Page 80 Be More Chill

เธอไม่เคยรู้ว่านิยายครึ่งเล่มที่เธออ่าน จะกลายเป็นทั้งชีวิตที่เหลือของเธอ อดีตคู่หมั้นทรยศ ชื่อเสียงถูกเหยียบย่ำ พ่อแม่ต้องอดมื้อกินมื้อ น้องชายต้องออกจากโรงเรียน สิ่งเหล่านี้ทำให้เธอต้องลุกขึ้นสู้อีกครั้ง

“เกิดใหม่ทั้งทีต้องเกิดมาอยู่ในร่างที่ชีวิตรันทดแม่สามีคอยรังแกทุบตี แม้สามีจะรักแต่ไม่สามารถปกป้องได้ เธอจะไม่อ่อนแอยอมให้พวกเขาทำร้ายเธอกับน้องชายได้อีกต่อจากนี้เธอจะหย่าและเลี้ยงดูน้องชายของเธอเอง"

โสทิตาสาวสวยผู้ผ่านการสู้ชีวิตทุกรูปแบบเธอทำงานที่ต่างประเทศเป็นทหารรับลับหลังจากที่ทำงานมานานหลายปีรู้สึกเบื่อจึงลาออกจากงานและจะบินกลับที่เมืองไทยไปดูแลผืนนามรดกตกทอดที่ตายายทิ้งไว้ให้หลายร้อยไร่

Kehidupan yang bergelimangan harta, Keluarga yang hangat, Pertemanan yang menyenangkan, Pernikahan yang menjadi impian setiap orang, benar-benar seperti hidup di negeri dongeng. Namun bagaimana jika itu semua adalah hal yang dapat membuatmu mengalami kesedihan berkepanjangan? Kisah ini benar-benar dimulai dengan awal yang manis, lebih dari rasa manis itu sendiri, sampai-sampai membuatnya terasa seperti pemanis buatan. Kalian tahu pemanis buatan kan?, itu dapat terasa sangat manis. Tapi dampak yang dirasakan tak menjamin rasa manis itu sendiri.

เพราะมุ่งมั่นจะเก็บเงินเปิดร้านอาหารทำให้ 'ซู' โหมโอทีไม่พัก คติประจำใจคือ งานคือเงิน เงินคืองาน ถ้าใครไม่ทำ โยนงานมาให้ฉันได้เลย "พักบ้างก็ดีนะซู" ในสายตาทุกคนเธอคือผู้หญิงเก่งและสตรองมาก ชีวิตกำลังไปได้ดี งานมั่นคงมาก ถ้าเธอมีพร้อมทุกอย่าง เดี๋ยวความรักดีๆ ก็คงตามมาเอง แต่... หลายวันมานี้เธอทำงานหนักเกินไป ร่างกายเหนื่อยล้าสะสมรับไม่ไหว จึงทำให้น็อคหมดหมดสติคาโต๊ะทำงานที่บริษัทไป แต่แล้วพอลืมตาขึ้นมาสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ทำเธองง 'ที่นี่คือที่ไหน' มันเป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจท่ามกลางความสับสน งุนงง และไม่มีใครสักคนที่เธอรู้จักเลย อื้อ! ปวดหัว ซูยกมือขึ้นกุมศรีษะ เธอแค่ทำงานหนักจนหมดสติไป แต่ทำไมถึงได้ปวดหัวขนาดนี้กัน ยังไม่ทันได้อ้าปากถาม ความทรงจำบางอย่างก็ถาโถมเข้ามา ผู้ชายที่เธอไม่รู้จักตรงหน้าไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็น... สามีที่เธอชัง ส่วนเธอที่ทะลุมิติมาในยุค 80 นั้น เป็นภรรยาที่หาข้อดีไม่ได้สักอย่างเดียว!!!

Every day, my son and husband finish all the house chores before I even get home. But only because they're bringing my husband's first love, Sally Sullivan, back for Thanksgiving, I pour boiling water on my son's face. I also kick both my son and husband out when it's 104°F outside. Desperate to save our son, my husband sprawls across the front porch, begging me to open the door. "Wanda, open the door! We need to save our son! I only invited Sally over because she saved you once back then. I didn't mean anything else by it!" "Mom, it hurts!" my son cries. "Mom, can't you kiss me? Mom…" Meanwhile, I'm slouching on the couch, snacking away as I watch TV. In the end, my husband can't take it anymore and brings me to the Bad Mom Court for trial. The moment my memories are extracted, the entire court bursts into tears.

My son is dead. He dies in a cramped toilet cubicle after having his skull smashed in. My husband, the school principal, arrives on the scene. The first thing he does is carry his true love's son, the one who killed my son, into an ambulance. They hurriedly leave. Before his death, my son tells me, "Don't cry, Mom. I'm not sad that Dad doesn't believe me. It's enough that you do…" I call Joshua Tucker during my son's funeral. He roars angrily, "Kenny had to get two stitches on his arm because of your son! If you keep pestering me like this, I'll beat him up when I get home!" My son? I look at the gaping hole in my son's head, the one that won't ever bleed anymore. I shut my eyes. Yes, he's my son. My son is dead, Joshua. From now on, there's nothing between us.

"ต่อไปเราใช้ชีวิตกันแค่สองคนแม่ลูกก็พอนะลูก มีแค่สองคนเราก็มีความสุขได้เหมือนกัน" ....ในขณะที่หนิงซินคิดจะปิดใจ แต่เธอก็ได้พบกับตัวร้ายที่รักเธอ...เธอจะทิ้งเค้าไป...หรือจะรักในสิ่งที่เค้าเป็น

The appointment of Susan Moore as the Broadcasting Channel's executive director has forced out the station's more valued news anchor, sparking heated discussions throughout Hayworth. Susan herself is standing before me right now. She wants to sell her jewelry. As the manager of a luxury boutique store, I'm here to inspect the goods. "These are pieces my partner commissioned for me. I have so many that I'm tired of them." One of them is a diamond-encrusted necklace, featuring a pigeon-blood ruby in the center, worth a few million. There are also several similar gifts on the table, with the crocodile skin bag the least eye-catching one. I smiled. "Your husband must really love you." I set about verifying the purchaser's ID and signature as part of a routine procedure. However, I freeze in place at the sight of the name. "I'm not his wife," she replied, bringing the coffee cup to her lips. "We're just each other's first loves. He said he missed out on 15 years of my life, so he gave me 15 gifts. Isn't that romantic?" It is romantic, indeed. However, it's my father's signature. For 30-plus years, I assumed that my father was a dull man who had never once surprised my mother.

แม้ว่าครั้งนี้ต้องมาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่ฉันต้องทำให้ครอบครัวลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง ขอบคุณโชคชะตาที่ทำใหฉันได้มีโอกาสกลับมาอยู่กับทุกคน ฉันจะใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่าเพื่อครอบครัวที่รออยู่