Small Hearts Novels & Stories

seryosong sabi niya at nauna nang naglakad. Patuloy ko pa rin nararamdaman ang mabilis na tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit ko nararamdaman 'yon sa tuwing tinatrato ako ng ganito ni Brandon. I feel like I'm special to him. Naramdam ko rin ang pag-init ng pisngi ko habang sinusundan ko siya sa paglalakad.

dagdag pa ni Andrew na parang umaktong referee. Napailing ako. "Ang tanda n’yo na, puro kabataan games pa rin ang gusto." "Ma’am, ’yan nga ang nakaka-miss!" sabay-sabay nilang sagot. Nagsimula ang ikot ng cards, at hindi na nagpatumpik-tumpik ang tawa, sigawan, at asaran. Naunang nabunot ni Daphne ang "hearts." "Aba! Truth!" sigaw nila.

49 - I stared at the necklace he gave me. I can't help but smile while staring at it. ZayRony. It was a heart with small diamonds. Nakapalibot ang mga diamonds sa heart. May nakalagay sa gitna na ZayRony, subrang liit lang ng mga letrato na iyon, but I can clearly see it. It was the combination of our names.

* * * NAKANGITING ITINUON NI ARNI ang tingin sa labas ng nakabukas na bintana ng kotse at dinama ang sariwang hangin na humahampas sa mahaba't nakalugay nitong buhok. The fresh morning breeze was incredible, walang bahid ng usok at polusyon. Ang berdeng palayan at maisan sa magkabilang gilid ng kalsada ay kay sarap sa mga mata. The smell of the morning breeze and the sight of the greenfield brought so many bittersweet memories, but she did her best not to get affected by negative thoughts. Gusto niyang alalahanin ang masasayang mga araw, hindi ang mga masasakit. And oh, she missed the place. Napakapayapa roon at simple lang ang pamumuhay. At hindi siya makapaniwalang babalik siya roon matapo

Mahina kasi ang tolerance ng kanyang katawan pagdating sa alak kaya ganoon. Biglang nagliwanag ang kanyang mukha at napangiti siya ng matamis nang matanaw niya sa labas ng gate nila ang pagdating ng kotse ni Bradz. Ngunit ang matamis niyang ngiti ay dagling nabura nang makita niyang bumaba sa kotse nito ang pinsan niyang si Carla. Todo alalay pa rito ang binata na para bang babasaging crystal ang kasama at ingat na ingat na huwag mabasag. Lalo tuloy sumama ang mukha niya.

Pipiliin mong maging isang patay ang pakiramdam para hindi mo maramdaman ang sakit na bumabalot sa iyong puso. Tumayo ako at lumapit kina Jordan at Rex. Hindi ako umimik at niyakap siyang nakatalikod. Maybe a warm hug can help him ease the pain kahit sandali lang! Hindi ko napigilan ang pagpatak ng aking luha habang nakayakap sa kanya. Mahirap huminga, nakakasakal sa sakit. Makadungaw palang ako sa mga bata dinudurog ang puso ko sa kanilang sinapit. Ilang buwan palang nilang nasilayan ang mundo pero tinapos na ng Diyos ang kanilang buhay. Anu ang plano ng Diyos sa buhay ni Rex?

"Ano?" Nanlaki ang mga mata niya nang makita sa salamin kung ano ang sakit na naramdaman niya kanina, butterfly mark iyon na may kagat. Isang marka na nangangahulugang siya na ngayon ay... minarkahan. Hindi niya nais na mamarkahan, hindi sa kanyang buhay! "Damn."

Sa isang kamay niya ay may hawak na bouquet ng pulang rosas. Nag-rigodon ang puso ko nang doon pa lang ang tingin ko sa bulaklak. Pakiramdam ko ay kakulay na ng pisngi ko ang hawak ni sir Tristan na boquet. Hanggang sa nilipat ko ang tingin sa mukha niya. At doon nagtagpo ang mga mata namin. Parang huminto ang ingay sa paligid. Hindi ko alam kung ako lang, pero pakiramdam ko ay kami lang ang nasa sala. Walang Mama. Walang Papa. Walang Sir Thomas. At wala ang iba pang naroon na hindi ko na alam kung sino sino pa sila.

mahina kong sabi habang nilalanghap ang bango ng mga sariwang bulaklak. “I know you love textures and colors for your designs. I thought this place might inspire you,” aniya habang yakap ako mula sa likod. Tumigil kami sa tapat ng Hearts Passage, isang mahabang tunnel na puno ng naglalakihang puso na gawa sa mga rosas. Iniharap niya ako sa kanya, ang kanyang mga mata ay tila mas makinang pa kaysa sa mga bulaklak sa paligid.

nangiyak ngiyak niyang bulong. Ramdam niya ang init ng hininga nito sa balat niya, at kahit anong pilit niyang wag pansinin, hindi niya mapigilan ang kilabot na dumaan sa batok niya. Mabilis ang tibok ng puso niya—hindi lang sa kaba kundi sa halong gulat at... ibang bagay na ayaw niyang pangalanan. Hanggang sa biglang gumalaw si Maxwell.