MasukShan lived her whole twenty-three years with knives, guns, and bombs. In a very young age, her father trained her how to be a strong woman. At first, she was excited but as the days goes by, she slowly lost her interests. She slowly felt the emptiness in her heart. She saw how her father kill someone without a hint of remorse, she saw how her father's life flows. Assault riffles, machine guns, bombs, grapeshots and knives, these are the violent weapons that Shan would used against her enemies. Everyone is intimidated to talk to Shan or even have an eye contact on her, not until Zach Kaieus came into her life, her mission.
Lihat lebih banyak*البارت الأول*
في منتصف الجنينة تمامًا، استقرت طاولة فخمة مزينة بالورود والشموع، تعلوها علبة هدية فاخرة التف حولها شريط مخملي أحمر بعناية واضحة. الجميع كان ينتظر. فالجميع يعلم كم تعبت "لينا" في التحضير لهذا اليوم، وكم كانت تحب "عاصم" بطريقة جعلتها تتحدى الجميع من أجله. وقفت لينا بين الحضور بفستانها الأسود الأنيق، وابتسامتها المليئة بالحماس لا تفارق وجهها، بينما كانت عيناها معلقتين بالرجل الذي اتجه نحو الطاولة بخطوات ثابتة وملامح جامدة كعادته. كان عاصم من النوع الذي يصعب قراءة ما يدور داخله، لكن لينا وحدها كانت تؤمن أنها تحفظ كل تعبير يمر بعينيه. أو هكذا كانت تظن. هدت الموسيقى وبقى صوتها واطي وسط تصفيق الحاضرين، بينما مدّ عاصم يده يفك الشريط المخملي ببطء. في تلك اللحظة، رفعت لينا هاتفها سريعًا وفتحت الكاميرا. أرادت أن تحتفظ بهذه اللحظة للأبد... لحظة فرحته بهديتها كانت تتخيل ابتسامته، ونظرته لها، وربما حضنه أمام الجميع. لكنها لم تكن تعلم أنها توثق انهيار حياتها بالكامل. فتح عاصم العلبة أخيرًا. عقد حاجبيه باستغراب عندما وجدها فارغة... إلا من ظرف أبيض أنيق، وُضعت فوقه بطاقة صغيرة بخط مزخرف أخذ البطاقة أولًا. ـ "كل سنة وإنت طيب يا حبيبى... بحبك. استعد للمفاجأة اللي في الظرف." ظهرت فوق شفتيه ابتسامة صغيرة باهتة، أقرب لوجع قديم مرّ بخاطره للحظة، قبل أن يهمس داخله بحيرة تقطع القلب: _"يا رب تكوني زي ما قلبي شايفك... مش زي ما عيني شايفة"_ ثم فتح الظرف. وأخرج الأوراق التي بداخله. في الثانية الأولى... لم يفهم. وفي الثانية التالية... تجمّد كل شيء داخله. اختفى صوت الموسيقى. اختفت همسات الناس. حتى الهواء بدا وكأنه انسحب من المكان فجأة. اتسعت عيناه بصدمة مرعبة وهو يحدق في الملف بين يديه. ذلك الملف... الملف الذي اختفى من شركته منذ شهرين. الملف الذي دمّر مستقبله، وأسقط اسمه وسمعته في لحظة واحدة. ارتجفت أنفاسه بعنف، بينما راحت عيناه تتحركان فوق الأوراق وكأن عقله يرفض تصديق ما يراه. ثم لمح الورقة المطوية أسفل الملف. فتحها ببطء.. ليظهر أمامه نفس الخط المزخرف، لكن هذه المرة، الكلمات كانت أشبه بطعنات متتالية: (عارف يا عاصم أنا عارفة إني أكتر شخص حبيته ووثقت فيه وده اللي هيخلي وجعك أكبر عشان أنا برده نفس الشخص اللي دمرك أخيرًا قدرت أنتقم منك ومن عيلتك... وأشوف كسرتك بعيني، زي ما عيلتك كسرت بابا وقتلته بحسرته.) تصلب جسده بالكامل. وببطء شديد، رفع عينيه نحو لينا. كانت لا تزال تبتسم بخفة خلف شاشة هاتفها، تنتظر ردة فعل مختلفة تمامًا. لكن ابتسامتها بدأت تذبل تدريجيًا عندما رأت التغير المرعب الذي اجتاح ملامحه. الغضب اشتعل داخل عينيه بصورة أخافتها. أما هو... فكان ينظر إليها وكأنه يراها للمرة الأولى. وكأن المرأة التي أحبها لسنوات تحولت فجأة إلى شخص آخر لا يعرفه. كرمش الأوراق بعنف داخل قبضته، فانتفض جسدها تلقائيًا. انخفض الهاتف قليلًا من يدها المرتعشة، وهمست بخوف: - عاصم...؟ لم يرد. ظل يحدق بها فقط. تلك النظرة وحدها كانت كافية لتسحب الأمان من قلبها بالكامل. اقتربت منه خطوة مترددة، محاولة فهم ما يحدث. - في إيه؟ مالك؟ صمت. ثم رفع الورقة أمام وجهها فجأة، وصوته خرج حادًا ومختنقًا بالقهر: - أنا المغفل... صح؟ تجمدت ملامحها. بينما أكمل بانفعال متصاعد: - أنا المغفل اللي حبك لدرجة العمى... واللي صدق إنك ممكن تختاريه هو بس. هزت رأسها بسرعة بعدم فهم. - أنا مش فاهمة حاجة! فهمنى أرجوك. ضحك ضحكة سخرية هزت الجنينة كلها. _أفهمك..._ قالها بهدوء يقطع القلب. ثم صرخ فجأة، حتى التفت الجميع نحوهما: _أفهمك إيه؟!_ - ازاي عملتي كده؟! رفع الأوراق أمامها بعصبية وهو يكمل بصوت مرتجف من القهر: - أنا سيبت الدنيا كلها علشانك! وقفت ضد أهلي علشانك! وفي الآخر تطلعي خاينة؟! بدأت دموعها تنهمر دون إرادة. كانت تشعر وكأن الأرض تهتز تحت قدميها. كل شيء يحدث بسرعة مرعبة... أسرع من قدرتها على الفهم. اقترب منها أكثر، وعيناه امتلأتا بوجع حقيقى: - كل مرة قولتيلي فيها إنك بتحبيني... كانت كدب؟ هزت رأسها بعنف وهي تبكي: - والله ما فاهمة... ثم اقتربت منه بخطوة صغيرة، وكأنها ما زالت تتشبث بالأمل: - عاص... لكن الكلمة ماتت فوق شفتيها. لأن كفه ارتفعت فجأة... وصفعها بقوة. دوّى صوت الصفعة في أنحاء الجنينة، فتجمد الجميع في أماكنهم. سقط الهاتف من يدها وارتطم بالأرض، لتتحطم شاشته بالكامل كما تحطم قلبها الرقيق. أما هي... فبقيت واقفة مكانها، تنظر إليه بصدمة هائلة، ويدها المرتعشة ترتفع ببطء نحو شفتيها. ساد صمت ثقيل. صمت موجع. لكن وسط ذلك الصمت، بدأت الهمسات تتحرك بين الحضور بارتباك وخوف: - إيه اللي بيحصل ده؟ - هما بيتخانقوا ليه كده؟ ده كانوا بيموتوا في بعض! الكل مذهول ومش مستوعب اللي بيحصل... محدش فاهم إيه اللي في الورق أصلاً. لكن وسط الزحمة، كانت هناك عين واحدة فقط تراقب بابتسامة خبيثة منتصرة. عين صاحب المكيدة... هو الوحيد اللي عارف إيه اللي في الورق، وهو الوحيد اللي مبسوط وهو بيشوف حياتهم بتنهار قدامه. وهنا فقط... شعرت لينا أن شيئًا بداخلها انكسر للأبد. اقترب عاصم منها مرة أخرى، وصوته خرج مليئًا بالغضب والاحتقار: _اوعي تنطقي اسمي تاني على لسانك._ ثم أشار نحو بوابة الجنينة بعنف: - اخرجي برّه... اخرجي من حياتي كلها. نظرت إليه بعين مرتجفتين، وكأنها تحاول العثور على الرجل الذي أحبته داخل ذلك الوجه القاسي. لكنها لم تجد شيئًا. استدارت فجأة، وركضت. ركضت بأقصى ما تملك، هاربة من نظرات الناس، ومن صوت بكائها، ومن الألم الذي سحق قلبها بالكامل. كانت على وشك عبور البوابة الحديدية عندما مزق صوته المكان: - ليييينا! تجمدت خطواتها. لكنها لم تلتفت. قبضت فوق فمها المرتجف بقوة، بينما جسدها كله يرتجف. ثم وصلها صوته مرة أخرى... أقسى من كل شيء: - إنتِ طالق. انغلقت عيناها بقوة، وكأن الكلمات اخترقت روحها مباشرة. دفعت البوابة الحديدية وخرجت إلى الشارع المظلم، بينما اختلطت دموعها بأنفاسها المتقطعة. أما عاصم... فبقي واقفًا وحده في منتصف الجنينة، وسط الأضواء والناس والضوضاء. لكنه كان يشعر وكأن العالم كله أصبح مظلمًا. نظر إلى الأوراق المتكرمشة داخل قبضته، بينما سؤال واحد فقط يمزق عقله: هل.....Zach's Pov: I suddenly remember what my Ate said before she left us, "You shouldn't hurt your woman, Zach. Women are the most precious thing in the world. They may be complicated, but trust me they can change your life in the most unexpected way." she said while holding the chopsticks, eating some ramyeon directly on our pot. I smiled before nodding at what she have said. I'm so glad that I have a sister like her. She guides me in many ways. She helps me when I'm down. She teaches me how to love and treat a girl nicely, that's why when I met Shaneylhey, I did my very best just for me to deserve her. Shaneylhey is the most adorable woman that I met even though she's scary at some times. I couldn't deny how she changed my doomed life after my Ate died. She helped me stand on my own and to be strong, facing all my fears and weaknesses. She changed me, and I want to do something for her in return. She deserves the world more than anything.
Author's Pov:"Maganda gabi sayo, Drex." Kaswal na pagbati ni Nick kay Drex habang patuloy na naglalakad. Lumabas siya sa kanyang pinagtataguan upang harapin silang lahat.Nakita ni Nick nang sabay-sabay siyang nilingon ng lahat na ngayo'y gulat na gulat at hindi makapaniwala. Nakaawang ang kanilang mga labi at nanlalaki ang mga mata, nagtataka kung papaano nakarating rito si Nick, maliban na lamang kay Shan na mukha hindi man lang nagulat nang makita siya."Nick," wala sa sariling bulong ni Margou na hindi pa rin mawala ang pagkagitla matapos makita si Nick. Nakaawang ang mga labi ni Margou tila hindi makapaniwala ngunit labis na namangha sa hindi malaman na dahilan bago napailing-iling na lamang sa sarili. Nakalimutan niyang nasa likod lang pala nila ang control room, kung nasaan si Nick."Kamusta ka na?" Pagsasalita pa ni Nick at huminto ng ilang dipa ang layo mula sa kanila. "Patay na ba yan?" Nguso niya sa duguang tauhan ni Drex na
Author's PovKalangitang walang bituin at buwan, kalangitang nababalutan ng kadiliman ay siyang kalangitang masasaksihan ang kasamaan. Mag-aala una na ng madaling araw ngunit gising na gising pa rin ang diwa ni Shan. Kanina ay sapilitan silang hinila ng mga tauhan ni Mr. Drex patungong rooftop habang si Shan ay nakatulala lamang sa kawalan at hindi pa rin tuluyang naproproseso sa utak na kasama niya ngayon si Zach.Gulat na gulat siya nang makita ang binata kanina, hindi niya alam kung ano ang gagawin niya kung sakaling mapahamak ito. Hindi niya alam kung anong gagawin kung sakaling madamay ito sa gulo niya. Unti-unting namumuo ang malamig na pawis ni Shan sa kanyang noo dulot ng matinding kaba kasabay ng panlalamig ng buong katawan dahil sa takot at pangamba. Nangangamba siya na baka mapahamak si Zach, natatakot siya na baka madamay ito sa gulo niya, kinakabahan siya sa mga posibleng mangyari lalo pa't dinala sila ni Drex sa rooftop. Hindi niya mawari kung anong
Margou's Pov: Kasalukuyan akong nakaupo sa back seat ng kotse ni Drex habang nakikipagplastikan sa kanya. Kanina pa ito nagsasalita at mukhang hindi pa gustong tumigil kakachika sa akin. "You need to kill Shan as soon as possible," biglang utos ni Drex sa akin. Agad na tumaas ang isa kong kilay. Sino siya para utos-utosan ako? Hibang ba siya? "Copy boss," irap kong tugon bago sumandal sa upuan tsaka luminga-linga sa labas ng bintana. Kanina ko pa kino-kontak 'yong bwiset na Yhurlo na iyon pero ni hindi man lang napag-isipang sagutin ang mga tawag ko. Alam ba niyang maaaring pumalpak ang plano namin pag nagkataong hindi ito nagtugma sa planong ginawa ni Shan? Naku! Ako talaga ang naiirita sa lalaking yan. Habang pa
Maaga akong nagising kinabukasan para mag-impake ng mga damit na dadalhin ko sa condo na aking lilipatan. Inutusan ako ni dad na lumipat roon sa tapat ng village ng mga Villiancio para mas mabantayan ko raw siya ng mabuti. Hindi ko na siya tinanong at kinwestyon ang suhestiyon niya
Kusang naglalakad ang aking mga paa na para bang may sarili itong utak. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga ito dahil nanghihina ako sa mga nangyari kanina, ni hindi nga ako makapaniwala na nagawa kong pagsalitaan ng ganon ang aking ama. Nagsisisi ako sa hindi malaman na dah
Kasalukuyan kaming naglalakad papasok sa Rickage hideout habang si Jake naman ay nahuhuli dahil inaamoy-amoy pa nito ang sarili bagay na ikinabagal ng lakad nito. Hindi na kami natuloy kanina sa dapat naming puntahan dahil sa biglaang meeting na inanunsyo ni boss. Sinabi sa akin ni
Naalimpungatan ako nang maramdaman kong parang may nakadagan sa likuran ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at kinusot-kusot pa ito bago tinignan kung sino ang nakahiga sa likod ko. Nakadapa kasi akong natulog kaya malaya niyang naihiga ang sarili niya sa aking likuran.






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Ulasan-ulasan