Robot Trains Robot Trains

Son Bouclier Menteur . Amélia "Amy" Sterling a tout : un nom, une fortune colossale et l'intelligence. Ce qu'elle n'a plus, c'est la patience. Après l'échec d'un mariage arrangé et une tentative d'enlèvement bâclée, elle est devenue cynique et allergique à l'autorité. Pour elle, les gardes du corps sont des accessoires ennuyeux. Poussé par un conseil d'administration anxieux et son oncle machiavélique, Amy se voit imposer Damian Croft, un homme d'une beauté dangereuse et d'un professionnalisme glacial. Ce qu'elle ignore, c'est que "Damian" est en réalité Elias Vance, un détective privé au bord de la faillite, engagé secrètement par l'oncle pour espionner Amy et trouver des preuves de son incompétence à hériter de l'empire familial. Leur cohabitation forcée est un festival de joutes verbales. Amy, maîtresse de l'humiliation subtile, s'amuse à tester les limites de l'imposteur, tandis qu'Elias essaie désespérément de naviguer dans le monde absurde du luxe, commettant des gaffes hilarantes en tentant de rester crédible. Pourtant, sous les piques cinglantes et les missions d'espionnage ratées, une tension irrésistible s'installe. Elias est charmé par le cœur caché derrière le sarcasme d'Amy, et elle commence à voir en lui une présence rassurante, malgré son air de "robot trop bien bâti". Mais le jeu prend une tournure dramatique : les tentatives d'intimidation deviennent réelles, visant non plus à déstabiliser l'héritière, mais à l'éliminer. Elias doit choisir : terminer sa mission secrète, livrer Amy à son oncle et toucher un chèque qui le sauvera, ou trahir son contrat pour devenir réellement le bouclier protecteur de la femme qui a fait voler son cœur en éclats.

      Aku tidak pernah menyangka akan berada di titik ini. Menikah dan menjalani rumah tangga tanpa adanya rasa cinta di dalamnya. Pernikahan yang kujalani karena dijodohkan oleh wanita yang katanya melahirkanku. Wanita yang selalu memperlakukanku layaknya robot dan dia yang memegang kendalinya.  Seperti aku yang masih berusaha melepas rasa untuk seseorang yang sekarang entah dimana,  begitu juga dengan Mas Zayn, suamiku, yang tak pernah kurasakan kehangatan cintanya. Awalnya kukira, aku tidak merasakan cinta itu karena hatiku yang masih dibelenggu masa lalu. Namun, ternyata aku salah. Aku tidak merasakan cinta itu bukan karena diriku, melainkan karena memang dia tidak mencintaiku.  Malam itu aku mendapati Mas Zayn  menangis sambil memandangi sebuah foto yang aku tak tau itu siapa. Hingga aku bertekad mencari tahu segalanya. Satu persatu kenyataan mulai terungkap, dan aku sempat menyalahkan diri sendiri. Ada keinginan untuk menyerah, tetapi …apa dayaku? Aku tak bisa mengambil keputusan besar itu, jika dia si Pemegang Remot tak memberi izin untuk robotnya ini. Rasa panas menjalar di pipiku ketika lima jari mendarat indah di sana. Gesekannya meninggalkan bekas merah, sama persis dengan apa yang dulu kurasakan setiap kali menyebutkan keinginanku. “Jangan bikin malu keluarga!” Teriaknya kala itu. “Kamu kira menjadi janda itu menyenangkan? Kalau kamu cerai sama Zayn, siapa yang bakal membiayai kehidupan kita, ha? Siapa yang akan membiayai kuliah dan sekolah adik-adikmu?” Tatapannya nyalang, mengunci pergerakanku. Dadanya naik turun bersamaan dengan mengetatnya rahang membuat nyaliku ciut seketika. Dia, wanita yang kupanggil Ibu itu tak pernah berubah, dan aku tahu seperti apapun aku berusaha baginya aku tak seberharga itu. Aku tak akan diberi celah sedikit pun. Lalu aku harus apa? Bertahan membuatku semakin terluka. Tuhan … sebegitu buruknya kah aku, sampai aku tak pernah layak dicintai? Aku hanya ingin bahagia, meski tak ada yang menaruh cintanya untukku. Apa itu mungkin?