Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Aking Sarili

“Opo. Salamat ulit.” At sa sandaling iyon, hindi ko alam kung gaano katagal kami nagtagpo ng mata. Parang nawala ang oras. Parang sa loob ng bahay na ito, sa sofa na ito, unti-unti naming natutunan na maipakita ang sarili—ang tunay na sarili—na hindi nasasakal ng nakaraan.

Pero mabait naman talaga siya, may kaharutang taglay lang talaga. Pagkakuha ko ng damit ay nagbihis na agad ako. Nang tingnan ko ang aking sarili sa may salamin ay sadyang nagandahan ako sa aking sarili. Matino na ang itsura ko ngayon. T-in-uck ko lang 'yung t-shirt para mas disenteng tingnan. "Ayan, mukha ka ng tao, self. Hindi na halatang napadaan ka lang," sambit ko habang pinagmamasdan ang aking sarili sa may salamin.

Tumulo ang mga luha ko habang nakatitig sa kanya. “Ang tanga mo. Sa ginagawa mo, mas lalo ko lang sinisisi sa ang sarili ko. Kaya ka lang naman nagkakaganyan nang dahil sa akin e! Hindi ka nakakapag-isip nang maayos! At ano? Handa kang makulong? Paano na ang buhay mo, Arc? Paano ako? Sa tingin mo mapapatawad ko ang sarili ko kapag napariwara ka nang dahil sa akin? Hindi! Araw-araw kong sisisihin ang sarili ko! Baka nga pagsisihan ko pa na minahal mo ako e!”

Malungkot ko iyongtinitigan. Paano niya naaalala ang mga bagay tungkol sa akin pero hindi ako? Minsan, gusto kong sumugal at magpakilala pero paano kung mas makasama iyon? Gusto kong isipin ang aking sarili pero may mga bagay na mas mahalaga pa kaysa sa sarili mong kagustuhan at pangarap. Habang lumalaki ka ay nasanay kang inaabot na lang sa iyo ng mga magulang mo ang pangangailangan mo, those moments that I treasure by heart. But I realized that it is not the giving that made it special, it is the lessons taught on how selfless should love is. Lagi kang mag-bibigay kasi mas masarap yon kaysa ikaw ang kumukuha.

mariin na mura n'ya at naitanong sa sarili kung kamusta na si Tanya. Minsan kapag naisip n'ya ang kan'yang nararamdaman sa dalaga ay natatawa na lamang s'ya sa kan'yang sarili dahil hindi n'ya man mapangalanan kung ano ba talaga ito dahil bago lahat ang ganitong pakiramdam sa kan'ya ngunit kung ihalintulad n'ya sa kan'yang mga pinsan na nagiging mga baliw dahil sa mga mahal nito sa buhay at parang nagkaroon s'ya ng ideya ngunit ayaw n'ya pang aminin sa kan'yang sarili dahil masyado pang maaga at may gusto pa s'yang patunayan. Kahit s'ya ay naguguluhan din sa kan'yang sarili. Marahas s'yang nagpakawala ng hangin para ikalma ang kan'yang sarili.

Hina Kung Sabi saka tuluyan Ng nawalan Ng Malay Nagising ako sa sinag Ng Araw na tumatama sa Mukha ko Kaya napabangon ako Ng Wala sa oras Ng maalala Ang nangyari kagabi Tiningnan ko Ang katabi ko at tumulo na lamang Ang mga luha ko Nanginginig Kung tiningnan Ang sarili ko habang tahimik na humihikbi pareho kaming walang saplot Tiningnan ko siya habang natutulog gustong gusto ko siyang sampalin saktan pero diko magawa dahil alam Kung mas malakas siya sakin

Kahit papaano ay masaya ako dahil siya ang lalaking naka-una sa akin. Tuluyan ko ng nilisan ang lugar na ito na magulo ang isipan. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari sa sarili ko dahil pakiramdam ko ay hindi lang puso ang nawasak sa akin kundi maging ang pagkatao ko. Dahil tuluyan ng nawala ang tiwala ko sa lahat maging sa aking sarili. Mabuti pa siguro ay lumayo muna ako, pupunta ako sa lugar na walang nakakaalam. Kailangan kong buuin muli ang aking sarili.”

My best friend Tangi knows everything. Kung paano ako nag suffer. Nakabangon ako ulit, nagsimula akong ituon ang atensyon ko sa ibang bagay. Doon na ako nagtayo ng iba't-ibang mga negosyo. Inabala ko ang sarili ko. But my dream still keeps on haunting me. Nakikita ko pa rin ang sarili ko sa mga billboards, sa mga magazines. And everytime I see myself in it, I feel a strong urge to come back.

Tawag ni Molly, hinila ako pabalik sa kasalukuyan. Lumingon sa kanya ang mga mata ko na kanina pa nakatutok sa mesa. “Oo?” "Alam kong cliché ang sasabihin ko pero kailangan mong makinig sa akin," simula niya. "Hindi ka talaga uunlad hangga't hindi mo napapatawad ang iyong sarili. Napakaraming kasalanan at panghihinayang ang dinadala mo. Pareho kang nilulunod, binibigatan at kinakain ka ng buhay. Kailangan mong bitawan. Patawarin mo muna ang sarili mo."

Tumulo na lang tuloy-tuloy ang luha ko habang patuloy kong binabasa. “Kung sakaling maalala mo ako, ‘wag mo nang sisihin ang sarili mo. Kasi sa totoo lang, kung may isang bagay akong ipagmamalaki bago ako umalis, ‘yun ay ‘yung nakilala kita. Kahit sandali lang, naging totoo ako. Naging masaya ako. At sa dami ng taong niloko ako, ikaw lang ‘yung naniwala. Salamat, Ninong. Sana sa susunod nating pagkikita… wala nang sakit.”