Novel & Cerita Joker Painting Face

Hindi ko alam kung bakit, pero agad akong kinabahan nang makita siya. Nakasuot siya ng black hoodie, at ang mukha niya ay natatakpan ng isang full-face Joker smiley white mask. Hindi naman ipinagbabawal ang pagsusuot ng maskara sa event, kaya hindi ko na lang pinansin. Besides, natuwa rin ako nang makita iyon dahil eksaktong gano’ng klase ng maskara ang na-visualize ko para sa isa sa mga villain ng nauna kong libro. Binalik ko ang tingin kay Joanne at sinagot ang tanong niya.

Turo ko sa mataray na face emoji. Tumango siya at hinanda ang palette at paint brush niya. Ang mga ginagamit nila na pinta ay pwede sa mukha at matatanggal kaya wala dapat ipag-alala. Hindi naman siguro kakati ang mukha ko dito. Nagsimula niyang guhitan ang kanang pisngi ko. Parang ang lamig ng pinturang ginamit niya. Mga ilang minuto lang natapos rin ang pag pipinta sa pisngi ko.

Si Liam wearing a smile that paint a picture of peace and happiness. Damn ang laki ng ipinagbago niya, sabi ng kanyang isip. Lalo siyang gumwapo. Yung jaw line niya parang lalong naging stiff. Ang saya ng ngiti niya habang binabati si Jake. Bigla siyang umupo at kinokondisyon ang sarili sa panginginig na nararamdaman. Nagkakaroon na yata siya ng panic attack. Hinawakan ni Billy ang kanyang kamay na naginginig.

tanong ko habang nakakunot ang noo. [Hindi ko pa ba nasasabi sa-] Napamura ako ng biglang mamatay ang phone ko dahil kailangan nang icharge. Nilapag ko lang iyon sa kama at hindi na nag-abalang icharge pa. Tiningnan ko ‘yong canvas na nakapatong sa standee. I already did the shape of Nero’s face, his clean cut hair and thick eyebrows. The background was all done. Hindi ko pa natatapos ipinta dahil maraming pinapagawa sa school lately. Tumayo ako at naglakad papunta sa gawi nito. I took a paintbrush and acrylic paints. I started to draw his nose. After a few minutes, I smiled because I perfectly painted Nero’s tall nose.

Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita. Si Pio, nababalot ng dugo at may hawak na baril sa kanyang mga kamay na para bang may ginawa itong karumal-dumal. Sa pag-uusisa niya sa mga retrato ay bigla na lamang may nahulog na isang papel na nakasingit sa mga ito. Pinulot iyon ni Ruanne at kinilabutan. "You think you know him? No, you don't. Ngayon, makikita mo ang tunay na kulay ng nobyo mo." - Joker

“S-Seryoso ka?” “Kailan ba naging si Joker ang mukha ko?” sarkastikong bwelta nito, napabuga ng usok saka hinila ang kamay niya. “Nakita kong tahimik siya simula noong kinulong kita rito. Mas mabuting kausapin natin siya rito para makakasiguro tayong wala siyang masamang intensyon sa’yo.”

Nang matapos ay napatitig ako sa drawing ko. It's his whole face. I just draw his usual facial expression. Iyong titig niyang tagusan. Mga matang tila hindi mo mapaglilihiman. Maayos na nakapaskil ang perpektong panga, ang makapal na kilay at manipis na mga labi. Ang hindi ko lang magawa ay ibahin ang kulay ng mata niya. Lipstick na pula lang ang mayroon ako. Frustrated na ibinagsak ko ang ulo sa mesa. Kung may ibang kulay lang sana ako.

Tumalikod akong muli at nagtungo sa may likuran ng pintuan, kinapa ko ang aking cellphone at nagsimulang magdial. Subalit, hindi pa naman nakakasagot ang nasa kabilang linya ay naramdaman ko na ang malamig na kamay na humawak sa balikat ko. Hindi ko na napigilan ang pagtili ng malakas ng bumungad sa akin ang isang halimaw. Kamukha niya si Joker, iyong nasa movie. Nagtititili pa ako nang lumapit ang mukha niya sa akin. Is he gonna hit me?

Joker na pala ako ngayon. “Really wife? So your husband is a mafia boss now and what’s the other again? Oh drug dealer. I see.” There’s something on his voice. I can see his eyes. The color of it is in the shade of blue but it looks so sad. Kumikinang ang ganda ng mata niya sa madilim na kwartong ito. He’s laughing but his eyes didn’t. At bakit parang hindi siya madman gaya ng naririnig ko?