Novel & Cerita Spoliarium Lyrics

pasusumamo niya sa pagitan ng ungol. “Just moaned my name babe, ang sarap pakinggan parang mga anghel na nag-aawitan,” usal nito. At mas lalo pa nitong sinarapan ang pagsamba ng nobyo sa pintuan ng langit. Mariin niyang sinabunutan ang nobyo at nginudngud ang ulo nito sa kanya pagkababae.

Hanggang sa mga oras na ito ay uma-alingawngaw pa rin ang mga katagang sinabi sa akin kanina ni Leo. Hindi ko matanggap sa sarili ko na sa isang iglap ay wala na ang pinakamamahal kong kapatid, na wala na si Lightning. The pain inside my heart is excruciatingly unbearable. Para akong pinapatay ng paunti-unti. Para akong kandilang unti-unting nauupos. Everything around me seems darker than charcoal, everything is gloomy and seems untouched by any light.

Mas lalo siyang napaluhod, habang sinasalubong ng kanyang katawan ang bawat galaw. Ang hangin sa silid ay bumigat. Ang jazz music ay parang background lang ngayon sa mas masinsinang tugtugan ng kanilang mga katawan. Ang hininga ni Leandro ay mainit sa balikat niya, ang bibig ay paulit-ulit na bumubulong ng mga bagay na hindi niya maunawaan, pero nararamdaman niya. “You're mine tonight,” bulong nito. “And you’ll beg me for more.”

This was war cry mode. Thorne returned with his guitar strapped again. He didn't sing, he shouted. Hana and Debbie backed him up like sirens behind a riot. The lyrics were like claws: "Di pa ako tapos! Hindi mo ako matutuldukan!" This was for everyone who'd ever been dismissed, underestimated, or left behind. The entire crowd roared the chorus back, like they needed to believe it too. At ang huli, Ang Wakas. Emotional, intimate, stripped down. Stage went dark except for a single spotlight on Thorne.