Slice Of Life นิยาย & เรื่องราว

Tinignan niya ang f* ni Fatty at nakita ang pinakasimpleng takbo ng buhay ng isang karaniwang tao. Halimbawa, ang niluto ng asawa nito, ang kalokohan ng dalawang anak ang asong nanggulo sa bahay, o kaya naman ang mga araw na day-off nito at nagpapakitang-gilas sa pagluluto… isangs impleng at totoong buhay, nakasulat sa mga payak na salita, pero nagbibigay ng kakaibang init sa puso na nagpaiyak sa kanya nang hindi niya namamalayan.

Tumahimik ang barkada, na-impressed sa sagot. “Brother-in-law, kahit anong mangyari, nandito lang kami,” sabi ni Knives, sabay tapik sa balikat ng bayaw. “And we won’t let you carry the burden alone like a martyr. If there’s a problem, don’t hesitate to let us know.” Nag toast sila, sabay halakhak nang may maglabas ng cake na may nakasulat: “Goodbye single life, hello husband life!”

Inilapag ko ang basket sa table at dumiretso na sa kwarto kung saan ako natutulog. Binuksan ko ang drawer na malapit sa kama kung saan ako natutulog at inilabas ang hunting knife ko na napalilibutan ng red diamond at may tatak na RED Diamond sa blade nito. Looking at it intently, ano kaya ang buhay ko kung hindi ako napasama sa organisasyon? magiging katulad kaya ako sa mga nandirito sa isla, kuntento at masaya? Kung hindi kaya kami kasali sa organisasyon hindi sana namatay si mommy.

Kapwa nakangiti nilang tinatanaw ang araw na malapit ng lumubog. Walang nagsasalita sa kanila, kapwa lang sila nakangiti habang tinatanaw ang araw. Papalubog man ito pero bukas ay sisikat din at iyon ang tanda na simula na ng panibagong yugto ng kanilang buhay. Ang buhay na magkasama bilang isang mag-asawa, bilang isang pamilya. "I love you Mommy ko." pahayag ni Blade sabay halik sa noo niya.

Nakaawang iyon kaya dahan-dahan akong pumasok sa loob. Madilim at tahimik na silid ang unang sumalubong sa akin pero hindi kalaunan ay may naaaninag na akong maliit na liwanag na nagmumula sa lampshade. "Ahhh....ughhh....yes...lick me there...u..ughh...eat me..ughh!" "Slurp....ughh....ahhhhh...ugh!"

Ganito siguro talaga ang buhay kapag sinubukang pasukin ang isang mundong hindi mo kinalakhan. Pagpasok ko sa kusina, agad akong naghanap ng tinapay, ham, cheese, at prutas para sa juice. Nagpasalamat ako sa tahimik na espasyong ‘yon—malayo sa mga tanong at titig. Habang iniaayos ko ang mga sangkap sa lamesa, nagsimula na akong gumawa ng sandwich. Isa, dalawa, tatlo. Pinilit kong ilagay ang pagmamahal ko sa bawat pisil ng palaman at ayos ng tinapay.

Hindi na muli niyang napigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang mga pisngi "Magulo ang buhay namin. Minsan, alam mo, pinapangarap ko na lang na mamuhay sa simpleng buhay. 'Yung malaya kong nagagawa lahat ng gusto ko nang walang kumo-kontrol ng mga desisyon ko sa buhay. Naiinggit nga ako sa 'yo minsan. You are living the life you want, Karina." "Akala ko rin noon, dapat kong kainggitan ang lahat ng mag kumpleto at buon pamilya. Pero hindi pala lahat, gano'n kasaya tulad ng napapanood ko sa mga telenovela's. Hindi pala lahat, happy family. Kahit paano, hindi pala dapat ako mainggit."

biglang sulpot ni lucas sa tabi ko na may bitbit na paper plate na puno ng lumpiang Shanghai at spaghetti. "Iniisip ko 'yong malungkot kong buhay dahil wala akong love life, samantalang 'yong kaibigan ko at pinsan ko meron." "Sabi nga ni sining dati 'di ba, Do not go in search of love but go in search of life, and life will find you the love you seek." Tumingin lang ako kay lucas at kumuha ng isang shanghai sa kanyang plato.

"Woah! Nakakarami ka na sa akin Slice, baka gusto mong itali kita sa katawan ni Homare at paliparin yan para dalhin ka sa Pilipinas nang walang buhay?" Sa inis ni Slice, inakbayan niya si Gun kahit balot nang putik ang katawan niya at hinila ito papasok nang eroplano. "Oh, fuck! You are covered in mud, Gomez get off me!" "Quit complaining, Throndsen. We are comrades remember?" "I'll kill you!" I shook my head as I follow them and enter the plane. I wish I could be with Kastiel, I want to live with her in peace. I don't care anymore about my job or my life. All I could think is her and build a family with her.

tumatawa niyang pahayag. "Hindi ka pa rin nagbabago. Mahilig ka pa rin mag-joke," I remarked. Lumapad ang ngiti niya. Kanina ko pa napapansin na di niya ginagalaw ang pagkain niya. "Life is cruel, isn't it?" Kung ganoon kabilis lumambot ang mukha niya ay ganoon kabilis din tumigas. "Taking away the people we love when we least expect it," patuloy niya. Huminto siya para tingnan ako sa malapitan pero biglang pumait ang tyan ko at nawalan ako ng gana kumain.