Halimbawa Ang Aking Pamilya Mga Nobela at Kwento

ASHANTI A home… what a nice word… Ang alam ko lang na home noon ay ang pamilya ko. Si mommy, si daddy, at syempre ako, ang nag-iisa nilang anak. Everything changed after my mother died in a car accident… Sobrang na down ako ng mga panahong iyon. Hindi ko alam kung paano ulit babangon at gigising araw-araw, knowing na wala na si mommy.

Nagkaroon kaya kami ng masayang pamilya? Peo kahit pa ganito ang mga tanong na naiisip ko ay alam ko na hindi ko na maibabalik pa ang mga pangyayari na tapos na. Hindi man naging maganda ang lahat sa kanila ay may maganda naman na nangyari sa akin. Ito ay ang maging parte ako ng pamilya ng mga Villamor. Sila ang tunay kong pamilya. “Mahal ko, kakain na tayo,” narinig ko na tawag sa akin ng asawa ko.

Malayo pa ang lalakbayin ng pamilya namin. Marami pa kaming haharapin. Pero sa pagkakataong ito...Hindi na ako natatakot. Dahil hindi na ako nag-iisa. Kasama ko na ang babaeng pinili kong makasama habang buhay. Kasama ko ang tatlo naming anak. At iyon ang pinakamalaking tagumpay na natamo ko sa buong buhay ko. Kinagabihan, habang sabay-sabay kaming kumakain sa isang kubo sa tabing-dagat, walang tigil ang tawanan ng buong pamilya.

Lalong nakaramdam ng galit si Luna, dahil sa narinig niya mula rito. “Bakit mo ba pinapakialaman ang buhay ng Anak ko?” Galit na tanong niya rito. “Dahil kailangan niya ng isang ama at kailangan niya ng isang pamilya.” “Pamilya? Bakit kulang pa ba kami sa kanya? At ‘wag mong kalimutan na kami ang tunay na pamilya niya.” Madiin na wika niya rito.

Nakangiting sambit ni Andi Moon Nang marinig ni Yesha ang sinabi nito ramdam niya ang pagdampi ng palad sa kanyang ulo nagkaroon siya ng hiya at bahagyang umiwas, pero anuman ang kalalabasan ng DNA test, ngayon na kilala na siya ng matanda, kailangang maging tunay na panganay na anak si Yesha ng Moon Family. Kaya bago pa sila makarating sa bahay, naipadala na ng stylist ang mga bagong damit at kailangan niya sa mansion.

Sa isang iglap, ang bahay na minsan kong itinuring na ligtas na lugar para sa aming pamilya ay naging parang isang kulungan ng mga lihim, kasinungalingan, at kasalanan. At ang pinakamasakit sa lahat... Hindi ko alam kung paano ko muling bubuuin ang pamilyang unti-unting nagkakawatak-watak sa harap mismo ng aking mga mata.

Dahil sa pag-ibig. At habang tinutunton ko ang balangkas ng maliliit na daliri ng aking anak sa aking palad, nakaramdam ako ng kalinawan na hindi ko pa alam: walang imperyo, walang titulo, walang kayamanan ang maihahambing dito. Pamilya. Pinoprotektahan sila. Pagmamahal sa kanila. Iyon ang lahat.

Wala man siyang sabihin, parang may mensaheng nakatago roon. Parang masaya siyang makita akong masaya. Parang natutuwa siyang makita akong unti-unting nagiging bahagi ng kanilang pamilya. Napaiwas ako ng tingin. Biglang uminit ang pisngi ko. Napakasaya pala talagang maging bahagi ng isang pamilya. Hindi iyong perpekto. Hindi iyong walang problema. Kundi iyong pamilya na marunong tumawa kahit maraming pagsubok.

Panimula nito na nakapukaw sa atensyon niya. “What do you mean?” “Naging malaking pabigat ako sa pamilya ko nitong mga nakaraang taon dahil sa galit ko sa iyo. Aaminin ko na hindi ko noon matanggap na hiniwalayan mo ako para sa pamilya mo,” pagpapatuloy nito. “Napuno ako ng galit na naging dahilan para masaktan kita at maging pahirap ako sa pamilya ko.”

CHAPTER 2 Malayo ako sa aking pamilya. Nandoon sila sa Negros habang nandito naman ako sa Cebu, nagtatrabaho at naghahanap-buhay ng mag-isa. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang pangalawa. Sundalo ang Kuya ko ngunit mayroon na itong sariling pamilya. Pero nagbibigay pa rin naman siya ng tulong sa aming mga magulang. Ang bunso namin ay lalaki rin at nag-aaral pa bilang isang Senior High School student.