LOGIN
Chapter 1
"Sabi nila bahay ang lilinisan ko at nag-iisa lang ang magiging amo ko. Whooah! Parang palasyo naman ang laki ng bahay na ito. Baka kahit isang araw hindi ko matapos linisin ang buong bahay. Magkandaligaw-ligaw pa ako. Baka tigok ang abot ko nito," bulalas ko. "Nagrereklamo ka ba?" "Huh? Sino ang nagrereklamo?" tanong ko agad. "Hindi pa nga nagsisimula ang laban, susuko na ako? Para sa pamilya ko ang laban na 'to." Sabay lingon ko sa nagsalita, nagulat at napatulala pa ako. "Follow me!" ma-awtoridad na sabi ng poging lalaki na ito. Siya ba ang amo ko? Naupo ito sa upuan niya. Parang opisina siguro niya ito. Ako naman ay nakatunganga lang. "Sit!" "Saan po sir?" kabado niyang tanong. "Damn!" nainis na yata ang poging ito. "Mamili ka sa apat na upuan na nasa harapan ko kung saan mo gustong umupo! Don't waste my time, baka masesante kita agad!" iritadong sabi ni pogi. Nagulat ako, ito pala ang magiging boss ko. Napanganga ako, excited tuloy akong magtrabaho dito dahil araw-araw may yummy akong makikita. "Stop staring at me, woman!" pagalit na sabi nito. Napahilot pa sa sentido niya. "Can you tell me about how you usually handle things around the house?" "Eh, sir, pwede pa-translate sa Tagalog po?" kimi ko na tanong. "Masipag at marunong ka ba sa gawaing bahay? Ayaw ko ng tatamad-tamad na kasambahay. Ayaw ko sa kasambahay na hindi marunong sumunod sa bawal at hindi bawal sa loob ng pamamahay ko. Naiintindihan mo ba?" "Wala akong inuurungan na trabaho, sir. Kailangan ng taga-linis ang palasyo na ito. Kailangan ko rin ng pera kaya give at take lang tayo. Kung kinakailangan mag-ala Wanda ako para mahukos-pukos ko ang trabaho ko sa napakalaking bahay na ito, gagawin ko, sir! Ituturing ko na parang bahay ko na ito, sir. At kung sino man ang burara at makalat, ako mismo ang sisisante sa kahit sino. Kahit ikaw pa, sir, kahit sino ka man," sagot ko agad. Nakita ko itong nakakunot ang noo. "Are you done?" seryoso nitong tanong sa akin. "Makakaalis ka na," "Tanggap na ba ako, sir?" tumili ako kahit wala pang sagot. "Not yet! I-training ka na muna ni Manang ng isang linggo. Siya na bahala sa'yo. Makakalabas ka na!" pagsusungit ng magiging amo ko. Nawala ang excitement niya. Kailangan niyang pagbutihin ang trabaho niya para magustuhan siya ni sir at si Manang. Sana makuha niya ang kiliti nila. "Manang, nagtatrabaho po ba kayo dito?" magalang kong tanong. "Hindi. Taga-sita lang ako dito, taga-bantay sa mga tamad na katulong, taga-turo ng mga gawaing bahay, at sermon sa mga malalanding katulong," istrikta nitong sagot sa akin. "Ang ganda naman po ng trabaho ninyo dito, Manang. May ganito pa lang trabaho dito?" kimi kong sabi. May naalala ako kaya nagtanong ulit ako. "Ahm... Manang, ano po ang trabaho ko dito?" alanganin ko pa na tanong. "Ano ba ang in-applyan mong trabaho? Hindi ba katulong? Ano ba trabaho ng katulong dito?" mataray na tanong ng matanda. "Taga-linis po ng bahay, taga-laba, taga-luto, taga-hugas, taga-walis, taga-palengke, at taga-bantay ng amo kapag may ginawa siyang masama sa sarili," dagdag ko pa sa huli. "At kung may bata, aba Manang, kalabisan na iyon. Magiging wonder robot na ako niyan," sabi ko pa. "Hindi ka pa nga nagsisimula, nagrereklamo ka na!" napapitlag ako sa nagsalita na pumasok sa loob ng kusina. Si sir, sungit pala. "Good afternoon, Sir," bati agad ng matanda. "Wala pong nagrereklamo dito, sir. Sir, yes sir!" sabay salute ko pa. Natigil lang ako nang kalabitin ako ng matanda. Napayuko naman ako agad nang makita kong masamang tingin ang ipinukol ng amo ko sa akin. "Buy me food, I'm hungry!" pasupladong utos nito sa akin. "Saan po ako bibili ng food, sir?" tanong ko. Pero tumalikod na ang amo namin. Naglakad palabas ng kusina. "Sa fast food restaurant diyan lang sa labas. Paglabas mo ng mansyon, pakaliwa ka lang at makikita mo na ang fast food restaurant," marami pang sinabi sa akin bago ako umalis para bumili ng pagkain ng amo namin. 'Kabago-bago ko pa lang dito, ito na agad ang unang utos ng masungit kong amo. Hindi ko pa nga alam ang pasikot-sikot dito eh.' nag-maktol ang isip ko. Nagmadali na akong nagtungo sa gate. "Gosh... Wala bang bike dito para makarating agad sa gate? Aba, ang layo ng nilakad ko mula sa mansyon, ah. Bweisit na 'yan!" reklamo ko pa. Kaliwa raw, sabi ni Manang. Pero nagtanong na lang ako sa nakita kong security guard. Tinuro naman nito agad. Nakahinga ako ng maayos dahil malapit lang pala talaga ang bilihan ng pagkain. Maraming tao ang nakapila kaya pumila na rin ako. Sana lang 'wag magsungit ang amo ko kapag matagal ako dito dahil mahaba ang pila. Nang ako na ang bibili, sinabi ko agad ang order ko. Nagtaka ako kung bakit number ang binigay nila. Ako naman si tanga, agad na lumabas ng fast food restaurant bitbit ang number na ibinigay ng cashier. Umuwi akong mansyon na nagtataka dahil wala naman akong ideya sa pagbili ng pagkain sa mga ganitong fast food restaurant. Tamang karenderya lang kami kumakain ng mga kapatid ko. Kahit si Honeybee at Clown, hindi pa namin napasukan ito, pa kayang restaurant na ito. Pagpasok ko sa kusina, nadatnan ko roon si Manang na mukhang nagluluto na. "Oh, ang bilis mo naman, eneng?" takang tanong nito sa akin. "Eh, ito lang po kasi ang binigay ng cashier number lang. Anong gagawin ko sa number, Manang? 'Yong order ko pagkain tapos ito ang ibinigay ng cashier," simangot ko. "What the... idiot!" sigaw ng amo ko. "Ipapakain mo sa'kin ang table order number na 'yan? Where's the food? Saang lupalop ka ba ng mundo at hindi mo alam ang simpleng pag-order ng pagkain? Fvck!" galit na galit na sigaw ng amo ko. "Ito kasi ang binigay ng cashier, sir. Kaya umuwi na ako agad. Akala ko ganito 'yung kakainin mo... I mean akala ko i-deliver nila dito." natatakot kong sagot. "Go take the food now, habang may pasensya pa ako sa'yo. Baka hindi kita matansya, papalayasin na kita agad dito! Fvck!" mura na naman nito. Kaya nagmadali na akong bumalik sa fast food restaurant para makuha ang pagkain ng amo kong gwapo na may ubod ng sama ng ugali. Parang dinosaur, idagdag pa na mukhang kakain ng fresh na taong katulad ko. Nakakatakot. Pagkuha ko sa order ng pagkain ay agad na rin akong umalis doon. Lakad-takbo ang ginawa ko para makarating lang sa mansyon agad.Ang Mapagmahal na Binata at ang Nawalang Dalaga Third Pov Nandito siya sa private room ni Hershey dahil bigla na lang itong nag-collapse nang malaman niyang gumuho ang construction site na ipinapatayo ni Ralph sa Amerika. Wala pang balita si Jorge sa nangyari kay Ralph. Hindi raw nila mahanap ang katawan nito sa gumuhong gusali. Pero ginagawa naman raw ng mga rescuer ang makakaya nila para mahanap ang katawan ni Ralph. Tahimik ang buong kwarto ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng heart monitor. Nakahiga si Hershey sa hospital bed, maputla, pumayat ito, at parang wala sa sarili sa nabalitaan. Halata na namamaga ang mata niya sa kakaiyak.Anong dapat niyang gawin para maibsan ang kalungkutan ni Hershey. Para hindi siya masyadong mag-alala sa nangyari kay Ralph. Tatlong araw na kasi mula nang gumuho ang gusali sa Amerika. Tatlong araw na rin mula nang ibalita sa kanila na hindi pa rin natatagpuan si Ralph. Kaya heto si Hershey nagbreakdown na. Kagabi lang, tuluyan n
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Ralph Pov Ralph Pov Mainit ang araw nang dumating ako sa construction site. Amoy semento, bakal, at alikabok ang paligid. Lahat ay abala sa trabaho may nagbubuhat, may nagmamasid, may sumisigaw ng instructions. Pero ang utak ko? Nasa Pilipinas, nasa kay Hershey, ang mahal ko. Aminado ako na hindi ko nasasagot ang tawag niya dahil sa sobrang busy ko dito. Siguro sa mga oras na ito, baka tulog pa siya. Baka nag-alala na siya sa akin dito dahil madalang na lang ang tawag ko sa kanya. Hanggang sa hindi na ako nakakatawag dahil maraming anomalya sa kompanya ni Daddy. At inaalam ko pa kung sino-sino ang mga kasabwat at may pakana nito. Kaya sobrang busy ko dito. Sobrang stress ako. Ang gusto ko lang ay matapos na ang lahat para makauwi na ako ng Pilipinas. I miss my wife Hershey. Napangiti ako dahil siguradong sesermonan na naman niya ako. Gusto ko sana siyang tawagan, pero may meeting akong kailangan harapin kasama ang engineer at si
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey Ilang buwan na ang lumipas mula nang makarating si Ralph sa Amerika. Sa una, regular ang tawag niya sa akin, palaging pagod pero nakangiti, pilit niya akong pinapakalma. Hanggang isang araw, basta na lang wala itong paramdam at tumigil na sa pagtawag sa akin. Kaya't iniisip ko na baka sobrang busy lang niya sa trabaho. Noong una, hindi niya sinagot ang tawag ko. "Baka busy lang," sabi ko sa sarili ko. Sa pangalawa naman, wala ring reply sa mga mensahe ko. "Baka may meeting siguro o nakalimutan lang niyang dalhin ang cellphone niya." Pinapalakas ko na lang ang sarili ko na huwag mag-isip ng kung ano-ano. Sa pangatlong araw, medyo... kaba na ang namamayani sa dibdib ko. Kaya hindi ako mapakali dito sa opisina ko. Busy ako sa ginagawa kong report nang biglang mag-vibrate ang phone ko. Isang unknown number ang tumatawag. Hindi ko sana sasagutin, pero curious ako dahil ibang number ang tumatawag. Baka si Ralph ito, sa
Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey Sobrang nag-aalala ako kay Ralph dahil wala pa rin akong balita sa kanya. Lumuwas ng bansa si Jorge at pinuntahan niya si Ralph sa Amerika dahil kahit ito'y hindi niya makontak. Nasa Pilipinas ang personal assistant nito at si Ralph lang pala ang nagtungo sa Amerika para sa kumpanya niya roon. May assistant naman siya sa Amerika, kaso walang kontak si Jorge sa assistant ni Ralph doon. Gusto kong sumama, kaso hindi ako pinayagan nila Kuya. Mas mabuti raw na dito na muna ako. Dahil kapag nag-breakdown ako roon, walang titingin sa akin. Parang gusto ko na namang paghinalaan ang aking ina na siya ang may pakana ng lahat ng ito. Na siya ang gumawa ng ikakasira ng kumpanya ni Ralph sa ibang bansa para paglayuin niya kaming dalawa. Hindi pa rin kami okay dahil nagiging masungit pa rin siya sa akin dahil nga hindi ko siya pinapansin. Anong gusto niya? Ako na ang mag-sorry o magpakumbaba na lang palagi? Nakakapagod rin iyon.Anak lan
4 months later Hershey Araw-araw kaming nagtatawagan ni Ralph, walang palya. Kita ko sa mukha nito ang pagod. Naawa naman ako sa kanya, kaya sinabi ko na okay lang na ako ang magpuyat para sa kanya para makapagpahinga siya sa gabi. Kahit mahirap, ay okay lang. Kakayanin ko para sa kanya. Sanay naman ako sa puyat, at mostly talaga hatinggabi na ako natutulog, kahit noon magkasama pa kami palagi sa condo nito. Nagmamarathon kami sa gabi. Pero dumalang na ang tawag niya sa akin at naiintindihan ko iyon. Sobrang marami siyang ginagawa para malutas ang kaso na isinampa sa kompanya ng ama niya. Ang mga salarin ay nagtatago na kaya pinaghahanap na sila ng mga autoridad ng bansang Amerika sa San Francisco. Apat na buwan na, pero bigla na lang nawala ang communication naming dalawa. Hindi ko na rin ito matawagan sa cellphone o telepono ng condo niya. Nagriring ang telepono, pero walang sumasagot. Ang cellphone niya ay out of coverage na. Sobrang nag-aalala na ako na baka may mas
Eksena sa Airport Hershey Mas bumalatay ang lungkot sa aking mukha ng ilang oras na lang aalis na ng bansa si Ralph. Kumikirot ang puso ko ng hindi ko alam ang dahilan. Nasasaktan ako na wala akong magawa para matulungan siya, samahan siya, o kaya ay pigilan siya sa pag-alis. Sobrang mamimiss ko siya hindi ako sanay na malayo siya sa piling ko. Naiiyak na ako pero pinipigilan ko lang dahil ayoko naman maging selfish sa kanya. Alam kong mahalaga ito sa kanya, kaya kahit masakit, kakayanin ko na lang. Hindi naman siguro siya magtatagal sa abroad. May cellphone naman para sa komunikasyon naming dalawa. Maaga kaming nagtungo sa terminal, pero puno na ng tao ang Terminal 3. May mga pamilya na nagbibiruan, may mga nagmamadali, at may mga umiiyak na naghahatid. Pero ako? Tahimik lang habang hawak ang braso ni Ralph, na para bang kapag binitiwan ko ay mawawala siya agad. 'Yung ganitong pakiramdam na takot na takot akong mawala siya sa paningin ko. Suot niya ang dark blue jacket at bac







