Mag-log in
Chapter 1
"Sabi nila bahay ang lilinisan ko at nag-iisa lang ang magiging amo ko. Whooah! Parang palasyo naman ang laki ng bahay na ito. Baka kahit isang araw hindi ko matapos linisin ang buong bahay. Magkandaligaw-ligaw pa ako. Baka tigok ang abot ko nito," bulalas ko. "Nagrereklamo ka ba?" "Huh? Sino ang nagrereklamo?" tanong ko agad. "Hindi pa nga nagsisimula ang laban, susuko na ako? Para sa pamilya ko ang laban na 'to." Sabay lingon ko sa nagsalita, nagulat at napatulala pa ako. "Follow me!" ma-awtoridad na sabi ng poging lalaki na ito. Siya ba ang amo ko? Naupo ito sa upuan niya. Parang opisina siguro niya ito. Ako naman ay nakatunganga lang. "Sit!" "Saan po sir?" kabado niyang tanong. "Damn!" nainis na yata ang poging ito. "Mamili ka sa apat na upuan na nasa harapan ko kung saan mo gustong umupo! Don't waste my time, baka masesante kita agad!" iritadong sabi ni pogi. Nagulat ako, ito pala ang magiging boss ko. Napanganga ako, excited tuloy akong magtrabaho dito dahil araw-araw may yummy akong makikita. "Stop staring at me, woman!" pagalit na sabi nito. Napahilot pa sa sentido niya. "Can you tell me about how you usually handle things around the house?" "Eh, sir, pwede pa-translate sa Tagalog po?" kimi ko na tanong. "Masipag at marunong ka ba sa gawaing bahay? Ayaw ko ng tatamad-tamad na kasambahay. Ayaw ko sa kasambahay na hindi marunong sumunod sa bawal at hindi bawal sa loob ng pamamahay ko. Naiintindihan mo ba?" "Wala akong inuurungan na trabaho, sir. Kailangan ng taga-linis ang palasyo na ito. Kailangan ko rin ng pera kaya give at take lang tayo. Kung kinakailangan mag-ala Wanda ako para mahukos-pukos ko ang trabaho ko sa napakalaking bahay na ito, gagawin ko, sir! Ituturing ko na parang bahay ko na ito, sir. At kung sino man ang burara at makalat, ako mismo ang sisisante sa kahit sino. Kahit ikaw pa, sir, kahit sino ka man," sagot ko agad. Nakita ko itong nakakunot ang noo. "Are you done?" seryoso nitong tanong sa akin. "Makakaalis ka na," "Tanggap na ba ako, sir?" tumili ako kahit wala pang sagot. "Not yet! I-training ka na muna ni Manang ng isang linggo. Siya na bahala sa'yo. Makakalabas ka na!" pagsusungit ng magiging amo ko. Nawala ang excitement niya. Kailangan niyang pagbutihin ang trabaho niya para magustuhan siya ni sir at si Manang. Sana makuha niya ang kiliti nila. "Manang, nagtatrabaho po ba kayo dito?" magalang kong tanong. "Hindi. Taga-sita lang ako dito, taga-bantay sa mga tamad na katulong, taga-turo ng mga gawaing bahay, at sermon sa mga malalanding katulong," istrikta nitong sagot sa akin. "Ang ganda naman po ng trabaho ninyo dito, Manang. May ganito pa lang trabaho dito?" kimi kong sabi. May naalala ako kaya nagtanong ulit ako. "Ahm... Manang, ano po ang trabaho ko dito?" alanganin ko pa na tanong. "Ano ba ang in-applyan mong trabaho? Hindi ba katulong? Ano ba trabaho ng katulong dito?" mataray na tanong ng matanda. "Taga-linis po ng bahay, taga-laba, taga-luto, taga-hugas, taga-walis, taga-palengke, at taga-bantay ng amo kapag may ginawa siyang masama sa sarili," dagdag ko pa sa huli. "At kung may bata, aba Manang, kalabisan na iyon. Magiging wonder robot na ako niyan," sabi ko pa. "Hindi ka pa nga nagsisimula, nagrereklamo ka na!" napapitlag ako sa nagsalita na pumasok sa loob ng kusina. Si sir, sungit pala. "Good afternoon, Sir," bati agad ng matanda. "Wala pong nagrereklamo dito, sir. Sir, yes sir!" sabay salute ko pa. Natigil lang ako nang kalabitin ako ng matanda. Napayuko naman ako agad nang makita kong masamang tingin ang ipinukol ng amo ko sa akin. "Buy me food, I'm hungry!" pasupladong utos nito sa akin. "Saan po ako bibili ng food, sir?" tanong ko. Pero tumalikod na ang amo namin. Naglakad palabas ng kusina. "Sa fast food restaurant diyan lang sa labas. Paglabas mo ng mansyon, pakaliwa ka lang at makikita mo na ang fast food restaurant," marami pang sinabi sa akin bago ako umalis para bumili ng pagkain ng amo namin. 'Kabago-bago ko pa lang dito, ito na agad ang unang utos ng masungit kong amo. Hindi ko pa nga alam ang pasikot-sikot dito eh.' nag-maktol ang isip ko. Nagmadali na akong nagtungo sa gate. "Gosh... Wala bang bike dito para makarating agad sa gate? Aba, ang layo ng nilakad ko mula sa mansyon, ah. Bweisit na 'yan!" reklamo ko pa. Kaliwa raw, sabi ni Manang. Pero nagtanong na lang ako sa nakita kong security guard. Tinuro naman nito agad. Nakahinga ako ng maayos dahil malapit lang pala talaga ang bilihan ng pagkain. Maraming tao ang nakapila kaya pumila na rin ako. Sana lang 'wag magsungit ang amo ko kapag matagal ako dito dahil mahaba ang pila. Nang ako na ang bibili, sinabi ko agad ang order ko. Nagtaka ako kung bakit number ang binigay nila. Ako naman si tanga, agad na lumabas ng fast food restaurant bitbit ang number na ibinigay ng cashier. Umuwi akong mansyon na nagtataka dahil wala naman akong ideya sa pagbili ng pagkain sa mga ganitong fast food restaurant. Tamang karenderya lang kami kumakain ng mga kapatid ko. Kahit si Honeybee at Clown, hindi pa namin napasukan ito, pa kayang restaurant na ito. Pagpasok ko sa kusina, nadatnan ko roon si Manang na mukhang nagluluto na. "Oh, ang bilis mo naman, eneng?" takang tanong nito sa akin. "Eh, ito lang po kasi ang binigay ng cashier number lang. Anong gagawin ko sa number, Manang? 'Yong order ko pagkain tapos ito ang ibinigay ng cashier," simangot ko. "What the... idiot!" sigaw ng amo ko. "Ipapakain mo sa'kin ang table order number na 'yan? Where's the food? Saang lupalop ka ba ng mundo at hindi mo alam ang simpleng pag-order ng pagkain? Fvck!" galit na galit na sigaw ng amo ko. "Ito kasi ang binigay ng cashier, sir. Kaya umuwi na ako agad. Akala ko ganito 'yung kakainin mo... I mean akala ko i-deliver nila dito." natatakot kong sagot. "Go take the food now, habang may pasensya pa ako sa'yo. Baka hindi kita matansya, papalayasin na kita agad dito! Fvck!" mura na naman nito. Kaya nagmadali na akong bumalik sa fast food restaurant para makuha ang pagkain ng amo kong gwapo na may ubod ng sama ng ugali. Parang dinosaur, idagdag pa na mukhang kakain ng fresh na taong katulad ko. Nakakatakot. Pagkuha ko sa order ng pagkain ay agad na rin akong umalis doon. Lakad-takbo ang ginawa ko para makarating lang sa mansyon agad.CCTV Ralph POV "Ano iyon?""May magandang balita." Bungad nito agad.Mabilis na tumayo si Ralph sa kinauupuan."Nakita na ba ninyo siya? Nalaman niyo na ba kung saan siya nakatira ngayon?" panalangin niya na sana ay may progress na ang paghahanap nila kay Hershey."Hindi pa."Bumagsak agad ang kanyang balikat. Nawala ang sigla ng kanyang boses sa narinig."Bakit mo sinabing magandang balita kung hindi niyo pa pala siya nakita?""May nahanap kaming CCTV. Hopefully, dito na namin makikita ang lahat."Napahinto si Ralph. Kahit papaano may konting pag-asa pa rin siyang natitira sa dibdib."CCTV?" Ulit niya."Oo. Isang camera sa kabilang gusali. Hindi nila iyon nabura."Parang bumilis ang tibok ng puso ni Ralph. Curious na siya agad kung ano ang nakita nila sa CCTV."Ano'ng nakita ninyo sa CCTV. Nakuhanan ba ang pag-alis nila Hershey?""May sasakyang sumundo kay Miss Hershey noong araw na iyon.""Sino ang kasama niya? Ilan sila?"Tumahimik sandali ang investigator bago nagsalita."Isang
Ang Pangako ni RalphRalph Pov Malamig ang simoy ng hangin sa labas ng mental health center.Tahimik ang paligid, ngunit kabaligtaran iyon ng nagngangalit na damdamin ko. Sobra-sobra ang galit ko.Nakatayo ako sa tapat ng gusali, hindi ko inaalis ang tingin sa ikalawang palapag kung saan ko huling nakita si Hershey.Ngayon wala na siya. Nawala na parang bula na namang naglaho.Mahigpit kong ikinuyom ang kamao ko hanggang sa mamuti ang mga buko ng mga daliri ko."Mr. Ralph."Napalingon ako sa private investigator na si Dethan. Pareho kaming nandito sa health care center."May nakuha na ba kayong impormasyon?" agad kong tanong.Napailing ang lalaki. "Malinis ang pagkakaplano ng ina ng asawa mo, Sir.""Ano'ng ibig mong sabihin? Walang bakas ang pagkakaalis nilang mag-ina dito sa health center?" "Walang iniwang bakas ang taong naglipat kay Miss Hershey. Gumamit sila ng private medical transport para ilihim ang pag-alis nila. Ang CCTV sa loading area ay nabura agad. Pati ang pangalan ng
Hindi Kita HahayaanRalph PovGalit na galit na binuksan ko ang pinto ng opisina ng administrator ng mental health center."Nasaan si Hershey?" Galit na bungad ko agad pagkapasok ko sa opisina.Nagulat ang administrator at ang dalawang nurse na naroon sa opisina."Mr. Ralph, please calm down.""Paano ako kakalma?" halos manginig ang boses niya. "Kagabi lang narito siya! Ngayon sasabihin n'yo bang wala na? Umalis na siya kasama ang ina niya. Asawa ko siya, may karapatan na ako sa kanya!"Tahimik ang administrator dahil alam nilang magagalit talaga ako. Alam rin nila na naka-register na ang marriage certificate namin ni Hershey. At ilang taon na kaming mag-asawa."Her guardian requested an immediate transfer. We don't know the reason. Suddenly, she wanted to transfer her daughter.""Where?" mariing tanong ni Ralph."I'm sorry... But it's confidential."Biglang bumagsak ang kamao ko sa mesa sa galit na hindi ko namamalayan. Nagulat ang lahat sa ginawa ko."Ilang buwan ko siyang hinanap!"
Ang Pagkawala THIRD POV Maagang-maaga pa lamang ay nasa health center na siya para sa pinaplano para kay Hershey. Hindi pwedeng malaman ng kahit na sino, lalo na si Ralph, ang kalagayan ni Hershey. Tahimik pa ang buong mental health center. Karamihan sa mga pasyente ay natutulog pa hanggang ngayon. Nakita niya si Ralph na nagmamadaling naglalakad sa hallway, may dalang maliit na paper bag. Alam niyang patungo ito sa kwarto ni Hershey sa dulo. Pero hindi puwedeng makita niya na aalis sila ni Hershey ngayong araw sa lalong madaling panahon. Kagabi lang ay halos magkasalubong na sila sa magkabilang panig ng pinto. Kaya mabilis siyang lumihis ng daan, wag lang sila magpang-abot ni Ralph. Baka magkasagutan lang silang dalawa. "Good morning," bati ni Ralph sa nurse na nakaduty sa wing ni Hershey. Ngunit agad niyang napansin ang kakaibang ekspresyon nito. Nag-aalangan at kinakabahan. Parang may gustong sabihin pero natatakot siya. "Is everything okay?" tanong ni Ralph. N
The call THIRD POV Gabi na sa mental health center. Tahimik na rin ang buong floor. Mahina lang ang ilaw sa hallway, at sa labas ng bintana ay dahan-dahang bumabagsak ang malakas na ulan. Hindi makatulog si Hershey, parang may bumabagabag sa kanya. May kakaiba rin siyang nararamdaman sa kanyang sarili na hindi niya maipaliwanag. Nakatulala lang siya sa kisame ng kwarto niya, yakap pa rin ang hoodie ni Ralph. Ilang buwan na, pero nananatili pa rin ang amoy nitong halos kumupas na. Nagagalit siya kapag akma nilang kinukuha ang jacket para labhan ito. Pero ayaw niyang ipalaba. Natatakot siyang mawala pati ang amoy ni Ralph. Huminga siya nang mabigat at dahan-dahang umupo sa kama. Nanginginig na naman ang dibdib niya. Iyong pamilyar na sakit na dumarating kapag sobrang tahimik na ang paligid. Lalo na kapag wala siyang ibang marinig kundi sarili niyang isip. Mga katagang ayaw na niyang balikan pero pilit pa ring sumisiksik sa kanyang isipan. 'Patay na siya. Hindi na siya baba
Banggaan Third Pov Tahimik ang consultation room ng mental health facility, pero ramdam ang tensyon sa paligid. Nakatayo si Mommy sa tabi ng mesa ng doktor, tuwid ang likod, matigas ang mukha. Basta na lang pumasok si Kuya nang hindi kumakatok. Galit na galit itong sinugod ang ina. "Bakit mo siya pinigilan?" diretso tanong ni Haris. Hindi na nagkunwari si Mommy. "Dahil iyon lang ang tama." "Tama para kanino? Para kay Hershey o para sa pride mo?" madiing sagot ni Kuya. Nagliwanag ang mata ni Mommy sa galit. "Huwag mo akong bastusin." "Huwag mo ring kontrolin ang buhay niya. Just because ikaw ang ina, hindi ibig sabihin na diktahan mo kaming mga anak mo na parang mga robot!" balik ni Harrison. Sa labas ng bahagyang nakabukas na pinto sa hallway, nakatayo si Ralph. Nakatago sa gilid, tahimik, pero bawat salita ay tumatama sa dibdib niya. "Buhay si Ralph," mariing sabi ni Kuya. "At may karapatan si Hershey malaman iyon." "Wala siyang kailangan malaman!" putol ni Mommy. "Sa tuwi
Chapter 141 Margarita Mabilis ang paggaling ko dahil sa pag-aalaga sa akin ng mag-aama ko. Napakama-alaga nila at malambing. Parang bata tuloy ako na ini-spoiled ng Tatay ko. "Nanay, uwi na tayo sa malaking bahay po? Pede na ikaw uwi ah?" tanong ni baby Hollis. "Opo, medyo magaling na si
7. Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey Tatlong araw siyang nagkulong sa kwarto. Panay iyak niya nang malaman na nasa hospital si Ralph dahil sa natamong injury sa panga niya. "I hate you! I really hate you!" sigaw niya sa inis at sama ng loob sa kuya niya. Kung ano-ano na lan
5. Ang Binatang Mapagmahal at Ang Nawalang Dalaga Hershey "Wake up, babe," naalimpungatan siya dahil sa mumunting halik na dumapo sa mukha niya. "Hmmm!" reklamo niya. Dumapa siya sa pagkakahiga dahil inaantok pa siya. "Hapon na. Bangon na," rinig kong sabi ni Ralph. "Hindi tayo pwedeng mag
Chapter 184 Harisson "Sino kayo?" malakas na tanong ni Ralph ang ex-boyfriend ng kapatid ko. "Hey! My dear cousin!" ngisi ni Mateo. Nagmukha na itong parang adik dahil sa itsura nito. Mabalbas na ang mukha nito at mahaba ang buhok. Mukhang hindi na naliligo dahil sa magulo ng buhok niya. "







