Slice Of Life Novels & Stories

Ito ay buhay ko—ang sarili kong buhay. Huminga ako nang malalim at pinili ko na simulan ang araw sa sarili kong ritmo. Kumain ako ng almusal na gusto ko, hindi yung tipong pinili niya para sa akin, hindi yung kailangan kong kainin para sa business meeting. Kape, itlog, at toasted bread—simple lang pero sapat para maramdaman ko ang kontrol sa sarili kong mundo.

pahayag nito. "Dapat lang naman talagang hulihin kong sino man ang nagpakalat ng article na 'yon at ikulong habang buhay"komento ko sabay kagat sa hawak-hawak kong isang slice ng pizza. "Bilisan munang kumain diyan, magpapa-check up pa tayo"baling nito sa'kin. Nalahinto ako sa pagnguya at nag-angat ng tingin sa'kanya.

Hinubad ko na ang suot kong bra at hinayaang nakaladlad lang ang hindi kalakihan kong mga papaya habang nakalublob sa tubig na abot na hanggang d****b at ngumangata ng pizza at nilalagok ang juice sa baso. “Ang sarap ng ganitong buhay. Sana hindi na siya bumalik at ako na lang mag-isa rito. Kaso, hindi pala puwede. Kailangan ko pa siya para umunlad ang buhay ko. Hanggang may mahuhuthot mula sa kanya kagaya ng paghuthot niya sa pempem ko ay kakailangan pa namin ang isa’t-isa. Kung diamond ring lang ang in-offer niya sa akin saka niya sasabihing mahal niya ako ay baka napapayag agad ako. Naubos ko na ang pizza, napadighay ako matapos ang pagsimot ng iniinom kong juice.

Napapikit tuloy ako para magdasal pero agad din akong napamulat nang gulatin niya ako! "Don't close your eyes! Aba, masusugatan ka niyan." "Okay, okay. Just give me seconds to meditate." "What? Slice lang ang gagawin mo." "Bakit ba kasi slice?" Naiinis na talaga ako. Baakit nga ba slice ang gusto niya? Ano bang gagawin? Gagawin ba itong papel? "I want you to make potato chips." Potato chips pa talaga. "All right, I'll slice it." Sabi ko bago ko dahan-dahang hiniwa ang patatas. I tried so hard to make it thin and super thin, but the knife keeps on sliding. The fudge, traitor!

Ngumiti ako sa kanila bago nagsimulang kumuha ng slice ng pizza na ngayon ay isang slice na lang ang natitira. Medyo nahiya naman akong kunin kasi parang gusto pa ni Blade. Saan kaya ako magsisimula sa plano kong paghihiganti sa Spencers? Kahit sabihin ng iba na mamuhay na lang ako ng mapayapa, hindi ko maisip na magagawa ko 'yon. Hindi ako yung tipo ng tao na kapag nakagawa ka ng kasalanan ay tatahimik na lang at lalayo.

Ang kabalintunaan ay halos hindi mabasa. Humigop ako ng champagne, ang mga bula ay gumagawa ng kaunti upang paginhawahin ang aking mga ugat. "Unbelievable," bulong ko sa sarili ko, tumutulo ang boses ko sa paghamak. Nag-tap ako ng higit pang mga larawan, ang aking mga mata ay nanliit sa bawat pag-swipe. Ang buhay ni Pia ay tila napakakaraniwan, ang kanyang buhay ay kulang sa karangyaan na nakasanayan ko na. Gayunpaman, siya ang pinili ni Luke. Para bang tinalikuran niya ang marangyang buhay na pinagsaluhan namin para sa isang bagay na hindi gaanong kaakit-akit.

This is how I lived. Cooking food and let everyone taste my palate. Only my family and Lala knew I can't taste any food. Simula nang maisilang ako ay wala na akong panlasa. It may not look normal to the eyes of other people especially that me and my sisters were born with each losing one sense but it didn't stop us from continue living. Instead, we use this as motivation to cope up fron the missing sense. Iba-iba ang ginawa namin para mapunan iyon, I'm telling you it wasn't easy. As for me, cooking is what I've been doing since I am a kid. Nagbabakasakaling may malasahan ako sa bawat lutong ginawa ko. Pero lahat ng iyon ay niisa wala akong nalasahan. It didn't stop me still I continued livin

If I we're to die tomorrow, the last meal I want to eat is her mom's soup and sushi. "You know what, Mitch? I haven't eaten properly. My sunny side up egg— which is the only proper food I know how to cook, is a bit off. It turned black—." "Oh holly Adri, don't talk too much. You're mouth is like grabe again." Nagkatawanan kami habang papunta sa counter. Sa tagal na naming magkasama, ang ilang tagalog na salita ay naaadopt na niya sa akin. Ganon din ako.

Wag kayong ano diyan ah, dahil hidden talent ko kaya ang pag luluto noong nabubuhay pa ako bilang isang mortal na tao ay ako ang nag luluto ng sarili kong pagkain kapag nag-oovertime noon si mama Dahil bawal kumain ng kahit anong karne ng Fera o hayop sa mundong ito ay gulay at prutas lang ang pwede. May kanin naman pero mas gusto ng mga nilalang sa mundong ito ang tinalay, kaya naman napagdesisyunan kong iluto ang specialty kong Sandiwch slash Salad – ang fried spinache with cheese salad bread.

Hindi rin niya ibinabahagi ang kanyang araw-araw na buhay. Wala namang kapansin-pansin sa kanyang pang-araw-araw. Nagtatrabaho siya nang part-time sa aklatan, sa coffee shop, sa sushi restaurant. Karaniwan at salat ang kanyang buhay, kumikita lamang ng halos walong daang piso sa isang araw. Ano ba ang isang daang piso sa paningin ng isang batang panginoong mayaman tulad niya?