I Feel So Attacked Novels & Stories

Malamig at nakakapanindig balahibo niyang tanong. Umiling ako. Pilit kong pinapakalma ang sarili pero hindi ko talaga magawa. Mas lalong nagiging malalim ang paghinga ko na parang hindi na ako makahinga. Na animoy nagpapanic attack na ako. "A-ako... saka I'm just being fair- Ahhhh!!!!"

Pero pagkatayo ko ay nakaramdam agad ako ng hilo. Napapikit ako dahil sa biglang pag-ikot ng paningin ko. Nararamdaman ko pa rin ang patuloy na pagdaloy ng dugo sa sugat ko. May kumatok sa pinto ko. I want to get some help pero hindi ko magawa. Natatakot din akong baka si Lucas lamang iyon. Wala akong panahon at lakas para sa isa na namang argumento. Nahihilo na rin talaga ako. Ayaw ko rin makita niya ako sa ganito. Sigurado lang na bibigyan ko siya ng satisfaction sa sarili kapag nakita akong miserable.

"Eh 'di ba ayaw mong mag-asawa?" "Oo, kaya nga-," I groaned, unable to finish my sentence. I don't even know what I'm feeling, naiinis ako na nanlulumo, at naaawa kay Neo at sa sarili ko. We're just like pawns of our parents' game. "I've never felt so angry at them," nanggigigil na wika ko. "You have the right to be angry naman, master, by the way, sa condo mo ba kita ihahatid?"

Para bang nagdurugo ang titig niyang nakatanim sa’kin. “And I hate—” Napalunok ako ng hangin. “I hate the way you make me feel.” Para siyang nasunog sa sinabi ko. “How do I make you feel?” Like I’m at war with myself. Like I’m drowning, and you’re the one who’s holding me down, but you’re also the only one who can pull me out. Like you’re the poison, but somehow also the antidote. “I want it out,” bulong ko. “I want you out.”

Hanggang makita ko ang sariling tumatango dito. Habang sakay ng elevator ay walang tumatakbo sa isip ko kundi ang mga sinabi nito. Pinilit kong ipalagay ang sarili sa mga binitawan nitong salita. I'm constantly feel like I'm at war with myself. Kung pwede lang umatras sa date na ito ay ginawa ko na, pero nandito na ako, and Ellwood is with me, there is nothing to fear about.

Bahala sila diyan. Panay rin ang pag-vibrate ng phone ko pero hindi ko iyon pinapansin. Isang oras din ang biyahe. Pinikit ko ang mga mata ko. Pilit na pinapakalma ang sarili. Bakit ba ako nagkakaganito? Ano bang tawag sa emosyong ito? Everything is new to me. Lately, I've struggled to just feel. I've been fearful of what it means to admit I'm angry or sad. Fearful that admitting it will only drown me or smother me further.

Tanong ng bantay. Ngumiti lang ako tsaka lumabas. When the sun hits my skin, I feel like I'm burning. I tried my best to take another step but before it, I can feel my body giving up. I slowly lose consciousness, my eyes are deeply shut but I feel a warm body embracing me before I fall. "ATTORNEY!" I was completely back out and struggling to breath. -E.I-

I was never been his property, but I also can't deny the fact that it made some unexplainable feeling to me everytime her claims me, and even kiss me. I feel happy and contended with that. I felt something that brings shivers and tickles my heart. I don't know. I can't help but fall under his possessive trap. Minabuti ko na isawalang bahala muna ang mga bagay na pilit gumugulo sa isip ko. I want to brush off those ideas dahil hindi yun healthy. Delikado, it's a 911 thing.

Baka i-deposit niya ulit sa account ko 'yung perang ibibigay ko. At isa pa, what if ma-offend ko siya dahil langsa pahpipilit ko na magbayad? Hindi ko lang kasi talaga maatim na hayaang ganito lang ang mangyari. This is so not satisfying sa parte ko. I feel bad, in fact.

The words I said is just an empty words without meaning. "Great!" At biglang niyakap ako ni Natalia. Hindi ko mailarawan ang nararamdaman ko ngayon dahil niyakap ako ni Natalia. I feel disgusted and coldness enveloped me like I was surrounded with ice. It felt like something will stab me at the back. The feeling of embracing a snake, chills ran down my spine.