Slice Of Life Novels & Stories

Simpleng black slacks lang ang sa pambaba nyon. His shoes- wait, he ain't wearing shoes. Mula tuhod nito pababa ay blur. Parang nakalutang lang ito, literal. Lumipat ang tingin ko sa paa ko. Kinompara ko ang mga ito at napag-alamang parehas kaming ganoon. It seems like that certain parts of our body are pixelated. Bahagya kong kinusot ang mata ko pero ganoon pa rin. Blur pa rin ang parteng iyon.

marinig kong sigaw ni Lucius. "Eh Kuya, hindi papasok 'pag hindi pinwersa!" sagot ni Nico. "Sabi rito, slide lang dapat! Akin na nga 'yan!" Napangiti ako. Kahit gaano pa kasimple ang buhay namin ngayon, alam kong ito ang pinakamayamang kabanata ng buhay ko. Ang bawat ingay, bawat pagtatalo, at bawat pagpaplano ay patunay na buhay na buhay ang aming munting paraiso.

Pagkain ko ay natikman ko kaagad kung gaano kapayapa ang buhay ko ngayon. “Yes Violet, this is the life. This should be the life.” sabi ko sa sarili ko habang nginunguya ang ulam. Tumingin ako sa kulay asul na dagat at sa mapuputing buhangin nito. Nagsalin si Nica ng orange juice sa aking baso na nasa gilid lang ng plato ko. Agad ko namang ininom iyon.

sabi niya habang hiniwa ang isang slice. “You brought it all the way here? I’m flattered,” sagot ko sabay kuha ng isang slice. Nakakatakam nga naman ang pizza kaya hindi na ako nahiyang kumuha para matikman. Habang kumakain kami, napansin kong mas relaxed ang vibe namin. Para bang natural na natural ang bawat usapan. “So, how’s the farm?” tanong ni Ada. “It’s coming along well. The grapes are growing faster than I expected,” sagot ko. “But enough about work. How about you? How’s modeling?”

tanong niya habang inuubos ang isang slice ng pizza. "Oo naman," sagot ko. "Siguro lang, naninibago pa ako. Ang daming bago sa buhay ko ngayon. Pero hindi ko pagsisisihan ‘to." Hinawakan ni Lancy ang kamay ko. "You’re doing great, bestie. Ang importante, hindi ka sumuko. At kahit anong mangyari, nandito ako." Napangiti ako at pinisil ang kamay niya. "Salamat, Lancy. Hindi ko alam anong gagawin ko kung wala ka."

“Mayroong paraan para magamot ang sakit ng master niyo, pero…” “Magkanong pera ang gusto mo, Mr. Rockefeller? Babayaran ka namin ng kahit magkano,” mabilis na pagsingit ni Liam. Kinaway ni Alex ang kanyang kamay. “Hindi ito tungkol sa pera… Okay, siguro oo. Mayroon lang isang bagay na makakapagligtas sa buhay ng ama niyo. Ito ay ang Life Pill.” “Life Pill? Isang pill?” tanong ni Liam.

“Ito lang ang meron ako—tanggapin mo ito, pumunta ka sa mga kaibigan ko, o kaya—” “Wala akong mga kaibigan.” Tumitig si Zoe sa lukot na pera. “Wala na akong kahit ano simula ng magbago ang buhay ko dahil sa pagiging makasarili niyo.” “Zoe…” “Mag iisip ako ng paraan para makuha ang pera,” Ang sabi ni Zoe at ibinaba niya ang bowl. Hindi siya makakain ng marami dahil hindi siya gutom.

I murmured before smiling bitterly "Napulot lamang ako ng isang mangingisda, pinalaki, bihisan at binuhay. Pero hindi ako naging parte ng pamilya niya. Sa huli kinailangan kong gumawa ng paraan para mabuhay. Nagawa kong sumugal sa laro ng buhay. Pero hindi ko alam kung bakit ngayon imbes na magalit ako. Dahil sa totoo lang bakit hinayaan niyong maranasan ko ang gano'ng buhay? Dahil bakit si Helen lamang ang nagawang makaranas ng kompletong pamilya, marangyang pamumuhay, maayos na edukasyon at pagmamahal? Bakit ako? Bakit ako na naghirap, nakulong, naapakan at nahusgahan? Kung naging parte ba ako ng pamilya niyo at hindi nawalay sa inyo ay mararanasan ko pa ba ang hirap? Edi sana may magigisn

anitong binalikan ang mga alak. “Nothing special, bro. My life changed with just a single snap.” It is true but he feels like he has no companion. He needed one and he couldn't find any, not even with the woman he thought he could count on any time of the day.

Nagpalipas muna ako nang ilang sandali sa loob ng cubicle at nang kumalma ay lumabas na ako bago naghilamos ng aking mukha. Tinitigan ko ang buong repleksyon sa salamin at nakita ang malaking pagbabago roon. Today, I realized that I have stopped living my life. I was just waiting for each day to pass by and just living with the thought of tomorrow. My whole life is falling apart in front of me and all I can do is stare blankly. I am not living my life any more, I was just waiting. Naghihintay sa isang bagay na hindi ko rin naman alam kung ano.