Why So Serious Joker Novels & Stories

“Because you don’t get to say things like that habang n*******d ako sa kama mo.” “Amour—” “No.” Umiling ako, kahit ramdam kong nanginginig na ang labi ko. “Don’t make it sound serious kung hindi naman.” The corner of his jaw tightened. “Do I look like I’m joking?” That was the problem. Hindi siya mukhang nagbibiro. He looked too serious, and that scared me more. “You barely know me,” bulong ko. “I know enough.”

“S-Seryoso ka?” “Kailan ba naging si Joker ang mukha ko?” sarkastikong bwelta nito, napabuga ng usok saka hinila ang kamay niya. “Nakita kong tahimik siya simula noong kinulong kita rito. Mas mabuting kausapin natin siya rito para makakasiguro tayong wala siyang masamang intensyon sa’yo.”

“Fine. Ie-explain ko nalang sa ‘yo ang mga jokes ko para maintindihan mo. Kawawa ka naman, para kang galing sa cave kasi wala kang alam sa mga jokes.” He chuckled. “Well, you can’t blame me. You know that both my parents are quite strict and serious, right? Wala silang ka-humor-humor sa katawan,” sambit niya. Wala sa sarili naman akong napatango dahil tama nga naman siya. Mukha ngang seryoso ang parents niya hindi katulad ng mga Tito at Tita niya. Kaya siguro sa kanilang magpipinsan, siya ang pinaka-seryoso—oh, no. Si Maurice pala ang pinakaseryoso, pumapangalawa lamang si Dylan.