyan na nga ring napaiyak. "Simple lang naman ang gusto ko, bigyan mo ako ng role sa buhay mo, kahit maliit lang," ang pagpapatuloy nitong pakiusap saka nagpahid ng mga luha. "U-Uriel," aniyang isinubsob ang mukha sa palad saka napahagulhol.

Love makes the world go round, sabi nila. Pero iba para kay Alexena dahil pinatigil nito ang isang bahagi ng buhay at pagkatao niya. Kahit na dala ang sakit ng kahapon ay pinili niyang mag-move forward at ngumiting muli upang ipagpatuloy ang buhay. Ngunit pagkatapos umalis nang walang paalam makalipas ang ilang taon ay hindi niya kailanman inakalang maglalaro ang tadhana at pagtatagpuing muli ang kanilang landas ng nag-iisang lalaki na kanyang minahal at iniwan sa nakaraan. Pero nagbago na ito, wala na ang bakas ng pagkatao ng lalaking kanyang nakasama noon. Wala na ni anino ng suyo kapag tinatapunan siya nito ng tingin at lambing sa tinig kapag kinakausap siya. Sa halip ay puro pang-iinsulto at masasakit na salita na lamang ang lumalabas sa bibig nito sa tuwing bubuka iyon. At ang nakakaloka pa ay napapansin niya na palagi na lang siya nitong pinag-iinitan at pinepersonal. Palagi ring iritado at akala mo ba ay may buwanang dalaw sa sungit. Aminado naman siyang may malaki siyang kasalanan dito. At mukhang dumating na rin ang panahon ng paniningil nito, ayaw man niya ay kailangan niyang magbayad. Ngunit sa kabila ng mga iringan nilang dalawa at hindi pagkakasundo ay hindi maikakailang ito pa rin ang nag-iisang tao na may kakayahang patibukin nang mabilis ang puso niya. Akala niya ay okay na siya, akala niya ay naka-move on na siya rito. Pero mukhang mali ang lahat ng naging paniniwala niya dahil tutol man ang isip niya sa kanyang nararamdaman ay sadya namang may pagkatraydor, suwail at balimbing ang puso niya basta pagdating na rito ang usapan. Love is sweeter the second time around, maging applicable naman kaya ang kasabihang iyon sa dalawang ito? O sa halip na maging matamis ay baka naman pait ang malasahan at maging kapalaran ng mga ito sa dulo?

On the day my love fades away for good, I've finally learned something about my mate, Ethan Langley. He's not hopeless when it comes to directions—he just can't remember which path it is that leads to me. Ethan is the Alpha of the pack, whereas I'm his mate. We've been mates for ten years. But whenever I need him, he always gets lost. On the day of our marking ceremony, Ethan got lost in the pack territory. Because of that, the ceremony was delayed for another three days. Every year on the marking anniversary, Ethan would always get lost. The food in the evening banquet I always prepared would always go stone cold. When I was eight months pregnant with my pup, I sent an SOS message to him through the mind-link after I suffered from a bad fall. While Ethan screamed at me that he'd be there through the mind-link, he was physically lost in the pack territory for five hours. By the time our packmates came to my rescue, my pup was already dead. As I lay on the stone bed in the healing center, my packmates came over to comfort me. "Ethan can't navigate at all to save his life. He didn't do this on purpose. Don't get mad at him, okay? You two will still have pups in the future." I could only nod in a daze. But on the day we were supposed to attend our pup's funeral, I realized that Ethan was familiar with the road when he was behind the wheel in the SUV. He even took a detour just to drop by the residence of Lyria Jeffries, a female Beta. "Elena, there's still some time before the funeral starts. I'm going to send Lyria home first so that she can visit her family." Before I could object, the car had already stopped right outside Lyria's residence. Lyria got into the front passenger seat as though it was the most natural thing to do in the world. She wore a bright smile as she said, "Look at how well I've groomed you, Ethan! If you ever forget the way to my place, I'll make sure to skin you alive!" Only then did Lyria notice me, who sat in the backseat. She pretended to be bashful as she stuck out her tongue. "I was just kidding, Elena." I endured Lyria's "harmless" quips with a stony expression. But right after Ethan dropped Lyria off, he forgot the way to the funeral immediately. Because of that, the funeral was delayed by half an hour. As I held my pup's tiny urn, I felt my heart sinking into the pits of my stomach. It turns out that there exists someone who can be exempted from Ethan's hopeless sense of direction. It's just that… my pup and I are never the exception.