ولادة جديدة の小説・ストーリー

“How about Gianna? Kamusta siya?” “Okay rin siya, Mr. Lardizabal. Kahit na nasa trenta na siya at first baby niya ito ay ligtas niyang naitawid ang panganganak. Pagod lang siya sa ngayon at mangangailangan ng pahinga, but everything is okay.”

Napatakip ako sa bibig ko. “S-Sorry po kung i-inilihim ko ang tungkol sa kambal.” nakatungong sabi ko. “Well, nagtatampo pa rin kami. Pero dalhin niyo na ang kambal dito, ASAP.” sabi ni Tita Amy. “O-Opo.” nauutal na sabi ko. “Sana babae na ang new baby niyo. Puro lalaki na ang mga apo ko. Si Anthony, Ridge, Rash and Dash. I hope it's a girl this time.” tila excited na sabi pa ni Tita Amy.

Muli akong humiga sa kama at nagtalukbong ng kumot. They said 9 months is what it takes for a pregnant woman to give birth but mine's 10 months already. Maxine gave birth to a healthy baby girl. And they were so happy. Everyone celebrated her birth day, January 31. And now, Maxine, with her husband and their child, is in Germany to visit their parents there. I was...so jealous. I really am a monster. My baby's inside me for over 9 months already. Maybe it's dead inside me?

“Good job! Isa pa!” Huminga siya nang malalim bago muling umire. At ilang segundo lang ang lumipas... Biglang umiyak ang isang sanggol. Napahinto si Reign. Napaluha naman si William sa saya. “Congratulations,” nakangiting sabi ng nurse. “May baby girl na kayo.” “Isa pa, Ma’am. May isa pa.” Natawa si Reign kahit umiiyak.

Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, ang kanyang kwento ay nagsisimula sa isang bagong simula, puno ng pag-asa at mga bagong pangarap. Sa bagong simula ni Apple, natutunan niyang yakapin ang buhay sa probinsya at ang mga simpleng bagay na siyang nagbibigay sa kanya ng kapayapaan. Hindi na siya nag-aalala sa mga materyal na bagay, kundi sa kalusugan at kaligayahan ng kanyang sarili at ng kanyang anak. Ang mga unang hakbang sa pagbubuntis ay puno ng pag-aalala, ngunit natutunan niyang magtiwala sa kanyang sarili at sa mga taong nagmamahal sa kanya.

He bit his lower lip and held on to her hand tighter. “It’s already ten. Let’s proceed.” Walang maintindihan si Beau. Nakatayo lamang siya roon habang hawak nang mahigpit ang kamay ni Emory. He can feel how tight her grip was as she started pushing the baby out. He feels sorry for her. Kung ganito kahirap ang manganak, paano nakayanan ni Emory ang tatlo noon? Damn. She’s a wonderwoman. After five push, they then heard a new born baby’s cry.

Ngunit nang makita niya ang unang pagsikat ng araw sa bagong lupa, alam niyang may bagong pag-asa. At ngayon—buntis siya. Sa kanyang sinapupunan, isang buhay ang umuusbong. Isang inosente. Isang bunga ng pag-ibig at pagkalito. Isang paalala ng lahat ng nangyari, ngunit isa ring pag-asa na may mas magandang bukas. Habang tinatapik niya ang lumang papel, narinig niya ang tinig ni Jinky mula sa kusina.

anito at tinuon nalang ang pansin sa kotse at pinaandar ito. Nagsisimula na siyang magmaneho ng narinig ko pa siyang nagsalita. "Tomorrow we're going to make a baby" --- Pagdating sa tapat ng bahay namin walang kumibo. Hindi rin ako bumaba ng kotse. Although medyo kinakabahan ako konti. Hindi sa kating-kati ako magka-baby!May gusto akong marinig sa kanya. "Bumaba kana Nea," walang buhay na sabi nito.

Now they were about to become parents. She wanted to share the happiest news on Aiden’s birthday—a new beginning to match the day he was born. Kaya kahit gusto na niyang isigaw sa buong mundo ang tuwa, pinigilan niya ang sarili at pumayag siyang hintayin ang espesyal na araw.