You Ve Reached Sam Download Novels & Stories

“Kahapon lang, kausap ko ngayon si Sir Samuel. Nakausap mo na ba siya? Nagchat daw siya sayo sa viber.” “Ah oo, mga ngayon-ngayon lang, asking for pricelist.” kahit hindi naman pricelist yung sinabi. To Samuel Yes, I’m good, thanks for asking. I might not come with the demo hehe I was shocked when Samuel replied immediately Samuel Really? Have you checked your lips well? I tasted blood last night. Sorry

AN: Hayys.. Matagal na naman walang update dahil sa walang pumapasok pa isip ko. Sana'y nakakapaghintay kayo lagi. 😊 ----------- ----------------------------------- Samantha's Plan ----------------------------------- Fuck you! Fuck you! Shit!! Shit!

My treat:) Basa ko sa mensahe ni Sam. Nangiti naman ako bago nagtipa ng reply. Minsan lang kasi manglibre at mag-aya si Sam, may pagka introverted person kasi siya tuwing summer at weekends. And for sure my chika ito kaya nag aya. Me: Sure, sb? Sam: I'm in, kita nalang tayo mamayang 1. Nagreply nalang ako ng "okay" bago ibinaba ang telepono ko at muling nakipaglaro kay Astro. 10:11 palang naman ng umaga kaya mahaba pa ang oras ko.

"Clara, hindi awa ang tawag sa ginagawa mo, kundi pagiging desperada. You think you won, but you're just a second choice in the dark." Hindi alam ni Ayumi kung paano sisimulan ang pagtatapat kay Samantha. Ang bigat ng kanyang dibdib ay tila isang bundok na hindi niya kayang buhatin. Pero ang tadhana, sa malupit nitong paraan, ang gumawa ng paraan. Tumawag si Samantha nang gabing iyon, humahagulhol, ang boses ay basag at puno ng takot.

Biglang naglaro sa isipan niya ang babaeng unang nagbanggit sa pangalang 'Gareth". May kung anong matinding kuryosidad na naman ang nabuhay sa kalamnan ni Sam. "Gareth? Sino ka ba Gareth? Bahagi ka ba ng nakaraan ko?" Marahang naibulong ni Sam sa kaniyang sarili, habang napahawak ng mahigpit sa kaniyang cellphone. Hindi niya alam kung sino o ang mukha sa likod ng pangalan na Gareth, pero isa lang ang nasisiguro ni Samantha, makapangyarihan at maimpluwensiya ito. Hindi maintindihan ni Sam, pero nakaramdam siya ng excitement sa paghaharap nila. Baka kapag nakita niya ito ay may kung anong babalik sa ala-ala niya, upang mabigyang sagot ang mga katanungang naglalaro sa isipan niya.

“May hinihingi s’yang files at---” “What files? At saka, may komunikasyon kayo ni Sam nang hindi mo sinasabi sa akin?” “Hindi ko alam kung paano n’yang nakuha ‘yong number ko, Samuel. Ngayon niya lang ako tinawagan.” Giit ko. “Pinakukuha niya sa akin ‘yong files na naka-save raw sa isang itim na USB flash drive. Files regarding sa kasong hinahawakan mo ngayon.”

Tears streamed down her face again, but this time, there was a slight relief in her eyes, the faint realization that even amidst the pain, someone still loved her wholeheartedly. “Hindi ko ito bahay mo, Leonard,” sabi ni Sam habang humihinga ng malalim, “kaya aalis ako dito.” Pero… saan ka pupunta?” tanong ko, puno ng kaba. “Siguro, problema ko na yun, Leonard. Kung saan ako tutuloy pansamantala,” sagot ni Sam, halata ang kalungkutan sa boses. “If you need anything… money, or anything, I’ll give it to you. Pero sana sabihin mo pa rin sa akin kung saan ka pupunta, para kahit papaano, mapuntahan pa rin kita.”

“Ah, I see. That’s a relief. But I guess, at this hour, baka na-traffic ka na naman sa Sakura.” Natawa na lang siya. Sam knew her routine already. “Hindi na ako magtataka na baka diyan ka na rin sa Meguro River magpapatayo ng bahay one day.” “You’re exaggerating, boss.” Si Sam naman ang natawa. “Come on, be here in minutes. Clients are waiting.” “I’ll be there in ten.”

Tanong ni Sam, nababanaag sa kanyang mga mata ang kanyang pag-aalala habang naghahanda siyang ihatid ako pauwi upang maghanda para sa aking hitsura sa media. "This is Hanna we're talking about. You know I'll do whatever it takes para sa kanya," matigas kong tugon, nanginginig sa boses ko ang conviction. Tumango si Sam, naiintindihan ang layunin ko, at sinimulan ang paglalakbay. Habang nagda-drive kami, bumalik ako sa upuan ko, nakaramdam ako ng relief.

Subalit, hindi pa man nagsisimulang tumipâ ang mga daliri ko sa keyboard ng laptop ng bigla akong nakatanggap ng isang tawag mula sa aking tauhan. “Yes?” Seryoso kong sagot habang nakatutok ang mga mata sa screen ng laptop. “Sir, paalis ng bansa ngayong araw si Ma’am Samara.” “WHAT!?” Halos napatayo pa ako sa labis na pagkabigla.