Novel & Cerita It Should Have Been Me

Marahan akong kumalas sa yakap niya at maingat na pinahid ang mga luha sa mga mata. "We can't undo the past. Tapos na. Nangyari na lahat. Hindi na natin maibabalik pa ang mga nawala. Pero pwede nating iwasto ang mga pagkakamali natin. Nagkasakitan na tayong dalawa. Alam kong hindi lang ako ang nasaktan, parehas tayo." "It happened because I'm weak. I could have decided better. Kaya ko naman eh. I have my money, I have my resources but still I failed you. I hurt yo—"

Hindi ko hahayaang gamitin niya ang kaibigan ko. Muli akong huminga ng malalim para bumalik sa tamang huwisyo. So much for today. Ang dami kong nalaman na walang kinalaman sa akin. But maybe then, it was a reminder how cruel can people be. Maybe I am being warned in some way.

Parang may pinipigilan na naman siyang salita. At doon ko naramdaman ang galit. Hindi sa sarili ko. Hindi sa nakaraan ko. Kundi sa kanya. Dahil he knew. Of course he knew. He always knew. And he still let me live inside this lie. “Everyone knows me except me,” bulong ko. At sa unang pagkakataon— medyo nanginig ang boses ko. Hindi ko gusto iyon. Ayokong marinig niya ang bitak.

Ang katotohanan na hindi ko alam kung pagbibigyan pa ba kami ulit ng pagkakataon na magtagpo ulit ni Evan o marahil ay ipapamukha lang sa akin ng tadhana na hindi lamang talaga kami ang para sa isa’t-isa. Maybe I should have done something when he left. I should have looked for him and followed him para malaman niya na handa rin ako na ipaglaban siya. Pero hindi ko nagawa dahil sa maraming bagay, kaya naman ito pa rin ako at patuloy na nagsisisi.

Na ngayon ay. I bit my lower lip but it didn't help me to contain my sobs. I should have known... If there's someone who knows how unfair and cruel the world is, of all people, it should be me. I shouldn't have let him go last night. I should have stopped him while I still had the chance.

he said before we fall into silence. Do I need to take this? Do I need to be with him? If not, why I am still here? Waiting for something to came back. Waiting for my feelings to become stronger and hold into his words again. Fall for his trap again. Fall for him again. This is what I called idiocity. I called my self idiot for wanting pain. For welcoming another wave of pain.

"Hindi dahil alam ko sa sarili kong hindi pa ako muling handa." Tumango na lamang ako. True enough, I still had a lot of pending shits to improve and fix on myself. I finally met someone who put me first instead of his personal desires, I should make use of this in a good way. I finally had someone who was supportive and patient... this shouldn't be as difficult as before.

Just another command na parang utos ng hari. Matagal kong tinitigan ‘yung screen, ‘yung dibdib ko kumikirot sa tahimik na inis. ‘Yung dinner last week pa lang, parang test na — at hindi ko alam kung pumasa ba ako o hindi. Pero ngayon? Another round? No. Tinype ko agad: > I’ll send it instead. Send. Before I could change my mind. Five minutes later, nag-reply.

from my downfall. I never knew that he will happen to me.

Para ba’ng nahahati kung maniniwala sa kan’ya o mas maniniwala na mabuti ang sariling ama. “Alam kong mali na naaapektuhan ang relasyon natin dahil wala ka naman kinalaman sa nangyari noon, pero simula nang malaman ko ‘yon hindi na mawala sa isipan ko ang nangyari kay itay. Sa tuwing nakikita kita, sumasagi sa isipan ko kung paano namatay si Itay. At napakasakit n’on, Calvin. Kaya ako umiiwas hanggang sa naglayas na ako kasi gusto kong makalimutan lahat, dahil kahit nalaman ko na ngayon na ang daddy mo ang may gawa n’on sa aking ama, wala na din naman kwenta. Hindi naman na maibabalik si Itay. Mas maigi pa nga na hindi ko na lang nalaman, sana maayos tayo. Sana hindi ako nahihirapan nang gan