The Haunted House の小説・ストーリー

"Hello...?" Walang sumagot. Huminga siya nang malalim. "Papasok na po ako, ha..." mahina niyang paalam sa tila walang taong mansyon. Isa-isa siyang humakbang paloob. Habang papalapit siya sa mismong bahay, lalo siyang kinikilabutan. "Grabe..." napailing siya. "Ano ba 'to... mansion ba 'to o haunted house?"

Palagi kasi siyang kalmado, magiging interesting na makita siyang medyo kinakabahan. "The entrance to the haunted house is an old wooden door, hanging from crumbling stones. The air inside is heavy and cold, with a smell of earth and a bit musty." "Narito na tayo," bulong ko. Sinubukan kong magtunog confident, pero deep inside, medyo kinakabahan ako.

I would never set my foot again to this haunted house. Never!!

Pagkapasok sa nakakatakot na haunted house, mahigpit na kumapit sina Lyka at Marie sa magkabilang braso niya. Kalaunan, nagkahiwalay silang tatlo dahil sa dami ng tao. Naiwang mag-isa si Raia sa madilim at nakakatakot na silid na puno ng tila multong berdeng ilaw. At habang tumatagal, paunti nang paunti ang mga tao. Paminsan-minsan ay may naririnig siyang mga ungol ng multo, o 'di kaya'y isang maputlang kamay ang biglang susulpot para hawakan siya.

Gusto lang niyang umalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Biglang huminto si Travis Blake, ngunit hindi niya ito pinababa. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang bibig habang sinasabi, “Takot ka bang manood ng horror movies? Paano naman ang mga kwentong multo? Isipin ang hindi mabilang na mga kamay na umaabot mula sa mga libingan ng sementeryo sa kalagitnaan ng gabi. Hinahawakan nila ang iyong mga paa, at sa likod ng mga lapida ay nakahiga ang mga multo ng mga patay.” Nakatingin si Hailey kay Travis Blake, takot na takot. Sa sobrang blankong mukha, kausap siya ng lalaking ito tungkol sa mga horror movies at mga kwentong multo sa isang sementeryo!

Sinilip ko siya sa loob pero wala siya roon. Bumaling ako sa bandang hagdanan at nagpasya na bumaba. Baka naroon siya. Kahit pababa ako ng hagdanan, mistulang haunted house ang mansion kasi halos walang ingay. Tanging mga yapak ko lang ang naririnig ko. Dumating ako sa baba nang walang nakikitang tao. Kahit mga kasambahay ay wala. Paanong hindi ka mababagot dito kung walang tao?

Nakapalibot sa sirang gate na iyon ang isang napakalaking lumang kadena at padlock na unang tingin mo pa lang ay alam mo na agad na hindi kailanman nabubuksan. Kung titingnan mo ito mula rito sa labas ng kalsada ay talagang nagmistulang haunted house na ito. Tuluyan na kaming lumagpas sa lumang bahay na iyon, napapikit ako nang mariin at napahawak sa aking dibdib na kanina pa sumasakit. Ang sakit-sakit alalahanin ng mga kahapon. Pero hindi ko pwedeng kalimutan ang masakit na alaalang iyon dahil nakapaloob sa mga alaala na iyon si Nanay Wilma.

Tamang-tama na hindi ‘yon naka-lock kaya naman pumasok na ako sa loob. Madilim ang buong mansyon nang maglakad ako papuntang sala. Tahimik at malamig na animo’y isang haunted house. Hinanap ko ang switch ng mga ilaw mula sa mga pader na nakita ko. Nang makapa ang tamang switch ay pinindot ko ‘yon. Lumiwanag ang buong first floor. Sumambulat sa akin ang makalat na sala. Sa ibabaw ng mga antigong upuan at mesita ay maraming papel at bote ng beer ang nakakalat. Mayroon ding ash tray at iilang upos ng sigarilyo sa carpeted floor. Iniikot ko ang paningin ko. Halos wala masyadong linis ang bawat furnitures. Pati ang sahig ay may makapal na alikabok.

Takang nilingon ito ni Death, ngunit tila nabato siya sa kaniyang kinatatayuan nang marinig ang sasabihin ng kaniyang Beta, "Ivory's mansion is under attack!"

Wala nang nasabi si Patricia kundi itinaas ang kamay na parang sumusuko, "Okay, haunted house kung haunted house..." Hindi pa nakapunta si Patricia sa haunted house kahit kailan, kaya wala siyang ideya kung anong nasa loob. Awtomatiko siyang napapikit pagpasok, pero kinailangan din niyang imulat ang mga mata para makalakad. Ang problema, kahit bukas na ang mata mo, wala ka pa ring makita kasi sobrang dilim. Yung mga sigaw ng multo na rinig mula sa malayo, talagang nakakakilabot.