Short Karma Quotes

Setelah Ayah meninggal, Ibu selalu membawa manusia-manusia kertas pulang. Kata Ibu, manusia-manusia kertas itu bisa membantunya melewati malam yang panjang dan sepi. Awalnya aku tidak mengerti. Namun, suatu hari aku melihat Ibu telanjang bulat di ranjang melalui celah pintu. Sepertinya aku mulai memahami sesuatu.

"I don't want to go with you on this business trip," Lucy Landon said at the dinner table. Her voice was calm, so calm that no one could sense anything unusual. Steven Cooper's trip was set for June 1st. It wasn't their wedding anniversary, nor was it anyone's birthday. Just an ordinary Children's Day. Three days ago, she had stumbled upon a voice message on Steven's phone. A child's soft and childish voice had said, "Daddy, for Children's Day, I want to go to Maldove to see the fishes!"

Als ich Stück für Stück zerschnitten wurde, rief ich mit letzter Kraft meinen Bruder – Lukas Sommer an. Gerade als mein Bewusstsein zu schwinden drohte, nahm er erst ab. Seine Stimme klang voller Unmut. „Was ist denn schon wieder?“ „Lukas, hilf mir ...“ Ich konnte nicht weiterreden, er unterbrach mich einfach. „Musstest du denn immer irgendwas haben? Ende des Monats war Lunas Volljährigkeitsfeier. Wenn du nicht gekommen wärst, hätte ich dich umgebracht!“ Dann legte er ohne zu zögern auf. Ich konnte den Schmerz nicht länger ertragen und schloss für immer die Augen. Tränen liefen mir noch über die Wangen. Lukas, du musstest mich nicht umbringen – ich war schon tot.

Hubunganku, yang tidak direstui oleh Ibu dari suamiku. Ternyata, malah berdampak buruk, terhadap kehidupan rumah tanggaku. Aku, selalu dihina dan diremehkan oleh Ibu mertuaku. Bahkan, kata-kata pedas pun selalu keluar dari mulutnya. Ibu selalu membicarakan kejelekanku, kepada setiap orang. Bahkan, terkadang ia selalu melebih-lebihkannya. Sehingga, orang-orang selalu menilaiku, menantu tidak tahu diri. Selain Ibu, ada juga tetangga yang mulutnya selalu nyinyir, terhadapku. Dia selalu mencari celah buat menghinaku. Tetapi, semua penghinaan yang aku terima, baik dari Ibu mertua atau dari si tetangga. Berangsur menghilang, seiring berjalannya waktu. Karena, kini mereka tahu, kalau aku ini siapa, tanpa harus menunjukan siapa aku. Mau tau tentang kisahku ini, ayo cus baca! Jangan lupa subscribe, kasih komentar serta love di setiap babnya. Terima kasih.

Je suis mariée depuis huit ans à un avocat, mais il a toujours refusé de révéler publiquement que j'étais sa femme. Pire encore, il a interdit à notre fille de l'appeler « Papa ». Il avait, à maintes reprises, sacrifié les moments précieux avec notre fille pour courir après son premier amour. Il avait même pardonné à cette femme d'avoir blessé notre enfant... Déçue et le cœur brisé, j'ai décidé de divorcer, de partir et de disparaître à jamais de sa vie avec ma fille. Mais lui, il s'accrochait désespérément à notre mariage, me traquant comme une bête enragée. Trop tard : cette fois, ni ma fille ni moi ne reviendrions en arrière.

For the sake of my happiness with my boyfriend, I decided to go to the hospital to treat my congenital narrowness. But the attending physician turned out to be my boyfriend's friend—and the treatment plan itself made my face flush and my heart race. "During the course of treatment, there will be a great deal of intimate physical contact. That's unavoidable," he said. "For example, kissing, touching, and…"

My boyfriend said that art held no restrictions, so he used my provocative paintings to enter a competition. Amidst a row of classic ceramic figurines, I became famous. He shot to fame, landing in the top ten of trending searches, while I was humiliated by the entire internet and mocked as a “ceramic influencer.” When I confronted him, he looked at me with disappointment. “They don’t understand art, and neither do you? I thought you would support my work, but I didn’t expect you to stir trouble! You’re so immature!”

Kakak sepupu pacarku baru saja bercerai dan tinggal sementara di rumah pacarku. Dia sedang hamil besar dan membawa serta anaknya yang berusia 5 tahun. Dengan sikap seolah-olah semuanya sudah menjadi haknya, dia menganggap pacarku sebagai sandaran hidupnya dan menunjukkan ketidaksukaannya padaku. Dia merasa bahwa aku telah "merebut" adik sepupunya. Suatu hari saat acara keluarga, putranya tiba-tiba menyiramkan minuman ke arahku dan berseru, "Kamu nggak boleh merebut ayahku!"

Dalawang buwan ng mamatay ako, napagtanto ng mga magulang ko na nakalimutan nila akong iuwi mula sa lakad nila. Naiinis na sumimangot at sumigaw ang ama ko. “Dapat siyang maglakad mag-isa mismo. Kailangan ba niya talaga itong palakihin?” Ang kapatid ko, na mayabang, ay binuksan ang chat namin at nagpadala ng emoji, kasama ng message. [Mamatay ka na dyan. Sa ganitong paraan. Kami ni Scarlet ang maghahati sa pamana ni Lola.] Wala siyang natanggap na sagot. Habang malamig ang ekspresyon, nagsalita ang nanay ko, “Sabihin mo sa kanya na kapag nagpakita siya sa kaarawan ng lola niya sa tamang oras, hahayaan ko na ang pagtulak niya kay Scarlet sa tubig.” Hindi sila naniniwala na hindi ako nakaalis ng gubat. Matapos maghukay ng malalim, nakita nila sawakas ang mga buto ko.

Eu sou Isa Borgia, filha do Don mais poderoso de Corvina. Meu pai teme que eu me case com o homem errado por impulso, então ele arranja meu noivado com Luca, o herdeiro ascendente da família Marino. É um casamento arranjado, mas isso não significa que eu perdi toda a minha voz. No mínimo, eu posso escolher um anel de que eu realmente goste. Então, eu vou ao leilão da máfia. Quando o anel de diamante aparece como a joia final da noite, eu levanto minha placa. Pouco antes de o martelo bater, uma voz arrogante soa atrás de mim. — Uma caipira como você acha que pode competir comigo? Faça um favor a si mesma e vá embora. O salão de leilões fica silencioso por alguns segundos. O único som vem dos cliques das câmeras ao redor da sala. Eu me viro e vejo uma mulher em um vestido couture dourado. Sua boca se curva em um sorriso casual, como se fosse dona do lugar. Antes que eu possa dizer uma palavra, o leiloeiro se apressa em encerrar o lance. — Vendido! Parabéns à senhora Sofia Lopez por vencer o último lote, a Estrela Eterna! Minhas sobrancelhas se franzem, e uma onda quente de raiva sobe pelo meu peito. — Você encerrou o lance cedo demais! Vocês seguem alguma regra aqui? Sofia se vira e me dá um olhar de cima a baixo, seu olhar afiado como uma lâmina. — Regras? — Ela solta uma risada fria. — Qual é. Eu sou a irmã de consideração favorita do Luca Marino. Aqui, eu faço as regras! Eu não consigo evitar rir. Que coincidência. Então, ela é a irmã de consideração do meu noivo. Eu pego meu celular e ligo para ele. — Luca, a sua irmã de consideração acabou de arrancar o anel de noivado que eu escolhi. Como você pretende resolver isso?