Scared Eyes In The Dark の小説・ストーリー

“S-sh*t.” Bumilis agad ang tibok ng kaniyang puso. Hindi niya pinapatay ang ilaw kapag matutulog siya dahil may phobia siya sa dilim. Alam niyang magkakaroon siya ng panic-attack kung hindi pa babalik ang liwanag kaya't ipinikit na lamang niya ng mariin ang mga mata at tinakpan ang kaniyang tainga. Sumiksik rin siya sa gilid ng kama at sunod-sunod na humugot ng malalalim na hininga.

She said as she shifted her gaze to my different colored eyes. “ Scared at me now? ” I asked. It’s okay for her to be afraid of me, don’t just leave me because I’ll get hurt. Agad s’yang umiling, bagaman hindi iyon kalakasan. “ Hindi... hindi ako natatakot sa iyo Zieg, ang totoo pa nga n’yan namamangha ako sa dalawang kulay ng mga mata mo... ang gandang tingnan... napakaganda, ”

I felt shivers down my spine when he finally turned around and looked at me with his red, glowing eyes and said, “I dare you, Origin Laurier."

he said so my eyes widened even more. Nilipat niya ang dulo ng espada sa kabilang leeg ko. Nanigas ako bigla sa kinatatayuan ko dahil hindi ko alam kung anong gagawin niya. Nakaramdam ako ng takot, kaba at kakaibang sakit. I can't read his eyes. "Xavier, stop—"

Hindi na matanggal ang mga ngiti ko bago ko sinara ang pinto ng banyo. Naalala ko na naman tuloy ‘yong nangyari sa’min kagabi. If she would open the bathroom door and see me naked again, baka hindi ko na mapigil pa ang sarili ko seeing her wearing only a thin sleeveless shirt... braless. _________________________ ¹Nyctophobia is a phobia characterized by severe fear of the dark. It is triggered by the brain’s disfigured perception of what would, or could happen when in a dark environment.

Rhea was shaking, though she tried to hide it. “What if the hybrid is dangerous?” she whispered. “Then I’ll be more dangerous,” sagot ko mabilis. “Hindi ako papayag na may sasaktan ka.” But as we reached the bottom floor— A blackout. Streetlights flickered. Car alarms went off. Power grids stuttered like dying lungs. Then— from across the street— a figure emerged. Body twitching. Neck snapping unnaturally. Hands shaking uncontrollably. Eyes glowing faint gold.

Makalayo lang sa liwanag na 'yon. "IT'S FOLLOWING US!" I shrieked in fear. Indeed, this is the scariest thing I ever encountered in my life. It was as if it has a life! It was just a fucking light yet it's reacting to us! As if it can see us. Hear us. Fuck! It will kill the three of us! "W-Wjat are you holding!? Where are we going to hide!?" Van panicked habang tumitingin sa paligid. Everything's wrecked. Wait a minute! XERENE!

Sa sobrang takot nila ay hindi man lang nila nagawang manginig. Nang may malakas na kalabog, bumangga ang one-eyed wolf sa nakasarang pinto.

Gusto niyang ihakbang ang mga paa pero hindi niya magawa kaya pikit-matang humarap siya sa likuran at nanlaki ang mga mata niya sa nakita. Bumungad sa harapan niya ang isang nanlilisik na mga mata, kulay pula ang eyeball nito at kulay itim ang nakapalibot, nakangisi ito habang nakatitig sa takot na takot na anyo ni Terry. Napatingala siya rito saka napaatras kasabay noon ang malakas niyang tili bago siya tuluyang masakal nito.

Ngumiti ako. Ngunit naalala ko si Gavin, tumingin ako kay Jacob nagtatanong ang mga mata. Suddenly I burst out crying. Hindi ko maipaliwanag ang takot na aking nararamdaman. Hindi ako makagalaw, my eyes were fixed with the light. Am I just hallucinating? Why are they start fading? I saw panicked in their eyes while looking at me. Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko.