Story V

My husband, Luca, had a childhood sweetheart named Sophia. Years ago, during a brutal gang shootout, Sophia shielded him from the worst of the bloodshed, and since then, she had suffered from severe PTSD. Because of that, Luca would push aside family business every year and fly to our estate on a secluded island off the coast of Sicily to spend three months “helping her recover.” “Victoria, she lost her mind because of me,” he told me. “I’m responsible for her. I hope you can be magnanimous.” So, I nodded. And eventually, I got used to the fact that every year, my husband would disappear for three months to fulfill what he called a moral obligation. That was until the day I flew in without warning to inspect the family’s money-laundering network on that island and saw him. In the town square, under the bright Mediterranean sun, Luca was standing there with a five-year-old boy by his side. “Papa, how long do we have to hide on this island?” the child asked. “I want to go to New York. I want to see the Empire State Building.” Luca laughed gently and scooped him up in his arms. With his other hand, he held Sophia’s. “Antonio, be good,” he said affectionately. “Papa’s position is… complicated. When you turn eighteen and pass the family’s initiation ceremony, I’ll kill that woman and her dead old man. Then, I’ll take you back to New York to inherit the entire Corleone family.” I stood in the shadows, unseen. Slowly, I lit a cigarette. The smoke curled around me as their voices drifted over, the conversation getting more vicious as it went. Sophia leaned into his chest, her tone sweet and coy. “Luca, I’ve been with you for seven years without a name or a title. How much longer are our son and I supposed to live like ghosts?” Luca sighed. “I don’t have a choice. The old man in the Corleone family is still alive. I married Victoria just to get her territory. Don’t worry. I’ve been adding something to her milk every day. She’ll never get pregnant in this lifetime. My family bloodline will only continue through you.” The last thread of reason in my mind snapped. In the six years of marriage we shared, I had been infertile. I’d taken countless hormone injections to stimulate ovulation. I’d knelt in church and prayed more times than I could count. Yet, all along, the devil poisoning me was my own husband. The initial shock faded quickly into rage. I crushed out my cigarette and pulled out my phone. Then, I dialed my uncle, the family’s clean-up man. “Uncle Rocco,” I said calmly, “Luca betrayed me. He betrayed the family. Order a coffin in the finest black walnut for me, and make it large, large enough to fit a family of three.”

จากมาเฟียหนุ่มมาดโหด สายตาดุนิ่งราวกับยามรัตกาล ที่มองใคร คนนั้นเป็นต้องหลบสายตา แต่เมื่อชีวิตมาเฟียสุดโหดต้องเข้าโหมดมีลูก

They tried to take everything from her: her sanity, her pride, and her daughter. Cast out into a storm by her own husband, Avery Reed was branded a disgrace simply for giving birth to a daughter. Her enemies called her unstable and labeled her child a failure, and for a moment, she almost believed them. Until he arrived. Ashton Knight wasn't just a man from her past; he was a billionaire who could buy and burn his enemies' worlds to the ground. He offered her protection within his fortress of luxury, promising to turn her tears into ammunition and her wounds into strength. Her enemies thought they were fighting a broken woman, but they had no idea that behind her now stood a king, ready to burn their entire dynasty to ash. As she takes refuge in his dangerous embrace, Avery must wonder... does she only want justice, or does she want his heart as well?

Aku tak tahu harus mulai dari mana. Semua berjalan begitu cepat. Dalam waktu satu tahun, hidupku sudah berubah 180 derajat. Keluargaku hancur begitu saja. Segalanya berawal dari satu keputusan yang fatal, yang perlahan merenggut mereka satu per satu. Rasanya air mata ini sudah habis untuk menangisi kepergian mereka yang terlalu mendalam, sementara aku hanya bisa berdiri diam, menyaksikan semuanya terjadi tanpa bisa berbuat apa-apa. Namaku Azarea Andini Sanjaya atau biasa dipanggil zara, anak pertama dari seorang pengusaha properti di timur pulau jawa milik Ardian Sanjaya nama dari papaku . Sejak kecil hidupku selalu berkecukupan. Walaupun ada satu yang kurang, yaitu kasih sayang seorang ibu.

Landon Mikaelson knew he made a terrible mistake when he let his wife out the door and out of his life permanently. It was supposed to be an arranged marriage between the both of them. A deal to act like a married couple for a year and a half but circumstances began to pave way for mutual feelings he didn't want. So he divorced her and let her go which turned his life around for the worse but something takes him to her door and making him plead for a second chance,a secret kept by her that changed their lives forever. What is it??. Well find out yourself.

Les femmes de ma vie Prologue Né d’un homme sans aucune dignité, sans aucun scrupule, nous avons dû nous enfuir aux aurores d’un beau jour. Je m’en souviens encore. Je n’étais qu’un gamin à cette époque. Avoir de quoi manger pour ma mère était ma seule finalité. voir son sourire était pour moi une bénédiction. Entre vaguer à diverses occupations, je me suis un jour trouver devant cette femme. Cette jeune fille aux yeux luisant, à la peau d’ébène, au sourire envoûteur. Derrière le visage d’ange de ma bien aimé, derrière cette vie de luxe qu’elle vivait, était cachée une jeune femme qui souffrait le martyre. Vendu aux hommes riches et puissant, vendu aux plus offrant, je l’ai rencontré lorsqu’elle n’avait plus espoir. Ibrahim est mon prénom. Je n’ai connu que trois femmes depuis ma naissance. Ces femmes pour lesquelles j’ai dû me battre à en risquer ma vie. Je n’avais connu que la misère depuis ma naissance, cette misère contre laquelle j’ai dû me battre à en risquer ma vie. A tout ceux qui se disent que c’est la fin, sachez qu’on ne peut voir la lumière qu’en persévérant jusqu’au bout du tunnel.

ข้อดีของการแอบรักคือสามารถมีความสุขได้เฉพาะในพื้นที่ของเรา ใครจะไปคิดว่าตัวเองจะแอบรักคนคนหนึ่งได้นานขนาดนี้ล่ะคะ ในตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร รู้แค่ว่าฉันชอบเขา! ใช่แหละฉันชอบเขา แค่ได้เห็นหน้า แค่ได้แอบมองก็มีความสุขมากแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่ยิ้มได้โดยไม่ต้องคาดหวังมากกว่า “อย่างมึงก็ได้แค่มองแหละ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว! เอาเวลาไปลดน้ำหนักเหอะ ฮ่า ๆ” กลายเป็นประโยคเจ็บ ๆ ที่ฝังใจฉันมาตลอด ...

ลูกสาวมาเฟีย มาเจอกับ มาเฟียเจ้าของคลังเหล้า ไวน์ นำเข้าที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย เมื่อสาวชอบดื่ม เจอกับเจ้าของคลังเหล้าความเมามันส์จึงเริ่มต้นขึ้น

“เสียงเธอเพราะดีนะ เหมือนนักร้องอาชีพ” “นายก็เล่นดนตรีเก่งนะ เล่นเป็นทุกอย่างเลย” “เธอมาทำอะไรแถวนี้ เห็นมาทุกวัน?” “อ่อ…ฉันทำงานแถวนี้น่ะ เลยมาบ่อย ฉันขอมานั่งร้องเพลงด้วยได้มั้ย” เจลีนเอ่ยพรางยิ้มให้ชายหนุ่มชุดดำที่ใส่แมสสีดำสนิทปิดใบหน้า เอาจริงๆเธอไม่เคยเห็นหน้าตาของเขาด้วยซ้ำไป แต่กลับหลงรักเสียงเพลง เสียงร้องของเขา ชายหนุ่มลึกลับ เย็นชา คนนี้นั่งร้องเพลงเปิดหมวกที่หน้าคลับแห่งนึงเกือบทุกคืน และเจลีนก็มาที่นี่ทุกคืนเช่นกัน “ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักลีนด้วยคีย์!” “ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นของเธอจะรักฝังใจหรือหน้าเหมือนฉันขนาดไหน แต่ฉันไม่ใช่ผู้ชายคนนั้น! เลิกยุ่งกับฉันแล้วไปซะ!” เสียงแกร่งกร้าวของมาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นทำเอาหัวใจดวงน้อยๆของเธอแตกสลาย “นายไม่รู้จักฉันงั้นเหรอ .. ฉันเฝ้ารอนายทุกวัน ฉันทำอะไรผิด …”

“คุณหนูจะกลับเลยมั้ยครับ” “กลับเลย หงุดหงิดมาก” เสียงบ่นของนานี่ที่ดูจะไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะเดินปึงปังขึ้นรถไปโดยมีบอดี้การ์ดส่วนตัวเดินตามไปติดๆ เมื่อกลับมาถึงคอนโด นานี่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงโดยที่ไม่ได้ถอดแม้กระทั้งรองเท้า “คุณหนูอาบน้ำก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมนมอุ่นให้” “ทีโอ ... นายทำอะไรอ่ะ” นานี่เอ่ยทั้งที่ไม่ยอมลืมตาเมื่อรู้สึกว่าบอดี้การ์ดคู่ใจกำลังทำบางอย่าง บอดี้การ์ดหนุ่มค่อยๆถอดรองเท้าส้นสูงออกจากขาเรียวก่อนจะเดินเอามันไปเก็บที่ชั้นเก็บรองเท้าสุดหรูของนานี่ “นายดูแลฉันดีกว่าเมียอีกเนอะ”