Safety Driving Quotes の小説・ストーリー

Drive safely. Kumabog ang dibdib niya sa huling pangungusap ng text message nito. “Drive safely” daw. Gusto nitong mag-ingat siya. May kaunting ngiti ang sumilay sa labi niya at saka napailing. Kinuha niya ang bag niya, nagpaalam na sa mga katrabaho at saka nagtungong parking lot para makabyahe papunta sa kumpanya ng mga Fuentabella.

Nahahati sa pag-aalala at galit ang kanyang puso at isip. Pag-aalala para sa kanyang mag-ina at galit para sa kung sino mang may gawa ng kaguluhang iyon at na wala siyang ibang magawa sa oras na ‘yon kundi ang magdasal para sa kaligtasan ng kanyang mag-ina. “Please be safe, love. Please be safe,” usal ng binata, nangingilid na ang luha habang patuloy sa pagda-drive.

Ramdam na ramdam ko na may gusto syang iparating sakin pero hindi nya alam kung paano sasabihin. "Drive safe," ang tangi nyang nasabi bago paandarin palayo ang kanyang sasakyan. Ano kaya ang gustong sabihin ni Grace sakin? At imbis na umuwi ako sa bahay at magpahinga. Sinundan ko si Grace hanggang sa makauwi ito ng safe. Gusto ko lang makasiguro na ligtas sya lalo pa at inistalk sya ni Paulo. Diskumpyado talaga ako sa lalaki na yon, pakiramadam ko wala syang gagawin na mabuti.

CELESTINE'S P. O. V Balak ko na lang sanang ipagwalang bahagi ang mga paghikbi ng driver, pero may kung ano ang nagsasabi sa akin na mag-usisa. Siguro ay inaalala ko lang ang kaligtasan ko. Riding a vehicle with a distracted and crying driver is a clear sign and might be a reason for a fatal accident. "M-Manong, ayos lang po ba kayo? Pwede po kayong huminto muna kung hindi niyo na kaya—”

Seryoso ang ekspresyon ng mukha niya pero nakakalambot tignan ang mga mata niya. ""I don't care about the scratches that this car will get. The only thing that I want to tell you is not to drive for your safety. I don't care about the car. I care about you so please stop building some assumptions in your head.Your safety is much more important than my car." Sunod-sunod at maawtoridad niyang giit habang diretsong nakatuon ang mga mata sa akin. Umawang ang mga labi ko sa kawalan ng masabi. Hindi na niya ako hinintay pa na magsalita tsaka walang pasabing pinaandar ang makina para simulan ang pagmamaneho.

Sumama na muna ako sa sasakyan nito kung saan nakaparada. "Always remember na nandito lang ako. Lahat ng pagsubok, lalagpasan ko para sayo. Makasiguro lang ako na safe ka araw-araw. Stay calm and focus, wag ang emotion mo ang dapat na pairalin mo. Try to be strong... hmm?" Malumanay na paalala ni Ralph. Tumango-tango ako. Sinapo niya ang magkabila kong pisngi. Sabay pa kaming ngumiti bago dahan-dahan niya akong hinalikan sa labi.

Agad naman kaming tumungo sa sasakyan niya at doon sumakay. “Hindi ka ba naninibago na magmaneho?” tanong ko sa kaniya. Napatingin naman siya sa akin sabay napangiti. “Sakto lang, medjo nakakapanibago at nakakagulat na kaya ko pala siyang gawin. Maybe gawa ng muscle memory kaya ganon,” wika niya sa akin. “But don’t worry, I know how to drive safely.” ngiti niyang sabi. Agad naman na akong nagsuot ng seatbelt para makaalis na kami.

Mabilis na nakabig ni Declan ang manibela nang kamuntikan niya nang mabangga ang ten wheeler truck na hindi niya namamalayang nakasignal pala sa gitna nang daan. Lumikha nang matinis na ingay ang gulong ng sasakyan na siyang nagpapatunay na buong pwersa niyang sinubukang hindi mabangga sa malaking truck at mabuti na lamang ay sa lamp post tumama ang dulo ng kotse niya. "Fuck it!" "Sir! Kailangan ka naming maimbestigahan for reckless driving imprudence na kamuntikan nang madawit ang iilang mga taong naglalakad lamang sa pavement. Nakainom po ba kayo sir?"

Gayunpaman, hindi nagtagal ay naisip ni Miles ang isang mahalagang tanong. "Saan kayo pupunta, mga bata?” "Huwag kang mag-alala, Dad," pangako ni Jason. "Sisiguraduhin naming susundin ang mga batas trapiko—walang lasing na pagmamaneho! Maghahanap ako ng designated driver, kaya ligtas ito!" Doon lamang tumigil si Miles sa pag-aalala, habang umalis sina Jason at ang iba pa.

“Mahal, okay ka pa ba? Gusto mo ng tubig? Tawagan ko si doktora? Ano? Anong gagawin?” “Lucas… mag-drive ka na.” “Tama, magdadrive na ako!” At doon nagsimula ang pinaka-reckless pero pinakamatapang na pagmamaneho ni Lucas sa buong buhay niya. “Tabi! Manganganak asawa ko!” sigaw nito habang binubusinahan ang lahat. “Lucas, hindi naman sila makakarinig sa closed window!” Si Dahlia naman sa likod, “Daddy! Wag po masyado mabilis! Safe driving!”