Sammertime Saga 소설 & 이야기

Maya-maya, si Samantha ay sumama na sa mga kalaro niyang kasing-edad at masayang nakihalubilo. Ang iba nama’y dumating sa kamping kasama ang kanilang mga kaanak at kaibigan. Tatlo o lima sa isang grupo, nagkukuwentuhan, naglalaro ng baraha, nagtayo ng mga snowman, at nagbabato ng niyebe. Punong-puno ng saya at kasiglahan ang paligid. Hindi naman sila ganap na estranghero ni Ricardo. Pero nang umalis si Samantha, biglang naging tahimik ang pagitan nilang dalawa.

Kahit anong mangyari, sa pagitan nila ay nananatili ang apoy—isang apoy na hindi matitinag, handang magsiklab sa oras ng panganib, ngunit ngayon ay nagbibigay lamang ng pansamantalang pahinga at pangako. Ang gabi ay unti-unting lumipas, at sa bawat halakhak at haplos ng mga bata, ramdam nila ang pansamantalang katahimikan. Ngunit sa ilalim nito, nananatili ang banta. Ang tunggalian sa yaman ay hindi pa tapos, at sa bawat lihim na galaw, liham, at mensahe, alam nina Lucas at Aurora na darating ang oras na kailangan nilang humarap kay Samuel—hindi lamang bilang ama at anak, kundi bilang kalaban sa isang labanan na puno ng galit, pangamba, at matinding passion.

“Yes. Nailagay ko na po sa bag.” “Tara na,” pag-aaya niya ng matapos niyang ma-inspeksyon ang mga saksakan ng kuryente. Magkasiklop ang mga kamay nila at parehong may mga bitbit ang kabilang kamay nila. "This is heaven, love. I could literally live here forever," masayang wika ni Samarra habang naglalakad sila palapit sa cottage. Nilingon niya ito kapagkuwan ay huminto sa paglalakad.

Tawanan ang lahat sa sagot ni Jonathan. "Letse! Sabihan n’yo nga iyang management ni A na bigyan na lang nila ng blade ang bata para maglaslas na lang ng pulso, o kaya lubid para magpatiwakal na lang tutal naman ay unti unti na nilang pinapatay sa pagod. From taping ng pilot episode natin, gusto pa nilang mag segue sa book launch? Eh ano pa ang matitirang energy n’yan para sa night scenes niya? May ilalabas pa bang iyak iyan sa gabi?" “Rekdi makakaiyak iyan panigurado, pero dahil sa pagod.” Hindi napigilang sumabad ni Sam na kanina pa nagpipigil. "At may ginagawa pang album ‘yan"

sabi ko at muling pinanggigilan ang aking anak. “Stop, mom. I cannot concentrate! Look oh, they’re gonna fight na!” sabi ni Sam at humiwalay sa akin. Tumayo siya mula sa kama at lumipat ng pwesto sa paanan ng kanyang kama upang doon maupo. Ilang episodes na ng Boku no Hero Academia ang natatapos ni Sam sa kanyang pinapanood pero hindi pa rin siya tinatablan ng antok, at imbis na siya ang kaagad makatulog ay ako itong na knockout.

Xiana’s POV Sabado ng umaga, maaliwalas ang langit. Nasa park kami ni Samara—ako, siya, at si Gunter. Parang isang normal na araw lang. Gunter was pushing Samara’s swing habang nakaupo ako sa bench, hawak ang iced coffee at tahimik na pinagmamasdan sila. For a moment, I forgot. I forgot the pain. The past. The war behind our smiles.

Kumibit-balikat lang ito at itinigil ang pagbabasa ng libro. “Ako na ang magbasa,” sabi niya. Kinuha niya ang libro sa kamay ni Midnight. Pansin niya na mapungay na ang mga mata ni Midnight. Inaantok na ito at malamang ay pagod. “Gusto ko ‘yong princess story, Mommy. Mahina lang, ah? Kasi si Daddy parang mumu ang boses, malaki,” ani Samara. Hindi niya napigil ang kaniyang hagikgik. Sinipat niya si Midnight. Ang hirap talaga nitong mapatawa. Hindi na maipinta ang mukha nito.

Hanggang sa naputol ang tawag. — Lumipas ang mga araw. Naging routine ang lahat. Gising. Gawaing bahay. Alaga sa mga bata. Tawag kay Bren—kung may oras. Pero unti-unti— nagbabago ang ritmo. — Isang gabi, hindi tumawag si Bren. “Nag-overtime siguro,” sabi ni Samantha sa sarili. Kinabukasan— wala pa rin.

******* SAMANTHA POV HINDI Na niya mabilang kung ilang ulit na siyang tumingin sa wall clock na nasa loob ng silid ni Leighron. Mag-aalas dose na ng gabi pero bakit wala parin ito. Ilang beses na niyang tinawagan ang kaibigan pero wala namang sumasagot. Nang muli niya itong tawagan ay out of coverage na ang phone nito. Nang magising siya kaninang alas sais ay wala na doon ang kaibigan.

Sa Samantala, isang napakalaking itim na hamog ang natatakpan ang kalangitan at hinarang ang araw, na nagdadala ng kadiliman sa ibabaw ng isang Ilang daang metro ang nakapalibot sa kanila. Ipinikit ni James ang kanyang mga mata. "Sa araw na ito, papatayin kita at ipapakita ko ang iyong ulo sa harap ng publiko upang ikaw ay sa kabila ng ang pagiging direktor ng Warriors Alliance, ay mailantad dahil sa pagiging Demonic Cultivator." "Itigil mo na ang pagyayabang mo. Tiyak na hindi ka lalabas nang buhay dito."